ΜουΔουΝού

Όχι δεν είναι κάποιο είδος συντομογραφίας αλλά το όνομα μιας παραλίας της Χαλκιδικής και συγκεκριμένα της Αθύτου (ή Άφυτος, της Αθύτου).
Τα τελευταία χρόνια τείνω να γίνω εντελώς κολλημένη. Πρώτα ήταν το χτύπημα της Θάσου. Κάθε χρόνο θέλω να πηγαίνω Θάσο, στην οποία παρεπιπτόντως πέρασα όλες τις παιδικές μου διακοπές. Το φανατικό αναγνωστικό κοινό μου (και οι δυό σας δηλαδη) θα θυμάται οτι και πέρυσι πήγα Θάσο με τον μικρό. Η αντίδραση όλων όταν στην ερώτηση "Πού θα πας φέτος;" απαντώ "Θάσο" είναι "Πάααααλι;". Ο κολλητός μου εκτός απο αυτό το "πάλι" κάνει και μια πρόχειρη απαρίθμηση όλων των γκόμενων με τους οποίους έχω παραθερίσει στη Θάσο (με δική μου πρωτοβουλία φυσικά). Ε τι να κάνω;;;Αφού την λατρεύω, μου δίνει μια φοβερή σιγουριά και ασφάλεια οτι θα περάσω ωραία και επίσης ξέρω οτι αν -ω μη γένοιτο- χρειαστεί να φύγω μόνη μπορώ να τα καταφέρω χωρίς να βάλω τα κλάματα μετά απο 10 λεπτά περιπλάνησης.
Αυτό ακριβώς έχω πάθει και με την Αφυτο όσον αφορά τους αυθημερόν προορισμούς.

Καταρχήν το χωριό είναι πανεμορφο. Σαν να είσαι σε νησάκι. Χωριάτικα σπίτια, δρομάκια στενά, και σε κάποια φάση υπάρχει ένας γκρεμός οπου παρατάσσονται ταβερνάκια και καφετέριες απο οπου βλέπεις γαλάζιο όσο πιάνει το μάτι σου.

Οι παραλίες είναι υπέροχες, αμμουδερές με μια καταγάλανη και ζεστή θαλασσίτσα. Το μόνο μελανό σημείο είναι οτι υπάρχουν πολλά beach bar με ομπρέλες και μουσική τα οποία εγώ σιχαίνομαι αλλά έχω βρεί τη λύση. Σε ένα σημείο του συνόλου της παραλίας, στα 5 πρώτα μέτρα μέσα στη θάλασσα υπάρχουν βράχοι οπου υπάρχουν μικρές αποικίες αχινών. Ως εκ τούτου ο μυγιάγγιχτος Έλλην και αλλοδαπός τουρίστας θα προτιμήσει τις γειτονικές παραλίτσες οπου δεν έχει αχινό ούτε για δείγμα.

Εγώ τους αχινούς τους λατρεύω. Και να τους βλέπω και να τους τρώω. Και ενίοτε και να τους πιάνω και να τους βάζω στο χέρι μου για να νιώθω να περπατάνε με τα αγκαθάκια τους. Τη στιγμή λοιπόν που οι άλλοι ταλαιπωριούνται να προσπεράσουν τους αχινούς (και ενδόμυχα αποφασίζουν να μην ξαναπάνε σε εκείνη την παραλία) εγώ ήδη έχω μαζεψει για το βραδυνό τραπέζι.

Τις προάλλες μια κοπέλα πρέπει να πάτησε έναν και έπαθε σχεδόν υστερία. Ακουγόταν σε όλη την παραλία να περιγράφει τα συμπτώματα "πονάω" "εχω μουδιάσει " "δεν νιώθω το απ'αυτό μου" κλπ. Ήμαρτον. Κι εγώ πάτησα έναν χτές λιγάκι αλλά ούτε που το ανέφερα. Και καλύτερα γιατί ο Μάριος δεν θα ξαναέμπαινε ποτέ . Σου λέει αφού πάτησε κι αυτή που με τους αχινούς έχουν φάει ψωμι κι αλάτι, εγώ δεν την γλυτώνω. Ο Μάριος κάνει τουλάχιστον 30 λεπτά για να περάσει τα 5 μέτρα. Ούτε οι γιαγιάδες της Αιδηψού ήμαρτον. Βάλε κι άλλα 30΄ για να βγει και καταλάβαίνεις γιατί χτές κάτσαμε πάνω απο 7 ώρες εκεί και καψαλιστήκαμε καλά καλά. Και να τον έχω να με ρωτάει ποιός τους έβαλε τους αχινούς εκεί και γιατί δεν έχει σε όλες τις θάλλασες. Και επειδή βαρέθηκα να απαντάω συνέχεια "ο Θεός" χτές είπα να δώσω μια πιο πρωτότυπη απάντηση : "ο Ποσειδώνας"!

Ενας ευτυχής πατέρας!

Σας παρουσιάζω την κορούλα μου

Θα ἠθελα να παρατηρήσετε την εμφανή ομοιότητα, ατράνταχτη απόδειξη οτι ΕΓΩ είμαι ο πατέρας παρά τις κακεντρέχειες που ακούστηκαν σχετικά με τις ικανότητες μου! Και να σας ενημερώσω οτι και στον χαρακτήρα μοιάζουμε διοτι είναι περίεργη και αγαπησιάρα ακριβώς όπως εγώ.

Παραθέτω και μια δική μου φωτό σχεδόν προφίλ για του λόγου του αληθές.

Μόνο τα χρώματα μου δεν πήρε αλλά δεν πειράζει γιατί οι μελαχρινές είναι στη μόδα!

Με τον μονάκριβο γιο μου αντιμετωπίζω προβλήματα γιατί είναι αντικοινωνικός και μονίμως κρυμμένος σε κάποια γωνιά. Αυτός εμφανισιακά πήρε απο τη μάνα του αλλά δεν κάθεται να τον φωτογραφίσω. Λες να τον πάω σε κανένα ψυχολόγο; Τελος πάντων πάω να εξασκήσω την πατρότητα τώρα, ήτοι να χαζολογήσω λίγο με τη μικρή!

Νάτη πάλι!

