Γράμμα στην μαμά μου...

Μανούλα!

Εδώ ο μονάκριβος σου τετράποδος γιός live απο την εξοχή! Όχι δεν έμαθα να γράφω ακόμα με το πόδι, το γράμμα το υπαγορεύω σε ένα γατί εδώ δίπλα που είναι ο γραμματιζούμενος της περιοχής όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες. Αυτό το γράμμα αποφάσισα να είναι ευχάριστο γι'αυτό τέρμα οι παραλληλισμοί με τον Νίκο Ξανθόπουλο!
Αν εξαιρέσει κανείς το κρύο ο καιρός εδώ είναι φανταστικός!Ο ουρανός είναι συνέχεια φωτεινός, τα πουλάκια κελαιδάνε, κι εγώ τρέχω πέρα δώθε όλη μέρα στην τεράστια αυλή μας! Η μεγάλη μου αδυναμια είναι οι κοτούλες, οι οποίες μου ερεθίζουν τα νεύρα και ευτυχώς είναι κλεισμένες στο κοτέτσι γιατί δεν θα μπορούσα να εγγυηθώ για την σωματική τους ακεραιότητα. Ο δε κόκορας έχει το γνωστό υπεροπτικό ύφος που όλοι αγαπήσαμε αλλά οταν ορμάω στα σύρματα δεν είναι τόσο μάγκας και την κάνει με ελαφρά προς τα ενδότερα του κοτετσιού!Η κότα!
Επίσης κάθε μέρα κάνουν την πασαρέλα τους τα γελάδια. Τα θυμάσαι τα γελάδια; Λοιπόν, αυτά τα ζώα θα ήθελα να τα μελετήσω ενδελεχως... Το μυαλό τους εννοώ...Δεν φαίνεται να τους απασχολεί τίποτα παραπάνω απο το μασούλημα και αν τελείωνε κάποτε το γρασίδι τότε μόνο θα σήκωναν το κεφάλι και θα έβλεπαν το ένα το άλλο. Κι εμείς είμαστε λαίμαργοι αλλά δεν κάνουμε έτσι! Πάντως υπάρχουν και οι κοκέτες...έχουν ένα κουδούνι στο λαιμό και το παίζουν τρεντυ.
Η θεία Ρέα σου στέλνει πολλά χαιρετίσματα. Με προσέχει δεν λέω αλλά οταν την εκνευρίζω μου ρίχνει και καμιά ξυλιά. Σε αντικαθιστά επάξια δηλαδή!Το βράδυ γαβγίζουμε παρέα και ξεσηκώνουμε τον τόπο! Μας συνοδεύουν στο τραγούδι και ο Γκόγκος με την Μπουμπου απο δίπλα και γίνεται χαμός! Το δικό μας ρεμπέτικο! Η θεία Ρέα λέει οτι θα μείνω για πάντα μαζί της αλλά εγώ δεν την πιστεύω. Ωραία είναι εδώ αλλα μου λείπεις μαμά. Μου λείπουν και τα παιχνίδια που κάναμε. Σύντομα θα βρεθούμε ξανα το ξέρω!
Σε φιλώ.
Ερμής.

Τι θα σου έγραφα αν μπορούσες να με διαβάσεις;

Καλωσόρισες στη χώρα μου και καλωσήρθες στη ζωή μου,
συγχώρεσε με που δεν μπορώ να μιλήσω τη γλώσσα σου. Κάποιες φορές ανάμεσα στα γέλια και τις παρεξηγήσεις το ξέρω οτι καταλαβαίνεις... και καταλαβαίνω κι εγώ. Το γέλιο σου όταν προσπαθώ να μιλήσω σαν εσένα και δεν τα καταφέρνω είναι μουσική στα αυτιά μου και δεν με νοιάζει που με κοροιδεύεις καμιά φορα...το βλέπω στα υγρά μάτια σου οτι συγκινείσαι. Κι εγώ συγκινούμαι όταν προσπαθείς να τραγουδήσεις τα τραγούδια μου. Με γυρίζεις στην παιδική μου ηλικία και μου είχε λείψει τόσο η ανεμελιά της, τώρα που σε γνώρισα το αντιλήφθηκα.
Συγνώμη αν σε προσβάλλω καμιά φορά με τις ατελείωτες ερωτήσεις μου, για μένα είσαι μια ήπειρος εξωτική και ανεξερεύνητη και θέλω να μάθω, να γνωρίσω τα πάντα. Με διασκεδάζει η αγωνία μας να περιγράψουμε κάτι, τα ξεφυσήματα μας όταν καταλαβαίνουμε άλλα αντί άλλων, τα χαχανητά μας μετά. Μου έμαθες άθελα σου οτι η σιωπή μερικές φορές είναι εκκωφαντική. Μου έμαθες οτι δεν πειράζει που είμαστε διαφορετικοί, τα κορμιά δεν έχουν πατρίδα.
Ίσως πάλι να προσπαθώ να δώσω βάθος σε κάτι επιφανειακό, αν το καταλάβαινες θα ξεφυσούσες μπαιλντισμένος απο το πόσο δυσκολεύω την ζωή μας. Είσαι ένα γλυκό μικρό παιδάκι ή ένας γέρος κυνικός φιλόσοφος; Αυτή η απορία θα με τρελάνει...
Σ'αρέσει όταν σε μαλώνω, μ'αρέσει όταν με ζηλεύεις. Δεν διαφέρουμε πολυ απο δυό σκυλάκια που παίζουν στο πάρκο, απλά με άλλα παιχνίδια. Θα ήθελα να σου μάθω κι άλλα παιχνίδια, αυτά του μυαλού, αλλα δεν ξέρω αν μπορώ και δεν ξέρω αν θέλεις. Είσαι ευτυχισμένος, το βλέπω, ποιά είμαι εγώ που θα σου "μάθω";
Αν κάποτε φύγω ξέρω οτι θα θυμώσεις, ξέρω οτι θα στεναχωρηθείς, αλλά ξέρω και οτι θα καταλάβεις. Τε ντούα σουμ ζεμρα ιμε...


Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του

Ψάρια...

Τον κρατούσε στην αγκαλιά της και χάζευε τα φώτα της πόλης της. Ο άερας λυσσομανούσε σαν ένα άγριο ζώο που πότε πάλευε και πότε ούρλιαζε πληγωμένο. Η απότομη αλλαγή του καιρού τους είχε τρομάξει. Αγκαλιάστηκαν ακόμα πιο σφιχτά. Της χαιδευε την γυμνή μέση, μηχανικά κι αμήχανα. Το ραδιόφωνο έπαιζε παράφωνα σκυλάδικα live απο κάποιο μαγαζί. Τα δέντρα χόρευαν τον δικό τους χορό με τον αερα και έκαναν τα φώτα του δρόμου να φαινονται σαν να αναβοσβήνουν.

Πολεμούσε εδώ και ώρα με την παρόρμηση να αρχίζει να αναλύει τα πάντα πάλι. "Τι κάνω εδώ πέρα;" ...και απάντηση καμία. Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που νανούριζε το αυτοκίνητο στην αγκαλιά του. Άρχισε να φανταζέται οτι ένα δυνατό του κύμα θα το αγκάλιαζε και θα το υπερύψωνε σαν αερόστατο... Θα τους κατηφόριζε προς την παραλία και θα βλέπανε την πόλη απο ψηλά. Σαν βαρκούλα που πετάει θα περνούσαν ξυστά πάνω απο τα χίλια δέντρα, τα βυζαντινά τείχη, την πλατεία Αριστοτέλους. Στην παραλία θα τους προσγείωνε πάνω στον Λευκό Πύργο να χαζέψουν τα θολά νερά του Θερμαικού και τα λίγα αστεράκια του ουρανού.
Με ένα σκούντημα ακόμα θα ξανάπαιρναν τον ιπτάμενο δρόμο προς τα ανοιχτά. Εκει οπου θα ήταν απόλυτα σκοτεινά, χωρίς κανενα καράβι να ρίχνει τα φώτα του, θα τους προσγείωνε ο άερας στην επιφάνεια της θάλασσας και αυτή σαν φιλόξενη οικοδέσποινα θα τους ρουφούσε στον παγωμένο της μώβ βυθό. Στην αρχή θα ήταν σαν τυφλοί, όμως μετά απο λίγο θα μάθαιναν να ξεχωρίζουνε την μορφή των ασημένιων ψαριών, τις διάφανες τσούχτρες, τα πράσινα γυαλιστερά φυτά. Ο θεός της θάλασσας θα τους χάριζε βράγχια και λέπια και σιγά σιγά μέσα στην ισοπεδωτική ησυχία του βυθού θα μεταμορφωνονταν σε ψάρια, δύο συνηθισμένα ψάρια του αλμυρού νερού.

"Singing fish"- Wassily Kandinsky

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του.

Οι φίλοι μας τα ζώα...

Γιγαντιαίος πύθωνας καταβρόχθισε 11 σκυλιά στη Μαλαισία

Ένδεκα σκυλιά φύλακες καταβρόχθισε ένας γιγαντιαίος πύθωνας μήκους 7,1 μέτρων. Τα σκυλιά ήταν φύλακες σε φυτεία οπωροφόρων δένδρων στη Μαλαισία. " Έπαθα σοκ όταν είδα ένα τόσο μεγάλο πύθωνα", δήλωσε ο ιδιοκτήτης της φυτείας Αλι Γιουσόφ στην εφημερίδα New Straits Times που δημοσίευσε το σχετικό άρθρο μαζί με φωτογραφία του τεράστιου ερπετού, το μήκος του οποίου αντιστοιχούσε περίπου όσο ενός γηπέδου τένις και το πάχος του ήταν ίσο με τον κορμό ενός μεγάλου δέντρου. Οι χωρικοί που ανακάλυψαν το ερπετό κουλουριασμένο σε ένα δένδρο για να χωνέψει, δεν το πείραξαν απλά ειδοποίησαν τα μέλη της υπηρεσίας προστασίας αγρίων ζώων, καταλήγει το δημοσίευμα.

