Το χαμένο comment

Τις νύχτες υπνοβατώ. Σηκώνομαι απο το κρεβάτι και παίρνω τους ψηφιακούς δρόμους. Περιφέρομαι ανάμεσα σε φόρουμς και διαδικτυακές πύλες και σε ψάχνω. Ελέγχω τα εισερχόμενα προσωπικά μυνήματα μου ... προσωπικά ... ωραίος ευφημισμός για κάποιον δίχως πρόσωπο ... Ούτε εκεί είσαι. Κάνω λογκίν στα μέιλ μου...και στα δύο... "Δεν έχετε νέο μύνημα". Τσεκάρω τις φωτογραφίες μία-μία στο ιματζσακ και στο φλικρ...Πουθενά εσύ. Διαβάζω τα ειδησεογραφικά σαιτς ντόπια και ξένα...μία σου είδηση περιμένω. Ανανεώνονται κάθε λεπτό κι όμως κάθε λεπτό εσύ λείπεις. Μπαίνω στις ιστοσελίδες γνωριμιών...βάζω τα χαρακτηριστικά σου, πατάω "αναζήτηση μελών"... αλλά "η αναζήτηση μου δεν επιστρέφει κανένα αποτέλεσμα". Θα πάω για ψώνια μπάς και σε πετύχω στην αγορά... Χάνομαι στον δαίδαλο του ηλεκτρονικού εμπορίου...Φουλάρω την ανύπαρκτη μου πιστωτική κάρτα... Ξαφνικά βαριέμαι. Πάω στο Καλάθι μου. Το καλάθι της νοικοκυράς. "Διαγραφή όλων?" με ρωτάει ένα εικονίδιο. Διαγραφή όλων... Ο δρόμος μου με βγάζει στο γιουτούμπ και ανοίγω ένα ένα τα βίντεο να δώ μήπως κρύβεσαι εκεί... Είδα όλο τον κόσμο, όλη την υφήλιο αλλά εσένα όχι. Παίρνω παραμάζωμα τα μπλογκς... Δεν γίνεται...θα σε βρώ εκεί, δεν θα τη γλυτώσεις αυτή τη φορά. Διαβάζω εκατοντάδες κείμενα, γελάω, κλαίω, προβληματίζομαι, τσακώνομαι...μα δεν σε βρίσκω. Λες να χάθηκες στα άστρα; Μπα...αφού δεν πιστεύεις. Μπορεί να πείνασες και να πήγες για φαγητό... Τρέχω ... Υλικά, χρόνος προετοιμασίας, προετοιμασία...μπά...Τζίφος. Αυτό είναι! Πώς δεν το σκέφτηκα! Στα μπουκμαρκς μου θα έχεις χωθεί και θα με κοιτάς χαχανίζοντας απο εκεί! Σε έπιασα! Θα τα ανοίξω όλα! Διακόσια παράθυρα του Φαιρφοξ θα ανοίξω και τότε να δώ που θα κρυφτείς! (...) Ούφ... Κουράστηκα... Τελευταία σου ευκαιρία να εμφανιστείς. Θα κοιτάξω στα στιχάκια μήπως μου παράπεσες εκεί...

Μα εσύ 'σαι αερικό
σκοτοδίνη, ξωτικό.
Τη σκιά σου ακολουθώ
κι όμως δεν σε συναντώ.
Γιατί είσαι αερικό
σκοτοδίνη, ξωτικό.

(Faery in the street του μέλους faded_moon)

Εκκολαπτόμενα αρσενικά πτηνά.

-Ο άνθρωπος των σπηλαίων
Μελαχρινός. Βλέμμα ευθύ. Η λέξη πηρούνι/μαχαίρι/χαρτοπετσέτα του είναι άγνωστη, δεν βάζει το χέρι μπροστά στο στόμα όταν χασμουριέται και κάθε δεύτερη του λέξη είναι βρισιά. Τρελαίνεται για σόκιν ανέκδοτα. Ασκεί μια ακατανόητη έλξη στο αντίθετο φύλο (και στο ίδιο μη σου πώ) κάτι που μάλλον οφείλεται στο εκ φύσεως γυμνασμένο του κορμί και στην εσάνς επιστροφή-στην-φύση-και-στην-οικογένεια που αποπνέει. Κανένα αποσμητικό δεν κατάφερε ποτέ να δαμάσει την φυσική του μυρωδιά.Γεύση αλμυρή σαν μόλις να βγήκε απο την θάλασσα.Συνδυάζεται υπέροχα με ανάλατα κρακεράκια. Τρώει τον αγλέουρα καπνίζει σαν φουγάρο και πίνει σαν νεροφίδα. Κριός.

Ακουμπάει : Μόνο καμπύλες μαλακές και μεταξένιες.

Αγαπημένη του μυρωδιά : Η τσίκνα.

Αγαπημένη του γεύση : Οτιδήποτε έχει μαγειρευτεί στα κάρβουνα.

Ακούει : Ακούει οτιδήποτε περιέχει μπουζούκι/ντέφι/κλαρίνο. Ακόμα και Μπαχ να του βάλεις διασκευασμένο για μπουζούκι θα μερακλώσει.

Βλέπει : Συνήθως τσόντες και αθλητικά.

Το σκυλί του : Γερμανικός ποιμενικός.


-Ο σοβαρός
Καστανός σκούρος. Βλέμμα βαθύ και ερευνητικό. Γελάει σπάνια. Μονίμως φαίνεται προβληματισμένος για κάτι. Αδύνατος. Ευγενικές κινήσεις. Θα σου γεμίσει το ποτήρι. Αγαπημένα του θέματα : ψυχολογία, θρησκεία, ανθρώπινες σχέσεις. Μυρίζει μια ελαφριά ανδρική κολώνια. Γεύση γλυκειά και λίγο μυρωδάτη. Απρόσιτος αλλά αξιόπιστος. Απόλυτος. Μηχανόβιος. Πίνει κρασί με μικρές γουλιές. Μάλλον Σκορπιός.

Ακουμπάει : Μαλλιά, πρόσωπο, χέρια.

Αγαπημένη του μυρωδιά : Η κολώνια του επάνω σου.

Αγαπημένη του γεύση : Μέντα.

Ακούει : Τζάζ και ροκ.

Βλέπει : Ταινίες πολιτικού περιεχομένου και ρομαντικές κομεντί μετά απο πίεση της συντρόφου του.

Το σκυλί του : Golden retriever


- Ο τρέντι
Καστανός με βαμμένες ξανθές αντάυγειες. Χαχανούλης. Νευρόσπαστος. Κίνηση ρυθμική. Αγαπημένο του θέμα η μουσική και οι τάσεις της μόδας στα τεχνολογικά γκάτζετς. Ίσως γκει, ίσως όχι. Συζητήσιμος. Έξυπνος. Έχει πολλούς γνωστούς. Το κινητό του έχει τα πιο χορευτικά ρινγκτόουνς. Μυρίζει τσιχλόφουσκα Μπίγκ Μπάμπολ κι έχει γεύση ανθρακικού. Πίνει οποιοδήποτε ποτό έχει πάνω απο ένα χρώματα. Μάλλον Δίδυμος.

Ακουμπάει : Οτι βρεί.

Αγαπημένη του μυρωδιά : Σφηνάκια με άρωμα καρπούζι.

Αγαπημένη του γεύση : Τούρτα σοκολάτα.

Ακούει : Οτιδήποτε χορεύεται και δεν έχει στίχους.

Βλέπει : Συναυλίες του Dj Tiesto και εφηβικά σίριαλ τύπου Ντόσον'ς Κρίκ.

Το σκυλί του : Χάσκι

- Ο ευαίσθητος
Καστανός ανοιχτός. Παιδί της μαμάς. Κινήσεις με ελαφρύ τρέμουλο. Μυρίζει σπιτικά κουλουράκια και έχει γεύση φρέσκου γάλακτος. Τικ. Μαζεμένος. Κουλτουριάρης. Δεν μιλάει αν δεν του απευθύνεις το λόγο. Αγαπημένο του θέμα η λογοτεχνία. Τρέμει στην ιδέα οτι μπορεί να σε ενδιαφέρει σαν άνδρας. Δεν τα καταφέρνει στους αστεϊσμούς. Πίνει πολλούς καφέδες. Μάλλον Καρκίνος.

Ακουμπάει : Τον εαυτό του συνήθως.

Αγαπημένη του μυρωδιά : Η μυρωδιά των ξύλων που καίγονται στην σόμπα. (what a loser)

Αγαπημένη του γεύση : Το παστίτσιο της μαμάς.

Ακούει : Έντεχνη ελληνική και κλασσική μουσική.

Βλέπει : Ταινίες οποιουδήποτε σκηνοθέτη το επώνυμο τελειώνει σε -όφκσι.