Ugly people

Η εμφάνιση της Μαρίας της Άσχημης στην ελληνική της βερσιόν έφερε στο προσκήνιο μια ιδιαίτερη ομάδα ανθρώπων με τους οποίους και η τηλεόραση αλλά και οι κοινωνία σπάνια ασχολείται. Τους άσχημους. Και λέγοντας άσχημους δεν εννοώ τους μέτριους ή απλά τους ατσούμπαλους αλλά τους πραγματικά κακάσχημους.
Περπατώντας χτες βράδυ στην παραλία της Κρήνης και βλέποντας όλες τις όμορφες κοπέλες που στολίζουν την είσοδο κάθε cafe-bar που σέβεται τον εαυτό του, δεν μπόρεσα παρα να τους σκεφτώ. Έχω το κακό συνήθειο να ψάχνω και να σκέφτομαι την αντίθετη πλευρά των πραγμάτων γιατί λόγω της ζυγίστικης μου φύσης τείνω πάντα προς την εξισορρόπηση. Αφού θαύμασα λοιπόν κι εγώ the beautiful people που κοσμούν τα μαγαζιά της Κρήνης (στα οποία ΔΕΝ πηγαίνω να το τονίσω) αναρωτήθηκα πώς να νιώθουν οι πραγματικά άσχημοι(εξωτερικά μιλωντας πάντα) άνθρωποι οι οποίοι περνούν απο εκεί. Νιώθουν άσχημα, νιώθουν μειονεκτικά; Οι γυναίκες βλέποντας τις μοντέλες να ακουμπάν λάγνα στα σκαμνιά τους και κάνοντας την αναποφευκτη σύγκριση και οι άντρες βλέποντας επίσης τις ίδιες γυναίκες έχοντας την επίγνωση οτι δεν πρόκειται να τις έχουν ποτέ.
Αν και αυτό δεν είναι απόλυτα ακριβές. Ένας άσχημος άντρας μπορεί αν έχει δύναμη και χρήματα να γοητεύσει όμορφες γυναίκες (παράδειγμα οι trophy wives) και να ισοσταθμίσει την έλλειψη εμφάνισης. Παρόλαυτα στις γυναίκες δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο. Ακόμα και η Μαρία η άσχημη μας δίδαξε οτι αν παρέμενε άσχημη ο θεός ξέρει αν θα την κοιτούσε κανείς (το σίριαλ δεν το έχω δει παρα μια φορά οπότε ελπιζω να ευσταθούν αυτά που λέω). Αντιθέτως με το που "μεταμορφώθηκε", το αντίθετο φύλο άρχισε να την προσέχει. Το να είσαι άσχημη γυναίκα πάντως στις μέρες μας είναι εξαιρετικά δύσκολο. Έχουν βγεί τόσα ματζούνια και κολπα που πρέπει να είσαι ή υπερβολικά άτυχη ή να έχεις τα ψυχολογικά σου για να μην μπορείς να είσαι ανεκτά περιποιημένη.

Ας ηχήσουν οι καμπάνες!

Δύο βδομάδες πρίν βγούν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων Κουλεμανσόν 2008, βγήκαν τα αποτελέσματα των πραγματικών Πανελληνίων στα οποία τα πήγα ανέλπιστα καλά!Ανέλπιστα λέω διοτι με το διάβασμα που έκανα δεν περνούσα ούτε στα ΤΕΙ Κουλεμανσονικής Ιονίου αλλά κοίτα να δείς που πήρα αξιοπρεπέστατους βαθμούς. Βέβαια εκεί που θέλω δεν περνάω αλλά ούτως ή άλλως αυτή ήταν μια δοκιμαστική προσπάθεια για να επιβεβαιώσω τις δυνάμεις μου. Και του χρόνου εδώ είμαστε!Απίστευτο μου φαίνεται... Με 12 χρόνια καθυστέρηση το Ελληνικό Πανεπιστήμιο δέχεται να με πάρει στην αγκάλη του...

Έκθεση : 15,7
Βιολογία Γενικής : 19,4
Αρχαία : 16,3
Ιστορία : 17,6
Λογοτεχνία : 18,7 (!α ρε Καισαρίωνα!)
Λατινικά : 13,8 (μ΄αρέσει που ήταν το αγαπημένο μου μάθημα και αυτό που διάβαζα περισσότερο!)

Απο δώ και πέρα δεν ξέρω τι γίνεται. Κάπως πρέπει να βγάλω τα μόρια μου και μετά να δώ που περνάω (στη Θεσσαλονίκη εννοείται).

Βρε...λες απο του χρόνου οταν με ρωτάνε "Φοιτήτρια είσαι"; (κλασσική ερώτηση γιατί μικροδείχνω) να απαντάω ναι;;
Απίστευτο...

Σκυλο-φιλίες

Έκανα μια γρήγορη μετάφραση απο wikipedia διοτι στα ελληνικά δεν βρήκα να υπάρχει ορισμός.
---
Η φιλία είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μια συμπεριφορά υποστήριξης και συνεργασίας μεταξύ δύο ή περισσοτέρων όντων. Μια σχέση που περιλαμβάνει αμοιβαία γνώση, εκτίμηση και στοργή μαζί με έναν βαθμό προσφοράς υπηρεσίας στους φίλους σε στιγμές ανάγκης ή κρίσης. Οι φίλοι καλωσορίζουν ο ενας την συντροφια του άλλου και επιδεικνύουν αφοσίωση ο ένας απέναντι στον άλλο, συχνά μέχρι το βαθμό του αλτρουισμού. Οι προτιμήσεις τους είναι συνήθως παρόμοιες και μπορουν να συμπίπτουν, και μοιράζονται ευχαριστες δραστηριότητες. Εμπλέκονται επίσης σε αμοιβαία συπεριφορά βοήθειας, όπως η ανταλλαγή συμβουλών και η συμμετοχή στις κακουχίες. Ο φίλος είναι κάποιος ο οποίος συχνά επιδεικνύει ανταποδοτική και κατοπτρική συμπεριφορά. Ωστόσο, για πολλούς η φιλία δεν είναι τίποτα άλλο απο την εμπιστοσύνη οτι κάποιος ή κάτι δεν θα τους βλάψει. Η αξία της φιλίας είναι συχνά αποτέλεσμα της επίδειξης απο ένα φίλο των παρακάτω χαρακτηριστικών σε σταθερή βάση:
- η τάση να επιθυμεί το καλύτερο για τον άλλο
- συμπάθεια και εμπάθεια
- ειλικρίνεια, ακόμα και σε στιγμές που είναι δύσκολο για τους άλλους να πουν την αλήθεια ειδικά αν πρόκειται για την ανάδειξη των ελαττωμάτων του άλλου ατόμου
- αμοιβαία κατανόηση
---