-----------------------

Το δυνατό κλάμα αγοριού στην Κίνα σκότωσε 443 κοτόπουλα

Εκατοντάδες κοτόπουλα βρέθηκαν νεκρά στην ανατολική Κίνα και δικαστήριο απεφάνθη ότι αιτία θανάτου τους ήταν τα δυνατά κλάματα ενός τετράχρονου αγοριού, το οποίο με τη σειρά του είχε φοβηθεί ακούγοντας το γαύγισμα ενός σκύλου, μετέδωσαν τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Το παράξενα διαδοχικά γεγονότα άρχισαν όταν το αγόρι πήγε το καλοκαίρι σε ένα σπίτι σε αγροτική περιοχή της ανατολικής επαρχίας Τζιανγκσού μαζί με τον πατέρα του που παρέδιδε φιάλες υγραερίου. Ένας χωρικός είπε ότι το αγοράκι βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο του ορνιθοτροφείου όταν στρίγκλιζε για πολύ ώρα επειδή είχε φοβηθεί ένα σκύλο που του γαύγισε. 'Αλλος χωρικός είπε στην αστυνομία ότι άκουσε το κλάμα του τρομοκρατημένου μικρούλη εκείνο το απόγευμα, ενώ και τρίτος χωρικός επιβεβαίωσε πως το αγοράκι έκλαιγε γοερά δίπλα στο παράθυρο του ορνιθοτροφείου. Το δικαστήριο απεφάνθη ότι το δυνατό κλάμα του αγοριού ήταν "ο μόνος απρόσμενος μη φυσιολογικός θόρυβος" και ότι 443 κοτόπουλα ποδοπατήθηκαν καθώς κυριεύθηκαν από φόβο. Ο πατέρας του αγοριού κλήθηκε να πληρώσει 1.800 γιουάν (230 δολάρια) ως αποζημίωση στον πτηνοτρόφο.

-----------------------

Νίκησε το κήτος
Γλύτωσε από τα...δόντια του καρχαρία, ένας 25χρονος Αυστραλός. Ο Ερικ Νέρχους βούτηξε μαζί με το γιο του και ένα φίλο του ανοικτά του Ακρωτηρίου Χάου όταν του επιτέθηκε ένας λευκός καρχαρίας μήκους τριών μέτρων. Ο καρχαρίας άρπαξε το κεφάλι του νεαρού άνδρα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σχεδόν κατάπιε το μισό του σώμα. Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν θα μπορούσε να φανταστεί ο 25χρονος ότι θα βρισκόταν να παλεύει να ξεφύγει από τα δόντια του κήτους. Κι όμως σαν από θαύμα κατάφερε τελικά να βγει από το στόμα του καρχαρία με σοβαρά τραύματα στον κορμό από τα δόντια του καρχαρία και νοσηλεύεται σε σοβαρή αλλά σταθερή κατάσταση στο νοσοκομείο. Τελικά στάθηκε κάτι παραπάνω από τυχερός ο νεαρός ψαράς.

-----------------------
Πηγή : Pathfinder

Έλλην είναι...

Τον τελευταίο καιρό οι συναναστροφές μου έχουν εμπλουτιστεί εθνολογικά. Δυο νέα μέλη, ένα άρτι αφιχθέν απο το εξωτερικό και ένα το οποίο βρίσκεται στην χώρα μας παιδιόθεν (εδώ και δώδεκα-δεκατρία χρόνια). Μου φάνηκε απίστευτο... είναι κανονικό Ελληνάκι. Τον κοιτούσα σαν να έβλεπα εξωγήινο ον...

- "Είσαι σίγουρα απο ..."
- "Ναι!"
- "Σίγουρα ρε?!Πλάκα με κάνεις!"
- "Δεν κάνω πλάκα σε λέω!"

Ω Θεέ μου μιλάει και Σαλονικιώτικα!Οι τονισμοί του, οι εκφράσεις του προσώπου του...Τίποτα δεν προδίδει την ξένη του καταγωγή. Αν τον άκουγε κάποιος Αθηναίος είμαι σίγουρη οτι θα αναγνώριζε το παχύ μας λάμδα (εγώ δεν μπορώ να το ακούσω, η γνωστή τοπική κώφωση στις ιδιαιτεροτητες της διαλέκτου μας). Η ηλικία του επιτρέπει το γνωστό μάγκικο υφάκι που έχω συναντήσει πολλάκις στα νιάτα μου...
- "Δουλεύεις;"
-"Κοίτα δούλευα αλλά τώρα σταμάτησα για να πάω σχολείο. Ε καμιά φορά πάω για κανένα μεροκάματο."
- "Θα δώσεις Πανελλαδικές;"
- "Το σκέφτομαι να σου πώ την αλήθεια... Θέλω να γίνω μηχανικός αυτοκινήτων αλλά είναι πολύ δύσκολες οι εξετάσεις για μένα, πρέπει να διαβάσω πολύ."
- "Σε Γενικό Λύκειο πας;"
- "Όχι ρε σύ...σε Τεχνικό!"
- "Εχμ...έχω καμια δεκαριά χρόνια που τελείωσα το Λύκειο...υπάρχουν ακόμα τα Γενικά;"
- "Είχαν γίνει Ενιαία αλλά τώρα ξαναεγιναν Γενικά νομίζω.. (γέλιο) "
Το έψαξα το θέμα. Η Βικιπαίδεια κάτι λέει.