Το σκυλί του : Φοξ τεριέ

-Ο όμορφος
Μελαχροινός με λευκό δέρμα και απαλά σμιλεμένα χαρακτηριστικά. Μελωδική φωνή. Ήρεμη έκφραση. Μυρίζει λουλούδια. Γεύση γλυκού του κουταλιού. Μιλάει αργά και πολύ. Μνημονεύει συχνά κάποιον φίλο/-η του ή τον Όσκαρ Γουάιλντ. Ευγενής, κομψός. Διπρόσωπος αλλά εσύ δεν το βλέπεις. Οι γυναίκες τον λατρεύουν. Καλλιεργημένος. Δεν είναι γκέι αλλά δεν τους πείθει όλους. Πάντα χαμογελαστός. Χιουμορίστας και πλέιμποι. Ζυγός.

Ακουμπάει : Οτιδήποτε ανταποκρίνεται στο υψηλό αισθητικό του κριτήριο.

Αγαπημένη του μυρωδιά : Οποιαδήποτε ανταποκρίνεται στο υψηλό οσφρητικό του κριτήριο.

Αγαπημένη του γεύση : Οποιαδήποτε ανταποκρίνεται στο υψηλό γαστρονομικό του κριτήριο.

Ακούει : Οτιδήποτε ανταποκρίνεται στο υψηλό ακουστικό του κριτήριο.

Βλέπει : Οτιδήποτε ανταποκρίνεται στο υψηλό διανοητικό του κριτήριο.

Το σκυλί του : Γιορκσαιρ τεριέ.

Στο αφιερώνω...*

Σβήσε τα φώτα γύρνα τα νώτα

σ' oτι μας πίκρανε ως τα χθες

πράγματα καθεστώτα λέξεις καυτές

Μη με φοβάσαι δεν σε πειράζω

δεν είναι ώρα να κρυφτείς

έλα τώρα κοντά μου όσο μπορείς

Στο αφιερώνω μην το αρνηθείς

είμαι μικρός διαφανής είμαι σχεδόν κανείς

απλά διαπιστώνω κι έτσι μεγαλώνω στ' αφιερώνω

Αυτό το βράδυ φτιάχνω πετράδι

πολύτιμο αστραφτερό

κι απ' της νύχτας το υφάδι τ' άστρα αφαιρώ

Για να στα δώσω να 'ξερες πόσο

όλα οι καρδιές μας συγχωρούν

σ' ένα ναι μικρό τόσο πόσα χωρούν

Στο αφιερώνω μην το αρνηθείς

είμαι μικρός διαφανής είμαι σχεδόν κανείς

απλά διαπιστώνω κι έτσι μεγαλώνω στ' αφιερώνω

(Child romance της punkyelle)

*Στο αφιερώνω -Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Μάριο ο άσχημος

Sleeping beauty της Alexia Bleedel

Χτες βράδυ ο Μάριο κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου κι εγώ διακτινίστηκα στα δεκαεπτά μου (θέε μου πότε πέρασαν δώδεκα χρόνια απο τότε;;) , τότε που την βγάζαμε στα παγκάκια ελλείψει σπιτιού (και χαλαρών ηθών) και κάποιοι πιο αδύναμοι στον πειρασμό του ύπνου αποκοιμιόντουσαν χαλαρωμένοι απ'τα χάδια. Με το ένα του χέρι κρατούσε το δικό μου και το άλλο το είχε σε γροθιά δίπλα στο πρόσωπο του. Φαινόταν δε φαινόταν 15 χρόνων... Κι εγώ ένιωθα 50. Μια χαζή ευτυχισμένη πενηντάρα που χαίδευε το πρόσωπο του ανήλικου εραστή της. Και δεν έχω διαβάσει και ποτέ την Λολίτα του Ναμπόκοφ αν και δεν υπάρχει πραγματικός παραλληλισμός.
Σκεφτόμουν όλες τις συμβουλές που έχω δώσει προς πάσα κατεύθυνση για την απατηλή υπεροχή της ομορφιάς και την υπερεκτίμηση της... δάσκαλε που δίδασκες. Κράτα τώρα την αναπνοή σου και κοίταζε τον. Κράτα την αναπνοή σου και ρούφα σαν πρεζόνι την μυρωδιά του. Κράτα την αναπνοή σου και άκου την ανάσα του. Κράτα την αναπνοή σου και προσπάθησε να μαντέψεις τα όνειρα του. Και μετά προσπάθησε να τα πραγματοποιήσεις μπορείς δεν μπορείς. Κράτα την αναπνοή σου και συγχώρα του τα πάντα.
Δεν θα είναι για πάντα εδώ και το ξέρεις...

Υ.Γ. Συνήθως δεν συγχωρώ τους υπερφίαλους ανθρώπους. Σε αυτόν το συγχωρώ όμως...δεν ξέρω γιατί.. ίσως επειδή του πάει. Ίσως γιατί ο μικρός μου έχει ανοσία στην ειρωνία μου κι έτσι το πιο αποτελεσματικό μου αμυντικό όπλο σκουριάζει τώρα παροπλισμένο στο κεφάλι μου. Γι'αυτόν δεν είναι παρα ένα παιχνίδι ακόμα που μας κάνει να γελάμε, άρα είναι καλό.



Εκτός απο την αυτοπεποίθηση που διαθέτουμε εμείς οι ίδιοι σκέφτομαι οτι θα έπρεπε να υπάρχει και ένα χαρακτηριστικό το οποίο να περιγράφει το πόση αυτοπεποίθηση δίνουμε εμείς στους άλλους. Θα το ονομάσουμε ετεροπεποίθηση και ανάλογα με αυτό θα ανεβαίνει ή όχι και η αυτοπεποίθηση του άλλου, όπως συμβαίνει και στην πραγματικότητα δηλαδή.
Έτσι για να βρούμε το αντίκτυπο κάποιου σχολίου στην αυτοπεποίθηση του ατόμου χ θα ακολουθήσουμε τον παρακάτω τύπο:
Αυτοπεποίθηση Χ = Προέλευση Υ * Βαθμός Σχολίου
όπου η Προέλευση Υ θα είναι το πόσο σημαντική θεωρεί το άτομο Χ την γνώμη του ατόμου Υ .
και ο Βαθμός Σχολίου θα αντιπροσωπεύει το πόσο δυνατό είναι το σχόλιο του Υ σε κανονικές συνθήκες πιέσεως και θερμοκρασίας και θα εξαρτάται απο τον σταθερό βαθμό ετεροπεποίθησης του Υ.

Απο τον παραπάνω τύπο φαίνεται καθαρά οτι αν το σχόλιο είναι αρκούντως δυνατό, τότε θα παρατηρηθεί αλλαγή της Αυτοπεποίθησης Χ έστω και αν το σχόλιο προέρχεται απο κάποιον που δεν γνωρίζουμε καν.
(π.χ. "Τι παιδί είσαι εσύ!" απο κάποιον εργάτη στο παραπλεύρως γιαπί)
Παρομοίως αν κάποιος που εκτιμούμε πολύ μας κάνει ένα χλιαρό σχόλιο τότε και πάλι θα εκτιναχθεί στα ύψη.
(π.χ. "Γιου αρ ε ναις γκερλ" απο τον Τζορτζ Κλούνι)

Hermes the God

Πάντα λάτρευα την οπτική γωνία των παιδιών.

Οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου (καλά δεν παίρνω κι όρκο)

Δεν φημίζομαι για την καλή διαχείριση των οικονομικών μου. Φημίζομαι βέβαια για το οτι μπορώ να βγάλω ένα ολόκληρο μήνα με 10 ευρώ αλλά αυτό δεν είναι και τίποτα δύσκολο δα μιας και δεν έχω καθόλου λειτουργικά έξοδα ούτε ιδιαίτερα έξοδα ψυχαγωγίας. Μια στο τόσο (όταν η Αφροδίτη είναι σε τετράγωνο με τον Πλούτωνα και σε δίκλινο με τον Άρη) με πιάνει μια διάθεση για βόλτα στην αγορά και αλόγιστη κατασπατάληση(sic) των όποιων οικονομιών μου σε οτιδήποτε φοριέται..ή διαβάζεται...ή τοποθετείται στο δωμάτιο...ή απλά έχει το αγαπημένο μου χρώμα.Δηλαδή σε οτι βλακεία μπορείς να φανταστείς.
Σήμερα, ξύπνησα, ήπια καφέ και χαζεύοντας έξω απο το παράθυρο έκανα διάφορες σκέψεις "Τι μελαγχολικός καιρός...σχεδόν φθινοπωρινός...και είναι Φλεβάρης ... ο καιρός ετοιμάζεται να βρέξει όπως τον Οκτώβρη...που είναι τα γενέθλια μου...που ήταν η τελευταία φορά που αγόρασα κάτι για μένα...ένα παντελόνι ας πούμε...αυτό είναι...θα βγώ να αγοράσω ένα παντελόνι!" Να τονίσω εδώ στο ανυποψίαστο κοινό οτι κάποιον παρεμφερή συνειρμό θα ακολουθούσα αν έξω έσκαγε ο τζίτζικας ή αν εκτυλισσόταν έντονη χαλαζόπτωση.
Η Μάνα κουράγιο χουζούρευε ήσυχα ήσυχα στο σαλόνι κρεμάμενη απο το λιπ γκλος της Λίτσας Πατέρα όταν της ήρθε ο πρώτος κεραυνός. Εν αιθρία.
"Σήκω πάμε αγορά."
"Παλάβωσες πρωί πρωί; Με τέτοιον σκατόκαιρο;"
"Στην αγορά θα πάμε μαμά όχι για ράφτινγκ!Θα πάρουμε ομπρέλα και τελείωσε το θέμα."
"Καταρχήν με μένα θα μιλας ελληνικά. Τι είναι αυτο το ραφτιν;Έχει να κάνει με ράψιμο;"
"Ναι.Ραφτινγκ λέγεται στα αγγλικά το ξεπατίκωμα πατρόν.Άντε ντύσου...θέλω να πάρω παντελόνι."
"Παντελόνι κιολας!Είσαι σίγουρη για αυτό που πας να κάνεις;;"
"Ναι μητέρα. Παίρνω το ρίσκο και επωμίζομαι τις συνέπειες των επιλογών μου."
"Εσύ επωμίσου οτι γουστάρεις!Εγώ τι φταίω;;;"
"Δεν μπορώ να αγοράσω παντελόνι χωρίς εσένα αφού!΄Αντεεεεε..."