Ενιγουέι και ο Αριστοτέλης ασχολήθηκε διεξοδικά με το θέμα της φιλίας. Μάλιστα την είχε χωρίσει σε τρία είδη : κατ'αρετήν, κατα το χρήσιμον και κατά το ηδύ. Δεν χρειάζεται να είσαι γνώστης της αρχαίας ελληνικής για να αντιληφθείς τις διαφορές των τριών αυτών ειδών : η πρώτη είναι η ιδανική, είναι αυτή που βασίζεται στην αποδοχή των εκατέρωθεν χαρακτήρων και την έλλειψη παντός ωφελιμιστικού κινήτρου. Η δεύτερη δεν έχει καμία αναφορά στα πρόσωπα που την αποτελούν αλλά έχει χρησιμοθηρικά κίνητρα όπως υπάρχουν για παραδειγμα στις εμπορικές (και άλλων ειδών) συναλλαγές. Η τρίτη είναι η φιλία ευχαρίστησης. Απολαμβάνεις δηλαδή κάποιες κοινές δραστηριότητες με τον φίλο σου οι οποίες όμως σε περίπτωση που χαθούν παίρνουν μαζί της και κάθε είδους επαφή με τον συγκεκριμένο άνθρωπο.
Τι με έπιασε και μιλάω για τη φιλία βραδιάτικα ε; Είναι ένα περίεργο θέμα για μένα. Δεν είχα ποτέ πολλούς φίλους. Το περισσότερο που έχει τύχει είναι τρείς ταυτόχρονα και ήμουν 17 χρονών. Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου αντικοινωνικό άτομο αν και παρατηρούσα οτι αυτή η συστολή μου μάλλον τραβούσε τον κόσμο αντι να τον απομακρύνει. Παρόλαυτα εγώ επέλεγα ελάχιστους για να έχω επαφή. Δεν ένιωσα πάντως ποτέ να μου λείπει η φιλία σαν έννοια. Και έναν φίλο να είχα μόνο (όπως συμβαίνει τώρα) ένιωθα πλήρης γιατί σημασία δεν έχει η ποσότητα αλλά η ποιότητα.

Έχω ακούσει ένα σωρό ιστορίες για φιλίες που δεν άντεξαν στον χρόνο, που διαλύθηκαν, που προδόθηκαν. Για μένα ήταν πάντα όλα αυτά πολύ μακρυνά γιατί οι ελάχιστοι φίλοι μου είχαν δοκιμαστει πριν δεθώ μαζί τους ωστε να τους επιτρέψω να με απογοητεύσουν. Και αυτοί παραμένουν ακόμα φίλοι έστω κι αν κάποιοι είναι αρκετά μακριά. Γενικά είμαι διαλλακτική σαν άτομο, πάντα δικαιολογώ την ανθρώπινη αδυναμία ακόμα και όταν τυγχάνει να είμαι το θύμα της. Αυτή η διαλλακτικότητα μου έμελλε να δοκιμαστεί και στον τομέα της φιλίας.

Είχα έναν φίλο λοιπόν... κάποτε υπηρξε και δεσμός μου αλλά αυτό είναι τόσο παλιά ιστορία που ούτε εγώ δεν την θυμάμαι. Για τέσσερα πέντε χρόνια κάναμε παρέα και το γεγονός οτι είχαμε κάποτε σχέση δεν στάθηκε εμπόδιο σε αυτό ίσα ίσα οταν γνωρίζεις καλά τον άλλο σου φεύγει και το άγχος του αγνώστου πεδίου (κάποιοι ζουν και αναπνέουν για αυτό το άγχος, εμένα απλά με ...αγχώνει!). Τον θεωρούσα καλό μου φίλο να πώ την αλήθεια. Ούπς...πρόδωσα το τέλος της ιστορίας με το να χρησιμοποιήσω παρελθοντικό χρόνο. Η αλήθεια είναι οτι δεν είμαστε πια φίλοι, εξαιτίας μιας γυναίκας που μάλιστα είχε μόλις 3-4 μήνες στην ζωή του, και μου φαίνεται (ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι με πίκρα) τόσο μα τόσο αστείο να συμβαίνει αυτό ανάμεσα σε μένα και σε αυτόν. Φαίνεται πως μέχρι να το πάθεις δεν το περιμένεις. Τέσπα, με συνοπτικές διαδικασίες με έβγαλε απο τη ζωή του κάτι το οποίο δέχτηκα γιατί δεν μου αρέσει να ζορίζω τα πράγματα ακόμα κι αν έχω δίκιο. Η τραγική ειρωνία είναι οτι έδινα συμβουλές για να κατακτήσει αυτή την κοπέλα που τώρα έχει πρόβλημα μαζί μου. Αλλά αυτή δεν φταίει σε τίποτα φυσικά γιατί δεν της είμαι τίποτα, ούτε κάν με ξέρει. Σαν πρωτάρα που είμαι δεν μπορώ να πώ οτι δεν με πείραξε. Στην αρχή μάλιστα σκεφτόμουν μήπως δεν ήμουν τόσο σημαντική ή καλή φίλη για αυτόν και γι΄αυτό τόσο εύκολα έκανε την επιλογή. Πού έγκειται τελικά η αξία της φιλίας; Είναι αυτά τα τέσσερα σημεία που λέει η wikipedia;
- η τάση να επιθυμεί το καλύτερο για τον άλλο (έλεος, αν είναι να έχεις φίλο κάποιον που θες το κακό του ε τότε τι να πώ)
- συμπάθεια και εμπάθεια (τον συμπαθούσα πάρα πολύ όπως και όλοι οι άλλοι που τον γνωρίζουν, εμπάθεια δεν ξέρω τι σημαίνει :p)
- ειλικρίνεια, ακόμα και σε στιγμές που είναι δύσκολο για τους άλλους να πουν την αλήθεια ειδικά αν πρόκειται για την ανάδειξη των ελαττωμάτων του άλλου ατόμου (απο αυτό τόνους!Χωρίς φόβο και πάθος!)
- αμοιβαία κατανόηση (αν και διαφωνούσαμε σε κάποια σημεία δεν μπορώ να πώ οτι δεν τον κατανοούσα. Νομίζω οτι αυτό είναι και το μεγάλο μου ταλέντο. Να μπορώ να διακρίνω και τις ρίζες αλλά και τα κίνητρα κάποιων πράξεων ή συναισθημάτων και να τα δικαιολογώ χωρίς να σημαίνει οτι συμφωνώ απαραίτητα μαζί τους.)