Μιλήσαμε για διάφορα θέματα κι εγώ έκπληκτη άκουγα αυτόν τον "ξένο" να μου απαριθμεί τα διάφορα μαγαζιά που βγαίνουν το Σαββατοκύριακο, να παραπονιέται για το μπάχαλο στο παρκάρισμα, να μου διηγείται το σόκ που παθαίνουν τα όργανα της τάξης όταν τους λέει την καταγωγή του. Ναι σοκ έπαθα κι εγώ...Γηράσκω αεί σοκαριζόμενη...
- "Μουσουλμάνος είσαι ή χριστιανός;"
- "Μουσουλμάνος"
- "Θα βαφτιστείς κάποτε Χριστιανός;"
- "Όχι δε θέλω να βαφτιστώ."
Δίκιο έχει. Γιατί να βαφτιστεί;Δεν έχει να αποδείξει τίποτα παραπάνω... Έχει όλη την επαναστατικότητα της ηλικίας του..Δεν θα κάνει κανένα χατήρι σε κανεναν. Και οτι αποκτήσει θα το έχει πραγματικά κερδίσει. Ανταλλάσεται αυτό με καμια θρησκεία;
(...συνεχίζεται...)


Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του.

Dogville...

Ταξιδάκι-αστραπή στην πρωτεύουσα. Την οποία είχα να επισκεφτώ δύο χρόνια. Την οποία (ας με συγχωρέσουν οι Αθηναίοι ) σιχαίνομαι. Η οποία δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα...είναι το μπάχαλο που θυμόμουν. Απορώ πως επιβιώνει ίχνος λογικής και γαλήνης σε αυτό το συνοθύλλευμα τροχοφόρων - ηχορύπανσης - ατμοσφαιρικής δύσπνοιας. Μέχρι και οι πωλητές λαχείων αγχωμένοι μου φάνηκαν! Στο κέντρο της Αθήνας ευδοκιμούν και τα πιο περίεργα επαγγέλματα οπως πχ πωλητης σπόρων για τα περιστέρια του Συντάγματος.

Ο κόσμος της Αθήνας σπάνια χαρίζει το χαμόγελο του στο δρόμο. Το μυαλό τους πρέπει να παίρνει 250.000 στροφές το δευτερόλεπτο και αυτό αντικατοπτρίζεται και στη φάτσα τους. Είναι απόλυτα δικαιολογημένοι διότι σε αυτό το χαμό μια χαρούμενη φάτσα όντως αποτελεί πρόκληση η οποια μόνο με μπουνίδια θα μπορούσε να απαντηθεί! Ως εκ τούτου προσπαθούσα να είμαι συγκρατημένη.

Σαν κλασσική κολλημένη Σαλονικιά ένιωσα την νοσταλγία για την μάνα Σαλονίκη μέσα στις πρώτες ώρες... Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν ο Ιερός Βράχος τον οποίο έβλεπα απο το ξενοδοχείο και αγαλλίαζε η ψυχή μου. Οι ντόπιοι φίλοι μου φυσικά δεν συμμερίστηκαν τον ενθουσιασμό μου... η live Ακρόπολη για αυτους δεν αξίζει περισσότερο απο την Ακρόπολη σε καρτ-ποσταλ...την έχουν συνηθίσει. Εγώ ομως κάθε τρείς και δύο την έψαχνα.. Δεν ανέβηκα να δω απο κοντά τον Παρθενώνα αλλα την επόμενη φορά το υπόσχομαι οτι θα πάω!Είμαι σίγουρη οτι θα συναντήσω ομοιδεάτες που θα νιώθουν την ίδια συγκίνηση με μένα αν και πολύ φοβάμαι οτι θα είναι Κινέζοι ή Ιάπωνες και δεν θα μπορέσουμε να μοιραστούμε το δεος μας παρα μόνο με το βλέμμα...

Ένα σκυλάκι Αθηναικό, μετεμψύχωση του Διογένη προφανώς, και άλλο ένα ίσως του Σωκράτη....

"Τραβήξου γιατί μου κρύβεις τον ήλιο..."

"Σε αυτές εδώ τις αρχαίες πέτρες με πιάνει μια διάθεση για φιλοσοφία... Ενα ξέρω οτι δεν ξέρω τίποτα..."

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του.

Όλα αρχίζουν απο την σκέψη...

Στην αρχική τους μορφή τα πάντα είναι μαγνητικά κύματα που παλινδρομούν το μυαλό μας. Σαν παζλ που φτιάχνεται σε γρήγορες ταχύτητες το μυαλό συμπληρώνει κομμάτια και φτιάχνει εικόνες ασύνδετες. Μετά σαν σε viewmaster προβάλλονται σε μια νοητή ασημένια οθόνη, εκεί πίσω απο το μέτωπο μας...Σιγά σιγά η φαντασία αναλαμβάνει δράση...στολίζει τις εικόνες με διάφορα στολίδια, με ήχους και μυρωδιές. Μόλις τελειώνουν οι εικόνες αρχίζουν πάλι απο την αρχή την αέναη προβολή τους...Σαν κομμάτι στο repeat ξανά και ξανά που κάθε φορά ανακαλύπτεις κάτι καινούριο. Κάθε φορά με παραπάνω λεπτομέρειες, πιο ζωντανές, πιο χειροπιαστές, ώσπου αναρωτιέσαι αν είναι φαντασία ή αν το έχεις κάποτε ζήσει και απλά το αναβιώνεις. Σαν γλύπτης που ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος, διορθώνεις τις λεπτομέρειες, τελειοποιείς τις καμπύλες, σαν σκηνοθέτης αλλάζεις γωνίες λήψης και ηχητική επένδυση, προσπαθώντας να φτάσεις στο έπακρο την ευχαρίστηση όλων των αισθήσεων σου. Σαν αθλητής που πιέζει τους μύς του να φτάσουν στο άκρο, φουσκώνεις κάθε σου συναίσθημα, όξύνεις κάθε σου αίσθηση, να "ρουφήξει" ότι μπορεί περισσότερο απο αυτό σου το δημιούργημα.