Μόλις τελείωσε η αστρολογική πρόβλεψη του Λέοντα η μαμά μου πήρε απόφαση το σκληρό παιχνίδι που της έπαιξε η μοίρα και ο Ερμής στο Σκορπιό και τραβολογώντας με απο το μπράτσο ξεχυθήκαμε στην αγορά.

Επεισόδιο πρώτο
Σκηνικό : Κεντρικό πολυκατάστημα με τις πωλήτριες πάντα επι ποδός και το χαμόγελο τους σαν εμφανίζεται/εξαφανίζεται ταυτόχρονα με την εμφάνιση/εξαφάνιση του ηλικιωμένου αλλά κοτσωνάτου ιδιοκτήτη. Διαλέγουμε το ράφι με την κραυγαλέα ταμπέλα "80% έκπτωση" και αρχίζουμε το χάζι.
Πωλήτρια : Να σας βοηθήσω;
Η μαμα μου: Ένα παντελονάκι θα θέλαμε.Τζίν κατα προτίμηση.
Πωλήτρια (τρομοκρατημένη) : Για σας;;
Εγώ : Όχι, για μένα.
Πωλήτρια : Ααα για την κοπέλα. ("όχι οτι εσύ θα με ταλαιπωρήσεις λιγότερο δηλαδή, κι απο οτι βλέπω είσαι και γεματούλα")
Εγώ : Ναι ναι για μένα. ("έχω χάσει πέντε κιλά μωρή σκρόφα ποιά είπες γεματούλα;;;")
Πωλήτρια : Εδώ κρεμασμένα μπορείτε να βρείτε όλα τα παντελόνια που έχουν έκπτωση.
Εγώ : Ναι...να σας πώ. Κάτι που να μην απευθύνεται αποκλειστικά σε ημιθανείς γυναίκες στο τελευταίο στάδιο νευρικής ανορεξίας, έχετε;
Πωλήτρια : Ότι βλέπετε στην κρεμάστρα.
Εγώ : Ευχαριστούμε πολύ αντίο σας.

Επεισόδιο δεύτερο
Σκηνικό : Τρέντι μαγαζί με φιρμάτα ρούχα και καλυμμένη όοοολη την βιτρίνα με γιγαντογράμματα "ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΕΩΣ ΚΑΙ 60 %".
Η μαμά πείνασε και αγόρασε ένα κουλούρι. Μπουκάρουμε στο τρεντάδικο. Πετάν τη μαμά έξω λόγω κουλουριού. Το παίρνω πατριωτικά και πετάγομαι κι εγώ αυτοβούλως έξω. Έχουν δίκιο οι άνθρωποι ομως. Πώς μπαίνεις με το κουλούρι στο άντρο της βουλιμικιάς; Φταίνε μετά αυτές να αρχίσουν να καταπίνουν κουλούρια και να ξερνάνε μετά ομαδικώς;;

Επεισόδιο τρίτο
Σκηνικό : Μαγαζί με αμφιβόλου ποιότητος ρούχα όμως προσιτές τιμές και νόστιμα σχεδιάκια.Του συρμού.
Πωλήτρια : Να σας βοηθήσω;
Εγώ : Ναι μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά στα παντελόνια;
Πωλήτρια : Βεβαίως περάστε απο εδώ.
-Μετά απο τρία λεπτά-
Εγώ : Εχμ..να σας πώ...Αυτό το παντελόνι εκτός απο ροδακινί, βυσσινί, ντοματί, ζακυνθινί και νυχί βγαίνει και σε μαύρο;;
Πωλήτρια : Όχι σε μαύρο δεν το έχουμε. Αλλά να ξέρετε οτι αυτά τα χρώματα είναι τώρα της μόδας.
Εγώ : Δεν είναι τυχαίο ξέρετε. Μόλις τελειώσε το τριώδιο.
Πωλήτρια : Ε;
Η μαμά μου : Ευχαριστούμε πολύ γειά σας!

Επεισόδιο τέταρτο
Σκηνικό : Μαγαζί που πουλάει ΜΟΝΟ παντελόνια.
Μετά απο 8 πρόβες και 7 υστερικές κρίσεις βρίσκω το παντελόνι των ονείρων μου. Ωραίο, ευγενικό με χιούμορ. Συγνώμη μπερδεύτηκα με τον άντρα των ονείρων μου. Τέλοσπάντων βρίσκω ένα υπέροχο παντελόνι και μόνο μια πληροφορία ακόμη με εμποδίζει απο το να ζήσω μαζί του έναν έρωτα όλο τρέλα σαν να είναι η τελευταία μας φορά.Η τιμή του.
Εγώ : Και δεν μου λέτε. Αυτό σε τιμή βγαίνει με την έκπτωση;
Πωλητής (ε καλά όχι φανατικός) : Αυτό έχει αρχική τιμή 218 ευρώ αλλά με την έκπτωση θα το πάρετε στην εξευτελιστική τιμή των 135 ευρω.
Η μαμά μου : Χαρήκαμε πολύ για τη γνωριμία.

-Μιάμιση ώρα και 11 μαγαζιά αργότερα-

Επεισόδιο πέμπτο
Σκηνικό : Πολυσύχναστο κατάστημα με ρούχα που κυμαίνονται απο το "έριξα ένα κομμάτι ύφασμα πάνω μου " εώς το "σας αρέσει η Άρτα και τα Γιάννενα στο πέτο μου;".Πολύ δημοφιλές.
Με πέντε παντελόνια παραμάσχαλα πραγματοποιώ κάθετη εφόρμηση στα δοκιμαστήρια παρασέρνοντας στο διάβα μου 3 πελάτισσες, 8 κρεμάστρες και 12 μπουστάκια. Ακολουθεί η μαμά μου αγνοώντας επιδεικτικά τις ευγενικές παραινέσεις των πωλητριών για το οτι δεν μπορεί να εισέλθει μαζί μου στο δοκιμαστήριο.
"Δεν θα χωρίσετε εσείς μια μάνα απο το παιδί της!" Ε τζίσους ρε μάνα...
Η πρόβα παρ'οτι θύμισε τις ανταποκρίσεις του Δήμου Βερύκειου στάθηκε εξαιρετικά επιτυχημένη για δύο εκ των υποψηφίων παντελονιών τα οποία τώρα έτρωγαν μανιωδώς τα νύχια τους περιμένοντας να αποφασίσω ποιό θα στεφτεί Μις Παντελόνι και θα στολίσει το θεικό μου κορμί για το υπόλοιπο του βίου του. Σαν χαρακτηριστική Ζυγός προσπάθησα να συντάξω νοερή έκθεση ιδεών βάζοντας τα υπέρ και τα κατά κάθε παντελονιού σε ξεχωριστές παραγράφους με θεματική πρόταση και τα ρέστα, ξέρετε όπως μας μάθαιναν στο Λύκειο. Δυστυχώς όμως η τυφλή μου εμπιστοσύνη στην σχολική διδακτική μέθοδο προδώθηκε έτι μια φορά. Μισή ώρα αργότερα και έχοντας φορέσει απο άλλες τρείς φορές το καθένα αδυνατούσα να αποφασίσω. Οι λευκές τρίχες στο δύστυχο κεφάλι της μητρός μου πολλαπλασιάζονταν ήδη με ρυθμό γεωμετρικής προοδου (πολύ τα μνημόνευσα τα μαθήματα του Λυκείου σήμερα, σε καλό να μου βγεί) όταν μου άρπαξε με αλαλαγμούς τα παντελόνια απο τα χέρια και κατευθύνθηκε προς τα ταμεία αφήνοντας μου για ιερό ένδυμα μόνο τον οίκτο των πωλητριών που με κοιτούσαν με το σίγουρα-θα-έχει-ψυχολογικά-προβλήματα βλέμμα τους. Τελικά αγόρασα και τα δύο στην τιμή του ενός (το άλλο μου το αγόρασε η μητερα) μιας και η μαμά μου μπορεί να είναι ημίτρελη σαν εμένα αλλά μην ξεχνάμε οτι με έχει γεννήσει και ήξερε οτι δεν υπήρχε περίπτωση να αποφασίσω ποιό απο τα δύο θέλω πριν τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Και θέλει οπωσδήποτε να δει την έναρξη. Για να αποφανθεί και επίσημα οτι το 2004 η δικη μας έναρξη γαμούσε κι εδερνε ενώ η Κινέζικη ήταν για τα μπάζα.Ντε φάκτο.