Αρα η wikipedia με βγάζει μάλλον σωστή φίλη. Βέβαια πριν συμβουλευτώ αυτή, συμβουλεύτηκα τον κοντινό μου περίγυρο που μου είπε μια απο τα ίδια. Και γυρνώντας στον Αριστοτέλη, ανακαλύπτω λοιπόν οτι εγώ νόμιζα οτι η φιλία που είχα μαζί του ήταν φιλία κατ΄ἀρετήν, ενώ αυτό που πραγματικά είχαμε ήταν μάλλον φιλία κατα το ηδύ.
Αν τυχει και θελήσει να γυρίσει, ξέρω οτι παρόλο που έχω αιτιολογήσει ήδη τη στάση του και κατανοώ και τον χαρακτήρα του που δικαιολογεί μια τέτοια στάση, δεν πρόκειται να τον δεχτώ. Και σκέφτομαι αμέσως μετά απο αυτό: άραγε αυτό σημαίνει "κρατάω κακία σε κάποιον";

Η εθνική διασύρεται κι εμάς μας τρώνε τα κουνούπια

Χτες βράδυ είπα να δώ τον τελευταίο αγώνα της εθνικής στην παραλία μπας και αλλάξει το γούρι. I guess it did not. Ο δήμαρχος που μας αξίζει έβαλε γιγαντοοθόνη απέναντι απο το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου, έτσι ώστε να απολάυσει κι αυτός κανένα ματσάκι γιατί έχει να δει action απο την μάχη του Γρανικού Ποταμού. Βέβαια δεν μένει ποτέ μόνος γιατί για κάποιο λόγο την περιοχή του προτιμούν πάντα κάποιες ομάδες παιδιών. Παλιά ήταν οι skaters τώρα είναι οι break dancers οι οποίοι εκτόπισαν τους skaters στο πάρκο του Φωκά. O tempora o mores.
Όλα ήταν απίστευτα ειδυλλιακά.Η έκθεση βιβλίου διεξαγόταν στην παραλία και τα περίπτερα έκοβαν κάθε υποψία αερακίου δημιουργώντας μια αίσθηση σάουνας που - ας μη γελιόμαστε - μας έφερε όλους πιο κοντά. Τα παιδιά κάτω απο το Μ.Αλεξ. είχαν στο τέρμα τις μουσικές τους υπερκαλύπτοντας τους πλανόδιους καντινιέρηδες-καλαμποκάδες-native indians που είχαν στήσει τις επιχείρησεις τους διάσπαρτες στην πανέμορφη ΕΡΩΤΙΚΗ μας πόλη. Τα εκατοντάδες κουνούπια οργάνωναν άριστα συντονισμένες επιθέσεις (καλύτερες απο της εθνικής σίγουρα) προς το προσηλωμένο κοινό που αυτοχτυπιόταν μηχανικά για να τα αναχαιτίσει. Αλλά είχαμε και τις αμυνές μας : η ατμόσφαιρα, απέπνεε μια εσάνς θαλασσίλας (και κάτι άλλου που τελειώνει σε -ίλα) η οποία ερχόταν και διακριτικά κολλούσε πάνω σου αποτελώντας την βάση πάνω στην οποία θα κυλούσε ο καυτός σου ιδρώτας και η οποία θα χρησίμευε ως (σχεδόν) αδιεπέραστη ασπίδα για τα κουνούπια. Τι αξέχαστη βραδιά...
Καθίσαμε με τον Μάριο σε ένα παγκάκι και εγώ αφοσιώθηκα στον αγώνα ενώ αυτός μετρούσε πόσα ποντίκια περνούσαν απο μπροστά μας (οχι δεν είναι σχήμα λόγου). Μέτρησε 7 στα 90 λεπτά αγώνα και άλλα δύο στις καθυστερήσεις. Είχαν αλαλιάσει με την πολυκοσμία τα καημένα. Συνηθισμένα μόνο στα αφηνιασμένα ζευγαράκια που καταλαμβάνουν τα παγκάκια και τους πιο αφηνιασμένους γέρους που τα παίρνουν μάτι, τώρα όλος αυτός ο όχλος (καμια 60-70 άτομα χοντρα χοντρα) τα σύγχυσε.
Ο αγώνας κυλούσε ομαλά, μάλιστα ένας ούρλιαξε γκόλ λίγα δευτερόλεπτα πρίν όντως το βάλει ο Χαριστέας και μετά όλοι τον κοιτούσαν λες και ήταν τουλάχιστον ο Χορταρέας. Εγώ λόγω της πανσελήνου και των δυσμενών, για την Εθνική, προβλέψεων γου Λεφάκη παρακολούθουσα (προκατειλλημένη για το αποτέλεσμα) κυρίως για να σταμπάρω κανένα καινούριο Ισπανό παικτάκι (όχι δεν είμαι πρόεδρος ομάδας ). Σε κάποια στιγμή ο Μάριος δίψασε και πετάχτηκε να πάρει ένα νεράκι. Δυο τρια λεπτά αργότερα ένιωσα ένα κούνημα στο παγκάκι. Ένα μεσήλικο ζευγάρι (50-60) αγκαλιά με δύο πιτόγυρα ίσα με τα κεφάλια τους είχε στρογγυλοκαθίσει δίπλα μου. "Συγνώμη" τους λέω, "η θέση είναι πιασμένη". (δηλαδή συγνώμη είδαν την ΘΕΑ εκεί να κάθεται μόνη της και τόλμησαν να σκεφτούν οτι ήταν ασυνόδευτη;;;). "Α ναι?" απάντησε η γυναίκα. "Πιασμένη;Αυτό ούτε στο σινεμά δεν συμβαίνει!" είπε ο άντρας με το στόμα μπουκωμένο. (ίσως πριν 1000 χρόνια που πήγαινες εσύ σινεμά να μην συνεβαίνε φιλαράκο αλλά τώρα συμβαίνει και παρασυμβαίνει!). Δεν είχα όρεξη για καβγά γι΄αυτό βρήκα το πιο Ζυγίστικο μου επιχείρημα "Ο φίλος μου πήγε να πάρει ένα νεράκι, τι να του πώ όταν γυρίσει δηλαδή;" . "Εντάξει κούκλα μου" γλύκανε η κυρία "θα σηκωθούμε σε λίγο". Γύρισα την πλάτη στα τζατζίκια και τα κρεμμύδια και χάζευα στην οθόνη οταν επέστρεψε ο Μάριος ο οποίος δεν είπε τίποτα αλλά στριμώχτηκε στα πόδια μου. "Είδες που χωρέσαμε;", τόλμησε να πει η κυρία για να πάρει ώς απάντηση το τίναγμα της αλογοουράς μου στη μούρη της. Τα χειρότερα για μένα θα επακολουθούσαν βέβαια. Αφού έφαγαν αρκούντως ηχηρα πληροφορώντας τον περίγυρο και για την ποιότητα του πιτόγυρου άρχισαν να κάνουν εκείνους τους θορύβους που κάνει κάποιος όταν θέλει να καθαρίσει τα δόντια του και δεν έχει οδοντογλυφίδα. Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή. Αυτό για ένα δεκάλεπτο περίπου. Ήμαρτον. Μετά, ο άντρας άναψε τσιγαρούκλα. ΄Οοοοολος ο καπνός στα μούτρα μου. Εγώ σου λέω οτι το έκανε επίτηδες. Καλά γενικά τραβάω τον καπνό, μάλλον επειδή δεν καπνίζω, αλλα το χτεσινό ήταν άλλο πράμα. Είδα όλο το δεύτερο ημίχρονο πίσω απο ένα παραπέτασμα καπνού.
Τεσπά, φάγαμε και τα δύο γκόλ,ο Μάριος πήρε πολύ προσωπικά την ήττα της εθνικής, τελείωσε ο αγώνας και ξεκουμπιστήκαμε παραμερίζοντας στο πέρασμα μας τα καλοταισμένα κουνούπια. Στο γυρισμό περάσαμε απο εκείνο το χλιδάτο εστιατόριο κάτω απο το Μακεδονία Παλλάς και κάναμε χαζές φάτσες πίσω απο το τζάμι σε κάτι γιαγιάδες που έτρωγαν χαζεύοντας την παραλία. Καβαλήσαμε το αμάξι και την κάναμε με ελαφρά. Αν πετύχετε ένα άσπρο αυτοκίνητο με το "Γειά σου μάνα Σαλονίκη" στη διαπασών, εμείς είμαστε. Είναι το νέο κόλλημα του Μάριου.