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς...παίζεις την ταινια στο μυαλό σου... Κάνεις μερικές παραλλαγές, ίσα ίσα για να κάνει καινούρια παιχνίδια το μυαλό. Και έχεις φτιάξει άπειρες ταινίες απο την ώρα που ήρθες στη ζωή. Καμία απο αυτές δεν έγινε πράξη.Ποτέ δεν θα γίνει ακριβώς όπως την έφτιαξες..Ή οι ηθοποιοί δεν θα είναι οι καλύτεροι, ή το μοντάζ θα είναι αποτυχημένο, ή ο παραγωγός θα αποφασίσει να φύγει στα μισά.Το μόνο που πάντα θα μπορείς να ελέγχεις είναι το soundtrack...Και βοηθάει τόσο η μουσική. Aν κλεισεις τα μάτια σου μπορεί κάποια στιγμή να βρεθείς πραγματικά εκεί...

Blogging vs living...

Τελικά η ζωή είναι εκεί έξω... Enjoy my friend...

Σκυλίσιο ένστικτο...

Χτές επιτέθηκαν με ρουκέτα στην Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα. Μάλισταν σημάδεψαν τον θυρεό της εισόδου που είχε το γνωστό αμερικάνικο σύμβολο, τον αετό.
Πριν δυό μέρες εγώ και η μαμά γίναμε μάρτυρες ενός εντυπωσιακού θεάματος. Το μεσημεράκι εκεί που είμασταν γλαρωμένοι και οι δύο ακούμε εναν θόρυβο απο την βεράντα. Φυσικά εγώ πρώτος με την τρίχα σηκωμένη έτρεξα γαβγίζοντας.Ακολούθησε η μαμά και τί βλέπουμε? Ένα γεράκι (πετρίτης κατα πάσα πιθανότητα) είχε προσγειωθεί στην βεράντα κρατώντας στα νύχια του μια έρμη δεκαοχτούρα η οποία αφού τινάχτηκε δυο φορές και γέμισε τον κόσμο πούπουλα μετά έμεινε ακίνητη(νεκρή προφανώς). Το γεράκι αφού μας κοίταξε με αυτό το παγωμένο υπεροπτικό βλέμμα που έχουν όλα τα γεράκια (και τέτοιου τύπου πουλιά) πέταξε κρατώντας την λεία του. Το όλο θέαμα κράτησε μισό λεπτό αλλά και εγώ και η μαμά κρατούσαμε την ανάσα μας προσπαθώντας να συγκρατήσουμε όσο περισσότερα μπορούσαμε στα μάτια μας λες και ήταν βιντεοκάμερα. Έτσι είναι τα αστεόπαιδα... Τους συγκλονίζει κάτι που για ολόκληρη τη φύση είναι τόσο φυσικό και συνηθισμένο.. Ε καλά κι εμείς μετά κοιμηθήκαμε βέβαια μη νομίζεις... :)

Τηλε-γαβγίσματα...