Berlioz (νομίζετε)

Αληθεύει οτι ο ερωτευμένος δεν μπορεί να μιλήσει για τίποτα άλλο εκτός απο τον έρωτα του? Όχι. Αυτό ειναι ανακριβές.Να μιλήσει μπορεί.Αλλά όχι να σκεφτεί κάτι άλλο.

• Βλέπει ταινία και σκεφτεται αυτόν:

"αυτός ο ηθοποιός του μοιάζει πολύ" ή
"ο Μπράντ Πίτ/Τζορτζ Κλούνει/Κλάιν Μάιν δεν πιάνει μία μπροστά στο μωρό μου" ή
"αυτή η κουρούνα πρωταγωνίστρια θα του άρεσε του μικρού μου"
(η τελευταία σκέψη συνοδεύεται απο καταστροφή μερικών εγκεφαλικών κυττάρων απο ζήλεια)

• Πλένει πιάτα ακούγοντας την μουρμούρα της μάνας της και σκέφτεται αυτόν:

"Αυτό το απορρυπαντικό θα μου γαμήσει τα θεικά μου κρινοδάχτυλα τα οποία αγγίζουν το θεικό κορμί του το οποίο...(κοκ)"
(...και ουκ έσται τέλος εις το παραλήρημα...)

• Ακούει ένα ανέκδοτο που λέει ο μπαμπάς της και σκέφτεται αυτόν:

"να θυμηθώ να το πώ στο μωρό μου" ή
"το μωρό μου τα λέει πετυχημένα " ή
"αχ οταν γελάει το παιδί μου τα βλέπω όλα"
(...μιλάμε για μη αναστρέψιμες καταστάσεις...)

• Διαβάζει για το αυριανό μάθημα Γερμανικών και σκέφτεται αυτόν.

"χαχαχα τι αστεία λέξη θα την πώ στο μωρό μου απόψε κιόλας να γελάσει...και όταν γελάει το παιδί μου...τα βλέπω όλα..."
(ντράι κλάινε φογκελ...τρια πουλάκια σε ελευθερη μετάφραση)

• Μιλάει για διάφορα καλλιτεχνικά θέματα με την θεία της και σκέφτεται αυτόν.

"προτεινόμενα άτομα για κριτική: Μάριος Φραγκούλης, Μάριος Πλωρίτης, Μάριος Τόκας"
(αφού δεν μιλάς και για τον Μάριο Γκιούρδα καλά είσαι ακόμη...)

• Κάθεται στο πιάνο σκέφτεται αυτόν.

"αυτό το σονέτο του Πετράρχη είναι γαμάτο. Άραγε θα αρέσει ο Λιστ στον μικρό μου;"
(και βέβαια βρε θα του αρέσει...θα στο ζητήσει σε cd μαζί με τα "Πιο Χοτ Ρεμιξ του Μέντελσον" για να το ακούει όταν δεν μπορεί να τον πάρει ο ύπνος...σύνελθεεεε...)

• Ποστάρει στο μπλόγκ της και σκέφτεται αυτόν.

"Θα διαλέξω ένα ουδέτερο θέμα...χμ...ας πούμε να γράψω για την ζωή του Μπερλιόζ"
(ναι ο Μπερλιόζ σε μάρανε μωρή δεν κοιτάς που ακούς Κιάμο όλη μέρα κοιτώντας το ταβάνι)

-Ο Έκτορας Μπερλιόζ γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1803
"αχ Τοξότης όπως το μωρό μου!Φοβερή σύμπτωση ε?Έχει πάντως κάτι το σπέσιαλ, το πολύ ιδιαίτερο...λες να μου είναι μεγαλοφυία σαν τον Μπερλιόζ;"
(καλα, Τοξότης είναι και η Μπρίτνει Σπιαρς μην το κάνουμε θέμα τώρα...)

-στην Γαλλία
"Παρίσι...η πόλη του έρωτα, πώς θα ήθελα να πάμε με το μωρό μου, να τριγυρνάμε στις γραφικές πλατείες..."
(τι το τρέχεις το παιδί στα Παρίσια..υπάρχει πιο γραφικό θέαμα απο σένα ερωτοχτυπημένη;;Είσαι πιο γραφική κι απ'τα Ζαγοροχώρια πια.)

- Ο πατέρας του τον προόριζε για γιατρό
"τώρα που έγραψα γιατρός...το μωράκι μου φταρνίστηκε δύο φορές χτες, ελπίζω να μην την άρπαξε και τρέχουμε στους γιατρούς..."
(ε είσαι για το τσίρκο Μεντράνο!)

- αλλά αυτός τα παράτησε και ακολούθησε μουσική παιδεία κόντρα στις απειλές του πατέρα του και τις κατάρες της μάνας του.
"ανεξάρτητο πνεύμα ο Μπερλιόζ, κόντρα στα παραδοσιακά οικογενειακά δεσμά...άραγε ο μικρός μου θα μπορούσε να σπάσει τα δεσμά της δικής του οικογένειας για μένα;"
(η μόνη που είναι για δεσμά εδώ πέρα είσαι εσύ)

- Οι γονείς του τον αποκλήρωσαν και αναγκάστηκε να δουλέψει ως μέλος χορωδίας κάτι για το οποίο δεν ήταν καθόλου περήφανος.
"και το μωράκι μου είναι ντροπιάρικο μερικές φορές για την δουλειά του...πολλά τα κοινά με τον Μπερλιόζ..."
(όσα τα δικά σου με την λογική.)

-Ερωτεύτηκε μια Ιρλανδέζα ηθοποιό αλλά έφαγε ένα φτύσιμο όλο δικό του γιατί ο Μπερλιόζ δεν ήταν φίρμα ακόμα.
"καλή τσουλίτσα κι αυτή."
(τι;αυτή ήταν όλη η σκέψη;καμία αναφορά στο Θείο Βρέφος σου;;)
-παυση τριών δευτερολέπτων-
"άραγε εγώ αν γίνω διάσημη μπλογκού λές να απαρνηθώ το μωράκι μου;Ζαμέ των ζαμών!" (...είπα κι εγώ...)

- Για την ηθοποιίσκα ο Μπερλιόζ μετά κόπων και βασάνων κατάφερε να δώσει ένα κοντσέρτο για να της δείξει οτι είναι συνάδελφος-καλλιτέχνης αλλά αυτή ποτέ δεν τον άκουσε.
(μην μας μιλήσεις για την ακοή του μωρού σου δεν θα το αντέξω.)
"εμ έτσι είναι Έκτορα...η αγάπη θέλει θυσίες...ρώτα κι εμένα που έχω φάει τον Αντώνη Καρδαμίλη με το κουτάλι τον τελευταίο καιρό"
(α έτσι εξηγείται..ε πεστο χρυσαυγή μου οτι σε καταπίνει η πολιτισμική κινούμενη άμμος αργά αλλά σταθερά)

- Τον Αύγουστο του 1830 κέρδισε επιτέλους το Prix de Rome.
"Ρώμη...η πόλη του παθους, πώς θα ήθελα να πάμε με το μωρό μου, να τριγυρνάμε στις γραφικές πλατείες..."
(μας κούρασες...)

- Εν μέσω της επανάστασης του 1830 γράφει την Φανταστική Συμφωνία.
"φανταστικό...ναι αυτή η λέξη θα μπορούσε να περιγράψει--"
(καλά καλά καταλάβαμε...νέεεεεξτ)

-Ερωτεύεται μια άλλη τσουπρίτσα και ενώ ο Έκτορας ταξιδεύει για Ρώμη τον πληροφορεί με ένα γράμμα οτι παντρεύεται άλλον, πιο μεγάλο σε ηλικία και πιο πλούσιο σε αισθήματα (λεφτά αισθήματα).
"εγώ δεν θα άφηνα το μωρό μου ο ίδιος ο Μπιλ Γκέιτς να έρθει με ζητήσει απο την μητέρα μου"
(ο μόνος λόγος που μπορεί να σε ζητήσει ο Γκέιτς απο την μάνα σου είναι για να αποδείξει τις παρενέργειες της χρήσης linux για παρατεταμένο διάστημα.Θα μας καταστρέψεις το οπεν σορσ με τις μαλακιες σου)

-Γυρνάει στο Παρίσι φουριόζος έτοιμος για φόνο και αυτοκτονία. Ευτυχώς λόγω της απόστασης μέχρι να φτάσει στο Παρίσι ξεθυμαίνει.
"έτσι και το μαναράκι μου...δεν μπορει να μου θυμώσει με τίποτα...είναι καλούλι το ζουζουν--"
(καλά, ας τον παρατήσεις για κανένα πλούσιο ραμολί και τα ξαναλέμε)

-Κάποια στιγμή ξαναβρισκει την Ιρλανδέζα ηθοποιό και του ξαναφουντώνει ο έρωτας.Την καλεί σε μια συναυλία του (είχε γίνει διάσημος επιτέλους, φιλαράκι και με τον Λιστ) και αυτή λίγο το οτι συγκινήθηκε μετά απο τόσα χρόνια κολλήματος, λίγο το οτι η καριέρα της ήταν σε πτώση, λίγο το οτι χρωστούσε τα κέρατα της και έπρεπε να βρεί λεφτά, ε τον παντρεύτηκε τελικά.
"άντε και στα δικά μας..."
(ναι...μην χάσει τέτοιο κελεπούρι το παιδί!)