Έρχεται η Madonna : Ο Ερμής has the runs...

Μιλούσα με τον κολλητό τις προάλλες για την άφιξη της Μαντόνας στην Αθήνα "επιτέλους". Συγκεκριμένα μιλούσαμε για τις τιμές των εισητηρίων οι οποίες είναι στα ύψη αλλά ο κολλητός (όπως και άλλοι γνωστοί μου) θα τα σκάσει τα 250 ευρουλάκια για την VIP θέση γιατί " Ε Madonna είναι αυτή" και "ε μια φορά γίνεται αυτό" και "με αυτήν μεγαλώσαμε και ήταν είδωλο μας"(αναγούλα τώρα). Εμένα ποτέ δεν ήταν είδωλο μου κανένας τραγουδιστής ρε γαμώτο. Και δεν θα έδινα τόσα λεφτά για τον Φρειδερίκο τον Σοπέν τον ίδιο! Δεν ξέρω, μήπως είμαι παράλογη; 250 ευρώ; Ίσως αν έβγαζα 2500 ευρώ το μήνα να το σκεφτόμουνα (οι φίλοι μου ούτε κατα διάνοια δεν βγάζουν τόσα αλλά θα πάνε). Αλλά και πάλι θα με έτρωγε η σκέψη οτι κανένας "διασκεδαστής" δεν αξίζει τόσα πολλά λεφτά κατ' άτομο. Η Madonna δόξα τω θεω λεφτουδάκια έχει βγάλει άπειρα τόσα χρόνια. Την έχουνε κάνει χρυσή. Θα ζήσει και χωρίς τα 250 μας ευρώ. Θα μου πείς τώρα παίρνει διαζύγιο, θα πρέπει να συντηρήσει μόνη της τα δυο της παιδιά.
Τεσπα, απλά καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ τόσο τσιγκούνα ή τόσο παράξενη που μου φαίνεται εξωφρενικό να δίνεις τόσα λεφτά για μια συναυλία. Και υπενθυμίζω οτι δεν έχω οικογένεια να συντηρήσω ώστε να δικαιολογείται η συντηρητική μου σκέψη. Και ούτε αμφισβητώ την αξία της Μαντόνας ώς καλλιτέχνιδα. Γούστο της καπέλο της. Δεν είναι προσωπικό το θέμα. Δεν θα τα έδινα για κανέναν. Εγώ με αυτά τα λεφτά θα μπορούσα να πάω πέντε μέρες διακοπες (είμαι ολιγαρκής) ! 250 euro για κάποιον που χορεύει και τραγουδάει... It makes you think..

Το ριξες και πάλι απόψε το φαρμάκι σου...

...κι έκανες ξανά να κλαίει το σκυλάκι σουυυ....

..δεν είναι κάθε χρονιά του Αι Γιαννιού τι να κάνουμε...

Κοσμοϊστορικά γεγονότα!

Αυτό είναι το πρώτο ποστ το οποίο γράφω in the privacy του σπιτιού μου.
Επιτέλους... μετακόμισα!
Το λέω και δεν το πιστεύω.
Μένω μόνη μου.
Μένω μόνη.
Κάτσε να το ξαναπώ.
Μένω μόνη.
Κάτσε να το δώ σε διάλογο:
- Και μένεις Θεσσαλονίκη ε; - Ναι. - Με τους γονείς σου μένεις; - Όχι ρε σύ μόνη μου.
Είναι μερικά χρόνια που το παλεύω και επιτέλους γίνεται πραγματικότητα. Μέχρι να το συνειδητοποιήσω έχω ακόμα καιρό. Επιτέλους ο δικός μου χώρος. Οι δικοί μου ήχοι, μυρωδιές, πράγματα. Κανένας βάρβαρος δεν θα εισέρχεται χωρίς την έγκριση μου. Το σπιτάκι μου είναι μινιατούρα και ακόμα δεν έχει γίνει δικό μου φυσικά αλλά νιώθω ήδη οτι έχουμε γεννηθεί ο ένας για τον άλλο!Τι ευτυχία... η ζωή μου μπαίνει σε καινούρια τροχιά.
Επιτέλους μαζί (εγώ κι ο εαυτός μου).
Επιτέλους μόνη.
Να έφευγε και ο άλλος βραχνάς...