Αυτόν τον καιρό διαβάζω πολλά blogs.Φαντάζομαι όλοι οι bloggers ενδιαφέρονται για το τι γράφουν οι συνάδελφοι τους. Υπάρχουν τόσοι πολλοί!Άλλοι διάσημοι και άλλοι οχι. Ομολογώ οτι πολλούς απο αυτούς τους ζήλεψα για την τόσο ωραία κριτική της καθημερινότητας τους ή της επικαιρότητας. Και αμέσως μετά χάρηκα που εμένα δεν με διαβάζει κανένας... Θα είχα περισσότερο άγχος. Παρόλαυτα θα ήθελα να ασχολούμαι κι εγώ λιγάκι παραπάνω με την επικαιρότητα. Αρχίζω και μεγαλώνω φαίνεται ρε γαμώτο! Βλέπω και λίγο παραπάνω τηλεόραση...Ε οταν φεύγει η μαμά την αφήνει ανοιχτή για να έχω παρέα...Το τι σκουπίδι έχω δει αυτόν τον καιρό δε λέγεται. Κάτι ριάλιτι που μαζεύεται πολύς κόσμος και ενίοτε πλακώνονται σαν τα κακά σκυλιά. Κάτι ταινίες οπου σκοτώνονται αβέρτα και με εκαναν να καταλήξω οτι η ανθρώπινη ζωή τελικά δεν αξίζει περισσότερο απο την σκυλίσια (για τους ανθρώπους). Κάτι συζητήσεις σε πάνελ που καταλήγουν σε τρελούς σκυλοκαβγάδες, κάτι ψυχαγωγικές εκπομπές με κάτι κοτούλες που κακαρίζουν πρωί πρωί με την αυγούλα (ενω κανονικά οι κόκορες λαλούν τα πρωινά!αυτό το ξέρω μετα βεβαιότητος!).
Βέβαια καμιά φορά πετυχαίνω και ωραία πράγματα... Να τις προάλλες ας πούμε είχε μια ενημερωτική εκπομπή με έναν δημοσιογραφο ενος τοπικού καναλιού και δύο καλεσμένους με θέμα την θανατική ποινή. Ομολογώ οτι με καθήλωσε. Γαμώτο...Δεν μπόρεσα όμως να αποφασίσω αν είμαι υπέρ ή κατα! Τα επιχειρήματα ήταν πολύ δυνατά και απο τις δύο πλευρές. Φανταζομαι οτι αν δεν υπήρχαν δυνατα επιχειρήματα θα είχαν καταλήξει ολες οι χώρες σε μία κοινή πολιτική για το θέμα. Αυτός που ήταν κατά της θανατικής ποινής ήταν ένας καθηγητής πανεπιστημίου ο κος.Ιντζεσίλογλου, με τον γιό του οποίου η μαμα είναι καλή φίλη. Τον ξέρω κι εγω!Ναι είχαμε πάει βόλτα μαζί θυμάμαι μια φορά. Καλό παιδί και ειρηνιστής όπως ο μπαμπάς του. Ο κος. Ιντζεσίλογλου λοιπον, γνωστός για την ψυχραιμία και την λογική του, προετεινε ως βασικό επιχείρημα το οτι μια τετοια ποινή δεν είναι αναστρεψιμη (σε περίπτωση λάθους). Επίσης αν θυμάμαι καλά, έλεγε οτι η ανθρώπινη ζωή είναι κάτι πολύ ιερό για να επιτραπεί στον άνθρωπο να την αφαιρέσει σε οποιαδήποτε περίπτωση.Ένα άλλο επιχείρημα που θυμάμαι οτι είπε και μου έκανε εντύπωση, είναι, οτι σύμφωνα με τις στατιστικές σε καμιά χώρα που εφάρμοσε την θανατική ποινή δεν μειώθηκε η εγκληματικότητα. Τελικά οι άνθρωποι δεν φοβούνται τον θάνατο όσο θέλουν να λένε. Αλλιώς δεν θα τον προέβαλλαν τόσο πολύ στις τηλεοράσεις τους. Εκτός αν το κάνουν για λόγους ομοιοπαθητικής.Χεχε...
Απο την άλλη μεριά ήταν ο κος. Αλβανός, νομιζω δικηγόρος ή εγκληματολόγος, δεν κατάλαβα ρε γμτ... Αυτός πιο συναισθηματικός, πιο παρορμητικός μίλησε για συγκεκριμενα εγκλήματα όπως αυτό της παιδεραστίας τα οποία θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν με την θανατική ποινή όχι τόσο για λόγους τιμωρίας όσο πρόληψης (τονίζοντας πάντα οτι πρέπει να περάσουν απο μια απόλυτα δίκαια δίκη απο ένα καθαρό δικαστικό σώμα, μην ξεχνάμε και το φιάσκο του Σωκράτη ε?Χεχεχε...). Διοτι και η ισόβια κάθειρξη δεν είναι τόσο ασφαλής για τέτοια άτομα τα οποία μπορούν να διαφθείρουν συγκρατούμενους τους ή ακόμα χειρότερα να βγούν νωρίτερα και να επαναλάβουν τις πραξεις τους. Μου έκανε εντύπωση που ο κος.Αλβανός αποκαλούσε "κτήνη" αυτούς τους εγκληματίες. Στα τοσα ντοκυμαντέρ που έχω δει δεν θυμάμαι κανένα ζώο να βιάζει άλλο ανήλικο ζώο. (ή λέτε σκοπίμως να το κρύβουν οι ντοκυμαντερίστες???). Φυσικά ο κος.Αλβανός χρησιμοποίησε τον λεγόμενο "συναισθηματικό εκβιασμό" (ή κάπως έτσι) λέγοντας οτι αν ήταν το δικό μας παιδί θα σκεφτόμασταν σίγουρα υπέρ της θανατικής ποινής. Μπα κύριε Αλβανέ...ήδη είναι εντελώς αποκρουστικό...δεν χρειαζεται καθόλου να βάλουμε το δικό μας παιδί στη θέση του θύματος.
Η συζήτηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα... Πάντα μια συζήτηση με νοήμονα όντα είναι.Τα επιχειρήματα πέφταν βροχη. Ο ένας προσέφευγε στον ορθολογισμό, ο άλλος στον συναισθηματικό ορθολογισμό που είναι και περισσότερο του γούστου μου. Διοτι καλός ο ορθολογισμός αλλά δεν ζούμε σε έναν θεωρητικό κόσμο γραμμένο σε κάποιο εγχειρίδιο. Αν η κοινωνία μας θέλει να είναι ανθρωποκεντρική (και ζητώ συγνώμη απο όλα τα σκυλάκια και τα ζωάκια του κόσμου που μακάρι να είχαν το πάνω χέρι να ηρεμούσαμε όλοι!) θα πρέπει να λάβει υπόψιν της και αυτό το φοβερό πράγμα που έχουν οι άνθρωποι και που λέγεται συναίσθημα.
Για όσους θέλουν να διαβάσουν διάφορα επι του θέματος(μα είναι δυνατόν να μην σας κάλυψαν τα όσα ήδη είπα εγώ παραπάνω???!) :
Ένα αρθρο της Καθημερινής με διάφορα στοιχεία
Quotes
Άλφονς Καρρ : «Θέλετε να καταργήσετε τη θανατική ποινή; Σύμφωνοι, αλλά να κάνουν την αρχή οι κ.κ. δολοφόνοι».