-Κάναν ένα αγοράκι αλλά επειδη η καριέρα της αυτηνής πήγαινε απο το κακό στο χειρότερο έγινε σκύλα και το έριξε και στο ποτό. Ετσι ο Μπερλιόζ βρήκε μια γκομενίτσα πρώτης διαλογής, απο τον καλλιτεχνικό χώρο πάντα γιατι είχε και ένα επίπεδο τι κι αν τον έσουρνε το νινι...
"έτσι είναι..αν δεν προσέχεις τον άντρα σου θα βρεθεί άλλη να τον προσέξει, γι'αυτο εγώ τον έχω στα όπα όπα τον πασά μου"
( τα θέλει ο απαυτός σου...)


- Το 48 του πεθαίνει ο πατερας, το 54 του πέθανε η γυναίκα απο καρδιακή προσβολή, το 62 η γκόμενα, και το 67 ο γιός του.Το 69 πέθανε κι αυτός μιας και ήταν ο μόνος που είχε απομείνει μετά απο τόσο θανατικό.
"η όλη φάση μου θυμίζει την σκηνή απο το Ένα ψάρι που το λέγανε Γουάντα όταν προσπαθούσε ο Κέν να σκοτώσει την γριά μάρτυρα της ληστείας και είχε εξολοθρεύσει ένα-ένα τα σκυλάκια της."
(---εγκεφαλικο---)



Και τελικά πάλι γράφω για αυτόν. Γαμώ την τύχη μου...

Μένιος

Υιοθέτησα ένα ζωάκι σήμερα.Το ονόμασα Μένιο.Απο το Μενέλαος.

Καλή Σαρακοστή

Κανέλλος


Το μπλογκ του Ερμή σας εύχεται Καλή Σαρακοστή!

Τσουκνίδες κι ασφόδελοι

Χτες επισκέφτηκα το πιο παρακμιακό κλάμπ ever. Της κακιάς ώρας. Μετρίου μεγέθους χώρος. Πάνω απο δέκα γαιδουροηχεία. Διακόσμηση ανύπαρκτη. Μουσική ελληνική και ξένη. Ποιόν κοροιδεύω...ελληνική κυρίως. Το κοινό. Αλλοδαποί, κάποιοι βαριοί λαικοί τύποι και κάνα δυο νεαροί που είχαν υπόπτως γλαρωμένα βλέμματα. Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος. Ενας νεαρός κυριος. Δεν του αρέσει αυτό. Που είναι νεαρός κύριος. Θα προτιμούσε να είναι νεαρά κυρία. Αλλά δεν είναι. Αλλα προσπαθεί.Η προσπάθεια αξίζει.Πτωχέ ομοφυλόφιλε... όπως θα έλεγε και η μαντάμ Σουσού. Τα παιδιά τον ξέρουν πολύ καιρό. Τον κοροιδεύουν αλλά τον συμπαθούν. Κάτι σαν "τον καημένο" ένα πράμα. Τους έχει προσφέρει άπειρες φορές λεφτά για να του κάτσουν. Αλλά δεν κάθονται. Τον κοιτάω. Έχει το βλέμμα ερωτευμένης τσουκνίδας που βρίσκεται σε λιβάδι με ασφόδελους. Καημένη τσουκνιδίτσα. Δεν της κάθονται οι ασφόδελοι. Ο δικός μου ασφόδελος μου έχει πει οτι η τσουκνίδα πολλές φορές του έχει προτείνει να του δώσει πενήντα ευρώ για να τον αφήσει να του πάρει μια πίπα. "Μπορείς να βγάλεις πολλά λεφτά Μάριο" απαντώ και με κοιτάει με βλέμμα απορίας. "Οχι πινταραστ εγκω ρε!". Πινταράστ σημαίνει γκέι. Παιδεραστής δηλαδή. Όλοι οι γκέι ειναι παιδεραστές για αυτούς. Η αρχαία Ελλάδα έκανε το θαύμα της. Κοιτάζω πάλι την τσουκνιδίτσα. Χορεύει με έναν αθώο ασφόδελο. Η αθωότητα την καυλώνει το ξέρω. Ο Τατσόπουλος δια στόματος Αντώνη Μαγκλίνη στο Τιμής ένεκεν το είχε πει. Ο παιδεραστης γαμάει μια υπόσχεση.Και δεν υπάρχει τίποτα πιο καυλωτικό απο το να γαμάς μια υπόσχεση. Καημένη τσουκνιδίτσα. Με κοιταζει ερευνητικά. Δεν της "κολλάω" στο χώρο. "Τι κάνει το κοριτσάκι εδώ" ένα πράμα. Στην περίπτωση μου είναι σαν να είμαι ενας ασφόδελος ανάμεσα στις τσουκνίδες. Ο Μάριο βάζει το χέρι του πάνω μου και είναι σαν να με μαρκάρει με πυρωμένο σίδερο..."μου ανήκεις". Η φωτιά του με λιώνει...εμένα το απλό κεράκι. Άλλη μια τσουκνίδα αρχίζει να χορεύει. Παθαίνω πλάκα. Γράφω σε μια χαρτοπετσέτα "χορευετε υπέροχα συγχαρητήρια.". Μου χαμογελάει με το χερι του στην καρδιά. Ανεβαίνει και η μπαργούμαν στο μπαρ. Αρχίζει το τσιφτετέλι. Προσκυνούμε όλοι...την θεά.Κάποιοι άνθρωποι είναι αφοπλιστικοί στις κινήσεις τους. Κακώς θεοποιήσαμε τις λέξεις.Δεν χωράν όλα στις λέξεις. Ο έρωτας της τσουκνίδας. Ο χορός της γυναίκας.Δεν μπορείς να μιλήσεις, μόνο να προσκυνήσεις. Προσκύνησα κι εγώ. Με έβλεπα απο ψηλά και καμάρωνα. Σαν η μάνα που βλέπει το παιδί της να ενηλικιώνεται ένα πράμα. Και αφέθηκα. Και αιωρήθηκα. Και εξαυλώθηκα.

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Ο λαβύρινθος του Πάνα (νομίζετε)

Ο χρήστης I. λέει:

α έστειλα μύνημα στην Α.
Ο χρήστης Moi λέει:
και?
Ο χρήστης I. λέει:
την είπα να πάμε στο πάρτυ απόψε
Ο χρήστης I. λέει:
αλλά είναι Λάρισα
Ο χρήστης Moi λέει:
δηλαδη ημουν η τριτη επιλογη ε?
Ο χρήστης Moi λέει:
και μου κανεις και ναζια!
Ο χρήστης I. λέει:
και μου είπε πως δεν είχε μονάδες και δε μου απάντησε
Ο χρήστης I. λέει:
γι'αυτό δε μου απάντησε
την άλλη φορά
Ο χρήστης I. λέει:
και στην αρχή του μυνήματος λέει: ¨έλα βρε...¨... πολύ οικιότητα ε;
Ο χρήστης Moi λέει:
λολ
Ο χρήστης Moi λέει:
σαχλαμάρα ειναι αυτο το βρε
Ο χρήστης Moi λέει:
αλλα το λενε συχνα
Ο χρήστης I. λέει:
και στο τέλος λέει άντε τα λάμε
Ο χρήστης I. λέει:
έπεται συνέχεια...
Ο χρήστης I. λέει:
εγώ της έγραφα οτι
Ο χρήστης I. λέει:
θα ήθελα να ξαναβρεθούμε
Ο χρήστης I. λέει:
απλό λιτό ευγενικό στο στόχο...
Ο χρήστης I. λέει:
και δείχνει καλό παιδί κτλ
Ο χρήστης Moi λέει:
χαχαχαχαχαχαχα
Ο χρήστης I. λέει:
χαχαχαχαχαχαχα
Ο χρήστης I. λέει:
που δε καταλαβαίνει...
Ο χρήστης I. λέει:
καταλαβεσ...
Ο χρήστης Moi λέει:
θα ήθελα να ξαναβρεθούμε Α. (και αυτή τη φορά να σε γα@@@ω πλιζ)
Ο χρήστης I. λέει:
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
Ο χρήστης I. λέει:
ναι, κάπως έτσι...
Ο χρήστης Moi λέει:
τι θα λεγες για το αλλο Σαββατο; (άντε έχω μια βδομάδα να πηδήξω)
Ο χρήστης I. λέει:
ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΑΑΑΑΑΑΑΑ
Ο χρήστης Moi λέει:
θα παμε πρωτα στο παρτυ του 1055 (να σε ποτίσω λιγακι να τα πιω κι εγω για να μου φαινεσαι θεα)
Ο χρήστης I. λέει:
γεια σου ρε Μ.!
Ο χρήστης I. λέει:
στο μυαλό μου είσαι!!
Ο χρήστης Moi λέει:
θα ειναι παρτυ μασκε! (φορα κατι στα μουτρα σου γιατι απο κορμι πασ καλα αλλα τα μουτρα σου βρε αδερφουλα μου)
Ο χρήστης I. λέει:
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ Η MOI ΕΙΝΑΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ!!!
Ο χρήστης I. λέει:
αυτο είναι!
Ο χρήστης Moi λέει:
δεν πειραζει που δεν μου απαντησες στο μυνημα (μαλα@@@μένη)
Ο χρήστης I. λέει:
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
Ο χρήστης Moi λέει:
το φανταστηκα οτι δεν θα εχεις μοναδες (ναι καλα...εγω κατάλαβα οτι εισαι μεγαλη ψωνάρα)
Ο χρήστης I. λέει:
ΧΑΧΧΑΧΧΑΑΧΑΧ
Ο χρήστης Moi λέει:
ολα καλα στη Λαρισα; (στα αρ@@@α μου κι εσυ και η Λαρισα)
Ο χρήστης I. λέει:
θυμάσαι τι είχα πει;
Ο χρήστης I. λέει:
όταν δε μου απαντούσε
τι διακιολογία είχα πει
Ο χρήστης Moi λέει:
τι?
Ο χρήστης I. λέει:
σε ρωτάω, δε θυμάμαι
Ο χρήστης I. λέει:
αλλά κάτι τέτοιο είχα πει
Ο χρήστης Moi λέει:
δικαιολογια σε ποιον??
Ο χρήστης I. λέει:
για το οτι δεν απάντησε στο μύνημα
Ο χρήστης Moi λέει:
αααα οτι ηταν στην Ναουσα?
Ο χρήστης Moi λέει:
κατι τετοιο
Ο χρήστης I. λέει:
ναι
Ο χρήστης Moi λέει:
στη Ναουσα η στη λαρισσα ειναι ρε?
Ο χρήστης I. λέει:
τότε ήταν στη Νάουσα, τώρα είναι στη Λάρισα
Ο χρήστης Moi λέει:
"α στην Ναουσα εισαι τελικα οχι στη Λαρισσα ε?Συγνωμη μαλλον καταλαβα λαθος. (φαντασου ποσο πολυ μ'ενδιαφέρει!)
Ο χρήστης I. λέει:
και εγώ στα 3 5 πηγάδια
Ο χρήστης Moi λέει:
λολ
Ο χρήστης I. λέει:
χχαχαχαχαχα
Ο χρήστης I. λέει:
ε τι πλάκα
Ο χρήστης Moi λέει:
τι σπουδαζει αυτη ειπαμε?
Ο χρήστης I. λέει:
δε θυμάμαι
Ο χρήστης I. λέει:
αλλά φορούσε κόκκινο στρινγ
Ο χρήστης Moi λέει:
χααχχαχααχαχχαχα
Ο χρήστης I. λέει:
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑ
Ο χρήστης Moi λέει:
αχχαχαχααχαχαχαχ
Ο χρήστης I. λέει:
ε τι πλάκα
Ο χρήστης Moi λέει:
"Τι σπουδάζεις είπαμε?Α αρχαιολογια...α μου το ειχες πει..." (δε πα να σπουδάζεις και γαλακτοκομία...)
Ο χρήστης I. λέει:
ναι τα φοβάμαι τώρα αυτά
Ο χρήστης I. λέει:
όταν βρεθούμε
Ο χρήστης Moi λέει:
ελα μωρε...
Ο χρήστης I. λέει:
αλλά θα κάνω γενικές ερωτήσεις
Ο χρήστης Moi λέει:
κι αυτη τιποτα δεν θα θυμάται..
Ο χρήστης I. λέει:
δε ξέρω
Ο χρήστης I. λέει:
δε θυμάμαι τι της είχα πει
Ο χρήστης I. λέει:
δε ξέρω τι ξέρει
Ο χρήστης Moi λέει:
"ξέρεις είχα πιει πολυ εκεινο το βραδυ..να φανταστεισ θυμομουν οτι εισαι ξανθια!Αστειο ε?χα χα" (δεν ειναι καθολου αστειο το οτι δεν εισαι ξανθια τελικα)
Ο χρήστης I. λέει:
βασικά δεν είναι μόνο το αλκοολ
Ο χρήστης I. λέει:
χαχαχαχχαα
Ο χρήστης Moi λέει:
ειχες φαει και πολυ εκτοσ του οτι ειχες πιει πολυ?
Ο χρήστης Moi λέει:
:P
Ο χρήστης I. λέει:
χαχαχαχα
Ο χρήστης I. λέει:
όχι
Ο χρήστης I. λέει:
είναι και από τη δουλειά και όλα αυτά στο κεφάλι μου
Ο χρήστης Moi λέει:
"Α. μια φίλη μου κατέβασε μια γαματη ταινια θεσ να ερθεις να την δούμε σπίτι μου;;" (εσύ θα βλέπεις κι εγώ θα κάνω σημειολογική ανάλυση του κόκκινου στρινγκ)
Ο χρήστης I. λέει:
χαχαχαχαχαχα
Ο χρήστης I. λέει:
ναι ακριβώς
Ο χρήστης Moi λέει:
"Ναι ειναι Ισπανικη πολυ ωραία...λέγεται ο λαβυρινθος του Πάνα" (ελπίζω να είσαι καλή στο Ισπανικο αλλιώς δεν θα τα παμε καλα..)
Ο χρήστης I. λέει:
χαχαχαχαχαχα
Ο χρήστης I. λέει:
α ρε Moi
Ο χρήστης I. λέει:
πολύ γέλιο
Ο χρήστης Moi λέει:
καημένες γυναίκες...
Ο χρήστης I. λέει:
εμ αφού φοράει στριγκ, τι να κάνω... τον Πάνα θα βλέπω;
Ο χρήστης Moi λέει:
οριστε κατάντια ολόκληρος Πάνας...

Ήταν μια ευγενική προσφορά του μπακουροσέντονου!

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια...

Βρε καλώς τους...Περάστε να σας τρατάρουμε κάτι.
Ήρθαν κι αποψεεεεε στα σκαλοπάτια μουυυυ. Οι φοιτητές πάλι στην γειτονιά μου. Πάω για ψωμί, τους βρίσκω μπροστά μου. Πάω στον κρεοπώλη, εκεί αυτοί. Πάω στον μανάβη για ντομάτες, ακόμα εκεί. Νιώθω πιο κοντά απο ποτέ στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο(το οποίο παρεπιπτόντως ποτέ δεν με δέχτηκε στην τρυφερή του αγκαλιά αλλά εγώ δεν του κρατάω κακία). Η μαμά μου με τραβολογούσε να αναμιχτούμε με το ποικιλόχρωμο πλήθος της νεολαίας.

Εγώ: Άσε μας ρε μάνα τι θα πάμε να κάνουμε εκεί; Δεν καθόμαστε εδώ με τα παιδιά που είναι και ασφαλέστερα;(τα Ματ)
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Πάμε ρε ξενέρωτη να δούμε τα συνθήματα.
Εγώ: Δεν θέλω έχει φασαρία. Και ποιού κινήματος είναι τελοσπάντων?
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Έλεος...Δεν βλέπεις τις κόκκινες σημαίες?
Εγώ: Κόκκινες σημαίες μπορεί να κρατάνε και οι οπαδοί του Ολυμπιακού!Σε αυτό θα βασιστώ;;;
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Ήμαρτον. Ε δες και τις φάτσες τους!Σοβαρά παιδιά.Του ΚΚΕ είναι.
Εγώ: Συγνώμη... απο τις φάτσες τους θα καταλάβεις αν είναι του ΚΚΕ;;;;
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Ε ναι!Μην κοιτάς εσύ που δεν μπορείς. Αν προσέξεις θα δείς οτι είναι σοβαρά και συμμαζεμένα άτομα δεν είναι έξαλλοι σαν κάτι αναρχο-αντι-εξουσιαστές και τέτοια μαιντανιλίκια.
Εγώ: Ωραία μπράβο στα παιδιά. Πάμε τώρα;
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Κάτσε παιδί μου θέλω να δώ τους κουκουλοφόρους!
Εγώ: Τους ποιούς;;;
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Τους κουκουλοφόρους!
Εγώ: Και τι είναι οι κουκουλοφόροι ρε μάνα;Το λαικό πρόγραμμα να τους περιμένουμε μετά τα μπαλέτα στο σκυλάδικο;;
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Θα έρθουν και θα παρεισφρήσουν κρυφά στον κυρίως πυρήνα της πορείας.
Εγώ: Θα παρει...τί?? Μαμά η κατάσταση σου με ανησυχεί. Νομίζω οτι παλιμπαιδίζεις επικίνδυνα.
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Τι να μας πεις κι εσύ απ΄τη ζωή σου, δεν έχεις κατέβει ποτέ σε πορεία. Εγώ να δείς που στην εποχή μου ήταν πραγματικά ζόρικο να συμμετέχεις σε πορεία όχι όπως τώρα που είναι όλοι φλώροι. Μέχρι και τα ΜΑΤ φλωρέψαν!
(μπροστά στα μούτρα τους αυτό!)
Εγώ: Συγχωρέστε την μόλις την βγάλαμε απο το ίδρυμα. Πάμε άντε ρεζίλι με έκανες πάλι! Και μην λες δεν κατέβηκα σε καμιά πορεία! Εγώ δεν ήμουν μπροστάρισσα στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία πριν απο...εχμ...απο έντεκα χρόνια;
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Συγχαρητήρια μεγάλο κατόρθωμα! Απορώ πώς δεν σου έδωσε συγχαρητήρια ο Χριστόδουλος προσωπικά! Και παρεπιπτόντως την έμαθες την μαλακία που έκανε η εφημερίδα το Βήμα;Αλλά που να το μάθεις, αυτά δεν τα λένε.
Εγώ : Ενημέρωσε με μητέρα.
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Μου κότσαραν φαρδιά πλατιά την διαφήμιση που κάνουν τα Σκόπια, "0 νέος επιχειρηματικός παράδεισος" - μη χέσω- με τίτλο "Επενδύστε στην Μακεδονία". Και σήμερα το απέσυραν και είπαν συγνώμη λάθος.
Εγώ : Αποκλείεται να κάναν λάθος;
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Λάθος κάνεις σε μια πράξη αριθμητικής ή στο συντακτικό, λάθος δρόμο διαλέγει καμιά φορά η καρδιά, τέτοια λάθη απο μια εφημερίδα ΔΕΝ γίνονται.
Εγώ: Δηλαδή τζάμπα η δυναμική μου παρουσία στο συλλαλητήριο της Μακεδονίας. Και θα αποφασίσεις επιτέλους αν είσαι κομμουνίστρια ή δεξιά;;; Με έχεις καταμπερδέψει!
Η Μάνα μου η σοσιαλίστρια: Τίποτα δεν είμαι. Όλοι είναι σκατά!
Εγώ: Αφού δεν είσαι τίποτα λοιπόν άντε χαιρέτα τα παιδιά και πάμε να κάνεις τα γεμιστά...


Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Ντομάτα

Έφαγα μια ντομάτα κι είχε άρωμα και γεύση πεπονιού... Και θυμήθηκα....
Θυμήθηκα το καλοκαίρι που κόβαμε στη μέση τα πεπονάκια και μου έδειχνες πως να τα γεμίζω με βότκα... Θυμήθηκα, τα μεθυσμένα μας φιλιά και τα χέρια μας που κολλούσαν στα κορμιά μας... Θυμήθηκα, εκείνα τα ζεστά βράδυα χωρίς ύπνο, μόνο με ψίθυρους και αναστεναγμούς, τη μυρωδιά της βότκας να μας ποτίζει και τα παράθυρα όλα τέντα ανοιχτά για να μας δροσίζουν τα σπάνια αεράκια... Θυμήθηκα, όλα αυτά που λέγαμε λουσμένοι στον ιδρώτα μας που μύριζε κι αυτός βότκα και πεπόνι.... Θυμήθηκα... Γαμώ τα μεταλλαγμένα σας γαμώ...

Σουλεΐμάν

Επιζών της πολιορκίας που κατέληξε στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, όταν περίπου 8.000 Μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν σε μια από τις χειρότερες ωμότητες του πολέμου της Βοσνίας (1992-95) ήταν ο Σουλεϊμάν Τάλοβιτς, ο 18χρονος οπλοφόρος που δολοφόνησε πέντε ανθρώπους σε εμπορικό κέντρο του Σολτ Λέικ Σίτι πριν πέσει νεκρός από τα πυρά ανδρών της αστυνομίας.
(πηγή : pathfinder)

"Ο καρχαρίας θυμάται...ποτέ δεν κοιμάται κάτω απ'τα κύματα,
δίπλα στη ζούγκλα, δίπλα στη ζούγκλα...."




Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Οι ζωές των άλλων...(10 ερωτήσεις και απαντήσεις απο μένα)

- Τι γίνεται όταν ερωτευόμαστε την ζωή κάποιου άλλου;

- Αντιλαμβανόμαστε πόσο ανικανοποίητοι είμαστε απο την δική μας.

- Προσπαθούμε να την "κλέψουμε" ή να ζήσουμε μέσα απο αυτήν;
- Κάποιοι δεν αντέχουν τόση ευτυχία και η διάλυση της είναι η μόνη διέξοδος...

- Ποιοί ανατρέπουν τα καθεστώτα, οι καλλιτέχνες/διανοούμενοι ή οι απλοί άνθρωποι;
- Οι διανοούμενοι απλώς εκφράζουν με τον τρόπο τους αυτό που νιώθει και ο απλός κόσμος.

- Ποιός είναι πιο δύσκολο να κάνει αντίσταση, αυτός που τον καταπιέζει το σύστημα ή αυτός που είναι όργανο και μέλος του συστήματος;
- Είναι απείρως δυσκολότερο να γκρεμίσεις ένα οικοδόμημα στο οποίο μέχρι πριν λίγο έβαζες λιθαράκια...

- Τι είναι χειρότερο να σου στερούν την ελευθερία έκφρασης ή να μην έχεις κίνητρα για να την χρησιμοποιήσεις;
- Για μένα σίγουρα το δεύτερο...

- Γιατί προτιμούμε την αδράνεια απο τον περιορισμό;
- Αγαπάμε την οκνηρία, μισούμε τον προβληματισμό...

- Είναι η αγάπη η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμη στην πρόσκαιρη ζωή μας;
- Η αγάπη ειναι αήτηττη...

- Τι δένει τους ανθρώπους τελικά, τα συναισθήματα ή οι κοινές εμπειρίες;
- Τα συναισθήματα είναι αυθεντικά μόνο όταν γεννιούνται μέσα απο εμπειρίες...

- Τι είναι πιο επώδυνο για έναν καλλιτέχνη, να του στερούν τη ελευθερία έκφρασης ή να χάνει την έμπνευση του;
- Η έλλειψη έμπνευσης ισοδυναμεί με θανατική ποινή... Η έλλειψη ελευθερίας έκφρασης με ισόβια... Τι διαλέγετε;

- Σε τι αντιστεκόμαστε μέχρις θανάτου και σε τι δεν μπορούμε ποτέ να αντισταθούμε;
- Αντιστεκόμαστε μέχρι θανάτου όταν κινδυνεύουν αυτοί που αγαπάμε... δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτούς που αγαπάμε...

Περισσότερα : Cine.gr


Την εξαιρετική μουσική της ταινίας υπογράφουν ο Gabriel Yared και ο Stephane Moucha.

Λόγω της ημέρααας...

Δεν ξέρω τι βαριέμαι περισσότερο κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Το πανηγυράκι του Αγίου Βαλεντίνου με τα λουλουδικά και τις καρδούλες ή τα απίστευτα κλισέ των αντιφρονούντων του στύλ "εγώ γιορτάζω κάθε μέρα" ή "είμαι κάθε μέρα ερωτευμένος" ή "Ο Βαλεντίνος δεν είναι καν ορθόδοξος άγιος" (η τελευταία ατάκα είναι της μαμάς μου). Και οι δύο πλευρές με έχουν κουράσει τα μάλα κάθε χρόνο με τις ατάκες τους. Οι δε προτάσεις γάμου πέφτουν σωρηδόν τέτοια μέρα μιας και σήμερα κάθε μαλακία επιτρέπεται στο όνομα του "φτερωτού θεού". Οι χωρισμένοι επιτέλους βρίσκουν ευκαιρία να επαναπροσεγγίσουν το πρώην έτερο τους ήμισυ το οποίο κανονικά δεν θα πρεπε να τους έχει καθόλου σε εκτίμηση που απο το καλοκαίρι περιμένουν τον Φλεβάρη για να τους θυμηθούν ας πούμε. Και δώστου τα σμσ και δώστου τα γράμματα και δώστου τα καρδουλοκουκλάκια. Κανείς δεν σκέφτεται επιτέλους αυτούς που είναι μόνοι και αποκλεισμένοι απο όλο αυτό το νταβαντούρι; Αλλά φυσικά...κάποιος δαιμόνιος μαρκετίστας τους σκέφτηκε κι αυτούς και έτσι εγένετο τα Βαλενταιν΄ς πάρτυ για τους σινγκλς: "Δεν είστε ερωτευμένοι; Προλαβαίνετε ακόμα!". Θέε μου φύλαξε μας απο τέτοια πτώση.
Εγώ με τον μπαμπά μου σήμερα το πρωί ακούγαμε ραδιόφωνο κι ενα πατριωτάκι δημοσιογράφος έλεγε ερωτικές μαντινάδες (λόγω της ημεραααας). Μερικές ήταν πολύ ωραίες, έβαλα το μπαμπα να μου πει καμιά ακόμα και είπα να γράψω κι εδώ μερικές.

"Το κάστανο θέλει κρασί
και το καρύδι μέλι,
και το κοπέλι κοπελιά
κι η κοπελιά κοπέλι"
(Ωραίες ρομαντικές εποχές...ας ενημερώσει κάποιος τον στιχουργό οτι τώρα υπάρχουν και τα κοπέλια που θέλουν άλλα κοπέλια.)