Γυναίκες Σκορπιοί : Ο Ερμής παρατηρεί...

Συνεχίζοντας την μακριά παράδοση που θέλει αυτό εδώ το ιστολόγιον να μην έχει ούτε θεματολογία ούτε συνοχή (ενίοτε ούτε και λογική), θα αναφερθώ σήμερα σε ένα φλέγον ζήτημα που ταλανίζει χρόνια την κοινωνία (εμφανής ο επηρεασμός απο τα κανάλια που ξεκατινιάστηκαν πάλι με τον θάνατο του Σεργιανόπουλου), ήτοι ( ο εξωγήινος ) τις γυναίκες που ανήκουν στο ζώδιο του Σκορπιού.


Η αστρολογία υπήρξε πάντα για μένα πηγή ατέλειωτων συζητήσεων ( με την μαμά, τον κολλητό, τους διάφορους άπιστους Θωμάδες) και κατέληξα μετά απο τόσο καιρό ενασχόλησης να γνωρίζω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ζωδίων, τις ιδιοτροπίες τους, συναστρίες μεταξύ τους και δεν συμαζεύεται.
Με τον κολλητό μου έχουμε φτάσει στο σημείο κάποιες φορές να μην θυμόμαστε το όνομα κάποιου αλλά να θυμόμαστε το ζώδιο του:
-"Για ποιόν λές καλέ;"
-"Ελα ρε εκείνο το λιοντάρι που τα είχες για κάνα δίμηνο το ΄99"
-"Α, ναι που ήταν γεννημένος και πρώτη μέρα και είχε και Σελήνη στον Αιγόκερω, ναι μωρέ πώς τον λέγαν να δεις."
Αυτό είναι για μένα καλό γιατί απο το όνομα κάποιου δεν μπορείς να ξέρεις ή να θυμηθείς πολλά για αυτόν ενώ απο το ζώδιο του θυμάσαι διάφορα για την προσωπικότητα του:
-"Ναι ρε εκείνο το λιοντάρι που το έπαιζε και πολύ κυρίαρχος της ζούγκλας κι έτσι, θυμάσαι;"
-" Παπαπα κλασσικό ψωροπερήφανο αλλά με το πρώτο κοπλιμάν γατάκι γινόταν, πώς τον λέγαν να δείς, θα σκάσω."
Ένιγουέι, τα ζώδια χρησίμευσαν πολλές φορές για να σπάσει ο πάγος σε καινούριες γνωριμίες κι έτσι. Με το που κατέθετε ο ενδιαφερόμενος την ημερομηνία γέννησης εγώ σκιαγραφούσα το προφίλ του (ά ρε Αντέννα τι μου κάνεις!). Είσαι έτσι κι έτσι κι έτσι. Τις περισσότερες φορές έπεφτα μέσα αν και σίγουρα κάποιες φορες μερικοί θα πήγαιναν με τα νερά μου για να μην θίξουν την αυθεντία και δεν υπάρξει δεύτερο ραντεβού.
Η πραγματική πρόκληση όμως ήταν όταν ΔΕΝ γνώριζα το ζώδιο κάποιου και να προσπαθούσα να το μαντέψω μετά εννοείται απο κάποιον καιρό. Λίγο το οτι στις καινούριες γνωριμίες είσαι πιο σφιγμένος και δεν βγάζεις όλα σου τα τερτίπια στη φόρα, λίγο το οτι θες να δείξεις τον καλύτερο σου εαυτό, δεν έκανα πάντα την σωστή πρόβλεψη. Για ένα μόνο ζώδιο (και μάλιστα μόνο στο θηλυκό γένος) δεν έχω πέσει ποτέ έξω και για μένα ξεχωρίζουν σαν τον Ταύρο μέσα σε Τοξότες (όπως λέμε σαν την μύγα μέσα στο γάλα) : Την γυναίκα Σκορπιό.
Όχι οτι έχω γνωρίσει τις άπειρες Σκορπίνες, αλλά αυτό ακριβώς το κάνει ακόμα πιο αξιοσημείωτο!Δηλαδή οι γυναίκες αυτές (για μένα) κάνουν μπαμ! Έχω συγκεντρώσει λοιπόν σε μια πρόχειρη λίστα, τα χαρακτηριστικά που κατ'εμέ τις κάνουν να ξεχωρίζουν απο τις υπόλοιπες.

Νούμερο ένα : Το βλέμμα.

Δεν υπάρχει πιο αδιάκριτο και διαπεραστικό βλέμμα απο αυτό της Σκορπίνας. Υπο το βλέμμα τους νιώθεις οτι είσαι γυμνός και απροστάτευτος και σε πιάνει μια τρομερή αγωνία για το τι σκέφτονται εκείνη τη στιγή για σένα. Εγώ προσωπικά αδυνατώ να κοιτάξω κατάματα γυναίκα Σκορπιό (λες η Σφίγγα να ήταν Σκορπιός;).

Νούμερο δύο : Καθαριστική μανία.
Το να κουβαλάς μαζί σου στις διακοπές ένα μπουκάλι χλωρίνη δεν ξέρω αν είναι το νορμάλ, αλλά ξέρω κάποιες Σκορπίνες που διάκεινται θετικά στην ιδέα. Είναι εξοικειωμένες με όλες τις βιοτεχνολογικές εξελίξεις στο χώρο της καθαριότητας και δεν παραλείπουν να σχολιάσουν την καθαρότητα ενός χώρου είτε πρόκειται για την τουαλέτα της καφετέριας είτε για το τραπεζάκι του σαλονιού σου. Είναι αδύνατον να νιώσουν άνετα σε έναν χώρο που δεν πληρεί απολυμαντικές προδιαγραφές νοσοκομείου.