Αρθουρ Κέσλερ : «Το ικρίωμα δεν είναι μονάχα μια μηχανή θανάτου. Είναι και το πιο παλιό και αισχρό σύμβολο της τάσης του ανθρώπινου να θέλει την ίδια την ηθική καταστροφή του».

Και ένα τελευταίο συμπερασμα που συνοψίζει γενικά την δική μου άποψη για το θέμα:
Ο θάνατος δεν ειναι το χειρότερο που μπορει να σου συμβεί.

Αφιερωμένο...

Αντιδρούσα, εκνευριζόμουνα

Να μπλέξω με καμία δεν μπορούσα


Να κάνω σοβαρή σχέση δεν σκέφτηκα
Απλά λίγο την ώρα μου περνούσα

Δεν το πίστευα πως θα ρθεις
Κι όλα τα καλά θα τα χεις

Δεν το πίστευα πως θα ρθεις
Δεν πιστεύω πως υπάρχεις

Ήταν η ζωή μου κόλαση
Και την έκανες απόλαυση
Είσαι αυτή που ονειρευόμουνα
Τότε που περιπλανιόμουνα
Ήταν η ζωή μου κόλαση
Και την έκανες απόλαυση
Δίπλα μου δεν καταστρέφεσαι
Με φροντίζεις και με σκέφτεσαι

Όλα γύρω ήταν αδιάφορα
Να μείνω με καμία δεν κατάφερα

Μονάχος προτιμούσα να τα πίνω
Δεν ήθελα κουρέλι άλλο να γίνω

Ήταν η ζωή μου κόλαση
Και την έκανες απόλαυση
Είσαι αυτή που ονειρευόμουνα
Τότε που περιπλανιόμουνα
Ήταν η ζωή μου κόλαση
Και την έκανες απόλαυση
Δίπλα μου δεν καταστρέφεσαι
Με φροντίζεις και με σκέφτεσαι

Θέμα : Πώς περάσατε την Πρωτοχρονιά (2)

Μέχρι το μεσημέρι λοιπόν έτρεχα και έπαιζα με τη θεία Ρέα. Το μέρος που είμασταν είχε απίστευτη θέα. Για δες:

Μεσημεράκι...

Εντωμεταξύ κι άλλα σκυλάκια έρχονταν για επίσκεψη πότε πότε...Έξω απο τα σύρματα βέβαια (και καλύτερα εδώ που τα λέμε για να είμαστε σίγουροι! )

Αυτός είναι ο Ρόκυ...

"It ain't over till it's over"

Αφού ξεκοιλιάστηκα στο φαγητό είδα κάτι περίεργες κινήσεις της μαμάς. Τελικά ετοιμαζόταν να πάει βόλτα στην παραλία και μετά λύπης μου ανακάλυψα οτι δεν μπορώ να την συνοδέψω. Να πάρει... Πήραν την θεία Ρέα φυσικά μιας και είναι πιο "μεγάλη" και σοβαρή...
Απο κοντά ακολουθούσε κι ο Κανελλος (η καψούρα της)...

-"Τι ρομαντικός άντρας..."
-"Κανένα δέντρο δεν έχει εδώ γύρω ρε παιδιά;"

Ευτυχώς δεν άργησαν πολύ γιατί είχα αρχίσει να τρώω τα λυσσακά μου! Εκτός αυτού είχα αρχίσει να τρώω κάτι έντομα εν αφθονία εκείνη την μέρα στην εξοχή. Έμαθα οτι τα λένε μπαμπούρια και οτι ήμουν πολύ τυχερός που δεν με είχαν τσιμπήσει. Πονάνε οι άντρες ωρε?
Εδώ έβγαλα φωτό ένα που ψυχοραγγεί...Η μαμά μου έκανε έναν ωραίο παραλληλισμό εκείνη την ώρα...ειπε οτι ήμουν σαν τους δημοσιογράφους που ενω ο άλλος υποφέρει του χώνουν ένα μικρόφωνο και μια κάμερα στη μούρη. Εγώ όμως περισσότερο ταυτίζομαι με τον David Attenborough και την επιστημονική του έρευνα!

"Ααργκ..."

Το βραδάκι πήγαμε στο ενυδρείο στην πόλη... Α ήταν πάρα πολύ ωραίο...Σαν μικρή πισίνα στην οποία κατεβαίνεις και βλέπεις τα ψαράκια. Βρωμοκοπάει αφόρητα βέβαια...Εκεί να δείτε φωτογραφίες που έβγαλα...

Έναν αστερία...

