Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2008

Όταν όλα πάνε στραβά...

Υπάρχουν ημέρες που μόλις ανοίγω τα μάτια μου το πρωί τα βλέπω όλα μαύρα κι άραχλα....


Με το παραμικρό μελαγχολώ και με το παραμικρό εκνευρίζομαι...


Κάποιες φορές και η πιο ασήμαντη λεπτομέρεια μπορεί να μου κάνει το στομάχι κόμπο...


Ακόμα κι αν έξω λάμπει ο ήλιος, και τα πουλάκια κελαιδούν, εγώ είμαι πνιγμένη στην θλίψη....


Εκείνες τις στιγμές...


...που νιώθω οτι δεν έχει πιο κάτω....


...που τα κλάμματα είναι ένα δευτερόλεπτο μακριά...


...που τα αντικαταθλιπτικά απλά θα με βύθιζαν σε μια ατέρμονη ανία....



... μόνο ΕΝΑ πράγμα μπορεί να ρίξει μια αχτίδα φωτός στη μαυρίλα της ημέρας....


... μόνο ΕΝΑΣ άνθρωπος μπορεί να ξετρυπώσει το χαμόγελο απο το μουτρωμένο μου πρόσωπο...


... μόνο ΕΝΑ κόνσεπτ μπορεί να αρθεί στις περιστάσεις και να διώξει κάθε σύννεφο μακριά...





ΠιΕς: Μόνο σε μένα φαίνεται ο τύπος σαν να είναι ένα δάχτυλο που του ζωγράφισαν μάτια και στόμα και το έβαλαν να χορεύει;