Νούμερο τρία : Ταχύτης ταχύτης ταχύτης.
Όχι στην οδήγηση αλλά στην καθαριότητα που αναφέρθηκε παραπάνω. Όταν ξεκινάνε να τακτοποιήσουν και να καθαρίσουν γενικότερα έχουν την ταχύτητα του Flash αν ενθυμείστε οι παλαιότεροι. Μέχρι να στίψεις εσύ το σφουγγαρόπανο αυτές έχουν σκουπίσει, ξαραχνιάσει, ξεσκονίσει και έχουν κατεβάσει τις κουρτίνες. Και όχι όσα βλέπει η πεθερά αλλά δουλειά σωστή, λεπτομερής αντάξια ενός επαγγελματία του χώρου.

Νούμερο τέσσερα : Εριστικότητα προς το αντίθετο φύλο.
Ενώ το λατρεύουν , κάποιες φορές τις πιάνει μια ανεξήγητη εχθρικότητα την οποία φυσικά δεν κρύβουν γιατί είναι και αυθόρμητες. Αρκεί ένα διφορούμενο σχολιάκι για να βγάλουν οι Σκορπινες το κεντρί και να το τρίψουν στα μούτρα του συνομιλητή τους. Αυτό που κάνει ξεχωριστή την σύγκρουση είναι οτι συνήθως όλος αυτός ο διαξιφισμός περιέχει γενναίες δόσεις ερωτισμού τις οποίες βέβαια δεν αντιλαβάνονται πάντα τα αρσενικά (τρία πουλάκια κάθονταν).

Αυτά μπορώ να θυμηθώ προς το παρόν. Γεγονός είναι οτι εγώ δεν ταιριάζω με αυτό το ζώδιο, παραείναι επιθετικό και θορυβώδες για τα ντελικάτα Ζυγίσια μου αυτάκια.

Γάμος ομοφυλοφίλων : Ο Ερμής τοποθετείται...

Ένα βαριεστημένο πρωινό ζάπινγκ χτές υπήρξε το εφαλτήριο (okayyy) για να τοποθετηθώ κι εγώ επι του θέματος (ήμουν ανάμεσα σε αυτό και στο θέμα της δολοφονίας του Σεργιανόπουλου). Τι διάολο, και η κουτσή Μαρία έχει άποψη, εγώ να μην έχω;;

Τώρα για ποιό λόγο θένε να παντρεύονται αυτοί μου λέτε; Ως γνωστόν ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα, τι δολοφονική μανία τους έχει πιάσει;; Περνάει που περνάει κρίση η συναισθηματική πλευρά των σχέσεων τους, είναι ανάγκη να βάλουν κι άλλο ένα μπελά πάνω στο κεφάλι τους;

Είχα ακούσει κάπου οτι είναι , λέει, ένας τρόπος να διακυρήξουν την αγάπη τους και την σχέση τους ενώπιον Θεού και ανθρώπων και ένα μεγάλο βήμα για να τους αποδεχτεί η κοινωνία σαν ίσους. Προσωπικά πιστεύω οτι τους πονάει περισσότερο η αποδοχή απο τους ανθρώπους παρά απο το Θεό. Με το Θεό θα βρούν άκρη μιας και δεν ξέρουμε τις προσωπικές απόψεις του Υψίστου επι του θέματος αλλά ακόμα και αν διαφωνεί, πάλι καλά θα την έχουν γιατι είναι και πανάγαθος και συγχωρεί τις μαλακίες μας και έχει και κατανόηση. Με τους ανθρώπους όμως πως να ξεμπλέξουν; Αγύριστα κεφάλια! Μα να μην τους δεχόμαστε σαν κοινωνία με τίποτα! Έτσι κι αυτοί αποφάσισαν πως "όχι, με το στανιό θα μας δεχτείτε. Και θα παντρευόμαστε και παιδιά θα κάνουμε και οτι κάνετε εσείς μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς."

Βαλιανάτου εξαιρουμένου (καλά, πιστεύω οτι οι Έλληνες ομοφυλόφιλοι αξίζουν κάτι καλύτερο για αντιπροσώπευση, μου είναι ιδιαιτέρως αντιπαθής) έχω την υποψία, οτι πίσω απο τα στρώματα του κυνισμού που διαθέτει κάθε γκέι, κρύβεται μια τεράστια λαχτάρα για αποδοχή, πιο πολύ ανθρώπινη παρά κοινωνική. Αν τους δεχτεί κάθε άνθρωπος, τότε θα τους δεχτεί και η κοινωνία, ενώ αν τους δεχτεί η κοινωνία δεν σημαίνει οτι θα τους δεχτούν και οι άνθρωποι. Η πρόκληση του κοινού λαικού αισθήματος, τώρα με τον γάμο στην Τήλο κλπ, νομίζω είναι ο χειρότερος τρόπος για να κερδίσουν την αγάπη και την αποδοχή. Και πες με τρελή αλλά νομίζω οτι ακόμα κι αν κατακτήσουν την απόλυτη κοινωνική ισότητα με τους υπόλοιπους ανθρώπους πάλι δεν θα είναι ευτυχισμένοι αν δεν νιώθουν την ανθρώπινη αγάπη και αποδοχή απο τους γύρω τους.

Σχετικά με το θέμα του γάμου τώρα (στην Τήλο έγινε πολιτικός, εγώ θα μιλήσω για τον θρησκευτικό). Καταρχήν προσωπικά πιστεύω οτι όταν δύο άνθρωποι αγαπιούνται δεν χρειάζονται επικύρωση απο την Εκκλησία μέσω του γάμου. Αυτά είναι κοινωνικές συμβάσεις που δημιουργήθηκαν για άλλους λόγους και που επειδή παραχωρούν προνόμια στα συμβαλλόμενα μέλη, έχουμε μάθει να τις αποδεχόμαστε και να τις επιβάλλουμε στους εαυτούς μας. Και σε αυτό το σημείο κατανοώ την ανάγκη του ομόφυλου ζευγαριου να προστατευτεί. Χρειάζεται την προστασία του νόμου γα να μπορεί να απολαμβάνει τα ίδια προνόμια με τα υπόλοιπα ζευγάρια. Αυτό μπορεί να ισχύει και άλλες περιπτώσεις όπως τα ζευγάρια που δεν παντρεύονται, τις ανύπαντρες μητέρες κλπ. Αρα αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια νέα, σύγχρονη και ευαισθητοποιημένη νομοθεσία και όχι γάμους και μπλεξίματα με την θρησκεία που είναι ένας ευαίσθητος χώρος όπως και να το κάνουμε.