"Χμ...ενα ανθρωποειδές με ένα κυνοειδές..."

Μια καραβίδα...

"Ούτε τη γιόγκα του δεν μπορεί να κάνει κάποιος εδώ μέσα..."

Πρωταγωνιστής πάντως του ενυδρείου ήταν ένα μεγάλο και άσχημο ψάρι!

"Τη μούρη σου την έχεις δεί στον καθρέφτη; Σκυλόφατσα...."

Στο γυρισμό είδα κάτι όμορφα γιορτινά φωτάκια...

"Santa Claus is coming to town"

Και αυτός είναι ο βραδυνός στολισμός του εξοχικού. Τον οποίο επιμελήθηκαν οι παππούδες μου.. :)

Ωραία ήταν δεν έχω παράπονο... Ωραία αλλά λίγο.Την επόμενη μέρα γυρίσαμε πίσω στην πόλη με τον γνωστό θόρυβο και την κλεισούρα. Ελπίζω να ξαναπάμε σύντομα!

Καλωσόρισες 2007!

Θέμα : Πώς περάσατε τις γιορτές;

Η πρώτη μου πρωτοχρονιά... Ε την περίμενα λιγάκι πιο φαντασμαγορική αλλά τι να κάνουμε. Η μαμά επέλεξε να κάνει την αλλαγή του χρόνου κάπου που δεν μπορούσα να είμαι κι εγώ κι έτσι στην αλλαγή λαγοκοιμόμουν αλλά με ξύπνησαν κατι μπαμ μπουμ.

Βασικά υποτίθεται ήμουν σε εγρήγορση μπας και τσακώσω τον Αι- Βασίλη να μπαίνει υπούλως και παρανόμως σπίτι, αλλά δεν ήρθε. Μάλλον με δούλευε πάλι η μαμά. Τζάμπα έκανα κι εγώ λίστες με πλαστικά κόκκαλα και διάφορα άλλα (και μια σκυλίτσα που να με αγαπάει όσο εγώ). Ακόμα τα περιμένω! Ντροπή και αισχος...
Την πρωτοχρονιά με φόρτωσε η μαμά στο αμάξι του παππού και πήγαμε στο μακρινό εξοχικό.
Περιττό να σας πώ οτι έβγαλα τα σωθικά μου στο πίσω κάθισμα... Το αυτοκίνητο ποτέ δεν ήταν το αγαπημένο μου μέσο ..Εχμ...όχι οτι έχω μπει πουθενά αλλού... Η διαδρομή ήταν μαγευτική, κατα τη μαμά! Εγώ το μόνο που έβλεπα ηταν η πλάτη του καθίσματος γιατί είχα ταβλιαστεί μπας και σταματήσουν να γυρίζουν όλα...Φυσικά δεν μου έκαναν την χάρη.
Τελοσπάντων κάποτε φτάσαμε. Εκεί μας περιμενε η υπόλοιπη οικογένεια. Δεν είναι η πρώτη φορά που πάω στο εξοχικό . Έχω μια πολύ καλή θεία εκεί,την Ρέα, το παλιό σκυλί της μαμάς που τώρα μένει μόνιμα στην εξοχή για να φυλάει το σπίτι και τους κατοίκους του φυσικά! Εδώ μπορείτε να την θαυμάσετε...

"Cheeeeseeee..."

Η θεία Ρέα μου δίνει την εντύπωση διχασμένης προσωπικότητας αφού την μια παιζουμε ωραία και καλά και την άλλη δείχνει οτι δεν με συμπαθεί και πολύ! Η αλήθεια ειναι οτι συναγωνιζόμασταν για το ποιος θα αρπάξει τα περισσότερα χάδια απο την μαμά και επειδη αυτή ήταν μεγαλύτερη σε μέγεθος συνέχεια νικούσε! Φυσικά εγώ λύσσαξα! Δεν είναι δυνατόν εγώ το ομορφότερο σκυλί του κόσμου να μην έχω την πρωτοκαθεδρία. Έτσι το έριξα στο κλάμα και φυσικά η μητέρα συγκινήθηκε και με πήρε αγκαλία!
Χα! Eat my dust! Τεσπα...

- "Σκατόμωρο..."
- "Κωλόγρια..."

Το σπίτι διαθέτει μια τεράστια αυλή (σαν αγγελία ακούγομαι) την οποία μπορώ να πω με περηφάνεια οτι την μυρισα όλη σπιθαμή προς σπιθαμή. Είχα συναναστροφές με γειτονικά σκύλάκια (πάντα με την επίβλεψη της μαμας ή του παππού) και μερικά απο αυτά ήταν αρκετά ευγενικά για να καθίσουν να τα βγάλω φωτογραφία.

Αυτός είναι ο Κανέλλος...

"Της φυλακής τα σίδερα..."

Επίσης είχα την πρώτη μου (οπτική) επαφή με μια ομάδα περίεργων ζώων τα οποία η μαμα μου είπε οτι λέγονται αγελάδες. Βασικά ετσι όπως τα κόβω δεν θα είχαμε και πολλά να πούμε σε μια συζήτηση... Δεν ήταν άγρια αλλά όσο πλησίαζαν χαιρόμουν που μας χώριζαν τα σύρματα...

"What the..."

Συνεχίζεται...