Κατα τ΄άλλα λυπάμαι που θα το πώ, αλλά εφόσον η κοινωνία δεν δέχεται ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι απάντρευτο, δεν υπάρχει περίπτωση να το δεχτεί επειδή θα είναι παντρεμένο ακόμα κι αν τα χαρτιά του έχουν την σφραγίδα του Άγιου Πέτρου του ίδιου! Δεν είμαι γκέι αρα δεν μπορω να φανταστώ τι μπορεί να τραβάνε καθημερινά, αλλά έχω πολλούς αγαπημένους φίλους γκέι τους οποίους βλέπω ευτυχισμένους λιγότερο ή περισσσότερο όπως είμαστε όλοι οι υπόλοιποι εξάλλου. Δεν ξέρω αν έτυχε σε μένα, αλλά οι δικοί μου γκέι φίλοι ασχολούνται με πρακτικότερα θέματα, όπως το πως θα τα βγάλουν πέρα με τους λογαριασμούς, με την καθημερινότητα τους, με τις σχέσεις τους οι οποίες μόνο προς τον γάμο δεν πάνε.

Και ένα τελευταίο. Εγώ δεν θεωρώ σωστή την πράξη του δημάρχου να πάει κόντρα στον νόμο. Ούτε τον θεωρώ υπερασπιστή των ανθρώπινων δικαιωμάτων κλπ κλπ. Όπως και ο Σόκρατες σούπερσταρ, λάθος ξε-λάθος, άδικο ξε-άδικο, το ήπιε το κωνιάκι του και είπε και άσπρο πάτο. Θα μου πείς άλλες εποχές τότε. Τότε είχαν τυφλή επιστοσύνη στους νόμους (γι'αυτό και τα τρώγαν τα κεφάλια τους). Όπως και να έχει όμως, δεν μου φεύγει απο το μυαλό το τι θα γινόταν αν όλοι αποφασίζαμε να ην ακολουθούμε τους νόμους κατα το δοκούν...

Απαντήσεις φοιτητού Ερμής το Σκυλί

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΟΥΛΕΜΑΝΣΟΝ 2008

Όνομα Καθηγητού : Νανάκος δι γκρέιτ
Επιτηρητής : Λέννινης

Ερώτηση 1
Τίτλος : Σε σένα μιλάω Σταύρο.
"Όταν ο φίλος μου ο Τρύφωνας ήρθε στο σχολείο την Πέμπτη κυριολεκτικά εκτός εαυτού, χωρίς το
συνηθισμένο του σκέρτσο και νάζι και συν τοις άλλοις επιθετικός απέναντι στον γυμναστή του σχολείου,
η πρώτη μου αντίδραση μετά το αρχικό σόκ οταν αντιλήφθηκα οτι είχε ξεχάσει και την ρόζ σε σχήμα καρδούλας σχολική του σάκα, ήταν να τον ρωτήσω γιατί αντιδράει τόσο άσχημα : "Συνήθως εσύ ήσουν παράδειγμα γλύκας και τσαχπινιάς. Ενα υγιές παράδειγμα Αλίκης και Καλομοίρας δύο σε ένα"
Η απάντηση του ήταν σου-ρεαλιστική : " Κοίτα στο κούτελο μου και δες γιατί"
- "Ω Θεέ μου σε κεράτωσε ο Σταύρος δατ πίγκ!"

Ερώτηση 2
Αυτό το κεφάλαιο δεν πρόλαβα να το διαβάσω θα απαντήσω στην τύχη οτι σχετίζεται με ανακαλύψεις στην νανοτεχνολογία και στην μοριακή βιολογία με την μέθοδο "Σάσα Μπάστα" (διάσημος ρώσος φυσικός και βιολόγος)

Ερώτηση 3
Απαντώ ψύχραιμα :
"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια
για ακρογιαλιές και αστέρια
πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ' αγαπάς "(δις)

Ερώτηση 4
Φιλόζωη, ευαίσθητη, πάνω απο όλα επικοινωνιακή γυναίκα
που η μοίρα την έριξε στα ξένα χέρια (που είναι και μαχαίρια),
χωρισμένη τρίς, έχουσα γλυκύτατη ανεξάρτητη κορούλα,
αναζητά άντρα έξτρα δυνατό, ευαίσθητο, να μην αντιμιλάει,
για την σύναψη μιας όμορφης ρομαντικής και ευερέθιστης...
εεε ευαίσθητης σχέσης.
Θα προτιμηθούν άντρες ανοιχτόχρωμου δέρματος.

Ερώτηση 5
Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Άννα Γούλα
Σαν ηφαίστειο που ξερνά.

Ερώτηση 6
Θα πώ στην τύχη το (δ) γιατί νομίζω οτι το μεγάλο της πρότυπο είναι η Ντάνα Διεθνής (ακα ιντερνασιοναλ).

Ερώτηση 7
Η Βάσια Παναγοπούλα

Ερώτηση 8
Τρε-λαίνει! (και με μικρά γράμματα απο δίπλα "Όποιος με βρεί τον παρακαλώ να με κρατήσει.Δίδεται αμοιβή!"

Ερώτηση 9
(δ) Η Πόπη έχει γίνει διπλά πλατινένια γιατί έχει ΚΑΙ κορμί (1) ΚΑΙ φωνάρα. Σύνολο δύο (2) δηλαδή. Άρα (με επαγωγικό συλλογισμό) διπλά πλατινένια.

Ερώτηση 10
Θα πώ το (α) ο Πρόεδρος Ληστευθέντων. Φήμες τον θέλουν να αυτοληστεύεται για να βγαίνει στα παράθυρα.

Ερώτηση Bonus
Η Αλεξία (πρώην Γιώργος) έκανε σόου μαζί με την φίλη της Δήμητρα (πρώην Άγγελος , περιμένατε να είναι πρώην Δημήτρης ε?Χα!) τραγουδώντας αξέχαστες επιτυχίες της Αλέξιας όπως το "Τα κορίτσια ξενυχτάνε" (μόνα ή δυό δυό)

Φέτος δεν έχει εικόνες αλλά αν είναι να μου κόψετε βαθμούς απο αυτό δάσκαλε να ανεβάσω!