"Θα'θελα να μουνα χοχλιός
και με τη θέληση σου
να χοχλιδοβολοσυρθώ
απάνω στο κορμί σου"
(Πα πα πα ανατρίχιασα!)

"Φυτίλι εγίνηκα για σε
γίνε κι εσύ το λάδι
σταλιά σταλιά να σε ρουφώ
ν'αποκαούμε ομάδι"
(όχι πέφτεις ή δεν πέφτεις μετά;;)

"Την πεταλίδα ξάνοιξε (σ.σ. κοίτα)
πως πιπιλά τον βράχο,
τα χείλη μου στα χείλη σου
ετσά θα'θελα να'χω."
(είναι φανερό πλέον οτι εμπνέονται απο την φύση)

"Δυό λέξεις στέλνω μακριά
και τον καημό γλυκαίνω
η μία είναι "σ'αγαπώ"
κι η άλλη "περιμένω" "
(διότι όπως είπε και η Λαίδη, οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ)

Μετά απο την επαφή μου με αρκετές μαντινάδες είπα να γράψω κι εγώ μια λόγω της ημέρααας και να την αφιερώσω στον μικρό μου Μάριο...

Η γριά η κότα έχει ζουμί
και την ουρά πίσω η αχλάδα
κι εγώ για σένα σκάρωσα
τούτη τη μαντινάδα!

Μια υπέροχη ζωγραφίτσα απο το deviantart και το μέλος dadrian.

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Οι ζωές των άλλων...

Ξεκινώντας να δώ μια ταινία η οποία είναι μη-ελληνόφωνη και μη-αγγλόφωνη δεν μπορώ να μην νιώθω μια ανασφάλεια σχετικά με την ακρίβεια του υποτιτλισμού, ειδικά όταν πραγματεύεται ένα θέμα με το οποίο δεν είμαι πολυ σχετική όπως είναι για παράδειγμα η πολιτική. Απο μικρή κατάλαβα οτι στην πολιτική πολύ σπάνια ακούγονται τα πράγματα όπως ακριβώς είναι και οτι θα πρέπει για να μπορείς να βγάζεις ένα ασφαλές συμπέρασμα να ξέρεις πάρα πολλά - κρυμμένα - γεγονότα και να διαβάζεις πίσω απο τις λέξεις. Η μεταφορά και η παρομοίωση είναι κάτι που μου αρέσει μόνο στην τέχνη.Οπουδήποτε αλλού το θεωρώ κουραστικό. Ως εκ τούτου πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που ασχολούνταν με την πολιτική και το θεωρούσα ένα είδος μαγείας να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι σχέσεις κινήσεων, κινήτρων και εξελίξεων. Και πάντα πίστευα οτι όσοι ασχολούνται με αυτά τα θέματα δεν φτάνει να είναι έξυπνοι, πρέπει να είναι πολύ πονηροί. Όσες φορές κι αν επιχείρησα να ασχοληθώ με αυτόν τον τομέα της ζωής, τα έβρισκα σκούρα και τα παρατούσα. Βρίσκω απείρως πιο ενδιαφέροντα τα ανθρώπινα συναισθήματα.Μεγαλώνοντας διάλεγα πάντα ερεθίσματα που είχαν να κάνουν με αυτά αλλά άρχιζα να ανακαλύπτω οτι τα πολιτικά θέματα πάντα είχαν κάποιο ρολάκι στο γενικότερο πλάνο των βιβλίων που διάβαζα ή οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες (συνθέτες, ζωγράφοι, συγγραφείς) ποτέ δεν έμεναν αμέτοχοι στα εκάστοτε εθνικά ή πολιτικά θέματα του τόπου τους. Τότε ήταν που άρχιζα να κατανοώ οτι η τέχνη είναι κάτι παραπάνω απο μια απλή έκφανση της ψυχής του καλλιτέχνη και οτι σε πάρα πολλές περιπτώσεις εκφράζει απόψεις σχετικά με θέματα καθόλου μα καθόλου καλλιτεχνικά.

Αυτό με έκανε να αρχίσω λιγάκι να "πονηρεύομαι" και να παρακολουθώ λιγάκι παραπάνω τα θέματα αυτά που θεωρούσα τόσο ανιαρά. Ομολογώ οτι αν με έβαζε κάποιος να διαβάσω το "Κεφάλαιο" του Μάρξ θα με έπαιρνε στην αγκαλιά του ο Μορφέας στα πρώτα δεκαπέντε λεπτάκια. Αλλά, όπως όταν κάποιος μπορεί να μάθει πιο εύκολα τα ιστορικά γεγονότα αν περιγράφονται σε κάποιο ιστορικό μυθιστόρημα για παράδειγμα, έτσι κι εγώ μπορώ να κατανοήσω τα πολιτικά θέματα αν μου τα παρουσιάσεις σε ένα ανθρωποκεντρικό πλαίσιο και μου δώσεις και μια υποτυπώδη πλοκή. Πολιτική φορ δε τόταλ ίντιοτ δηλαδή.Έτσι μέσα απο τα βιβλία της Ιζαμπέλ Αλιέντε, της Διδούς Σωτηρίου, του Τσιφόρου και του Τζόρτζ Όργουελ άρχισα να μαθαίνω σιγά σιγά τι γινόταν και τι γίνεται στον κόσμο. Δεν μπορώ να πώ οτι με έκαναν να ασχοληθώ πιο σοβαρά με την πολιτική, αλλά τουλάχιστον δεν είμαι η ανίδεη που ήμουν.

Τώρα... όοοοοολος αυτός ο πρόλογος έγινε για να γραψω τελικά την γνώμη μου για την ταινία που μόλις είδα και που βρήκα καταπληκτική. Λέγεται "Οι ζωές των άλλων", είναι γερμανική και ειναι ήδη πολύ διάσημη (τι έχω πάθει με την γερμανική κουλτούρα τώρα τελευταία). Μας μεταφέρει στην πάλαι πότε Ανατολική Γερμανία (6-7 χρόνια προτού πέσει το τείχος )και στις συνθήκες που επικρατούσαν όσον αφορά την ελευθερία έκφρασης και την λογοκρισία. Ήδη απο την αρχή του έργου είχα απορίες. Σας είπα...δεν ξέρω απο πολιτική. Την βαριέμαι. Αλλά ξέρω πως στην Ανατολική Γερμανία το καθεστώς ήταν ο κομμουνισμός... γιατί βλέπω οτι αναφέρονται στην Σοσιαλιστική Ανατολική Γερμανία;Χμ...υπάρχει περίπτωση να είναι το ίδιο πράγμα;Δεν νομίζω... Η πρώτη μου πηγή όταν έχω απορίες τέτοιας φύσεως είναι η μαμά μου. Ο Γιόντα της πολιτικής σκηνής σε κάθε χώρα και κάθε εποχή.

Εγώ: Μαμά... στην Ανατολική Γερμανία κομμουνισμό δεν είχαν;Όπως στην Ρωσία ας πούμε ή στην Κίνα.
Η Μάνα κουράγιο: Ναι.
Εγώ: Ε τότε γιατί λένε για σοσιαλισμό στο έργο κλπ κλπ;Σοσιαλισμός δεν είναι κάτι πιο σοφτ;Όπως ας πούμε αυτό που έχουμε εμείς τώρα;
Η Μάνα κουράγιο: Δεν εννοούν το ίδιο πράγμα. Αυτοί είχαν άλλο σοσιαλισμό. Είχαν τον σοσιαλισμό που οδηγεί στον κομμουνισμό κάποια στιγμή. Το προηγούμενο στάδιο ας πούμε.
Εγώ: Και δε μου λες...προχώρησε κανείς απο ολους αυτούς απο την θεωρία την πράξη τελικά;Ή όλοι μείναν στον σοσιαλισμό "που οδηγεί στον κομμουνισμό";
(κάτι τέτοια λέω στην μαμά μου και τρομοκρατείται στην ιδέα του οτι θα μείνω κάποτε χωρίς αυτήν... χε χε )
Η Μάνα κουράγιο: Να τον πραγματοποιήσει όπως τον εννοούσε ο Μάρξ όχι δεν προχώρησε κανείς.
Εγώ: Και δε μου λές... ο κομμουνισμός και η χούντα...το ίδιο πράγμα δεν είναι περίπου; Έχω ακούσει οτι είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
Η Μάνα κουράγιο: Εγώ δεν συμφωνώ με αυτή την άποψη.
Εγώ : Τι διαφορά έχουν δηλαδή;
Η Μάνα κουράγιο: Η χούντα ρε παιδί μου δεν σε βοηθάει να εξελιχτείς σαν άνθρωπος. Στον κομμουνισμό το κράτος σε βοηθάει με την έννοια οτι όλα είναι κρατικά, παιδεία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Γι'αυτό και βλέπεις οτι είχαν τέτοια εξέλιξηστις τέχνες ή στον αθλητισμό ας πούμε.Ποιός έφτανε την Ρωσία σε αυτά τα θέματα ας πούμε;Κανείς.
Εγώ : Στον κομμουνισμό οι άνθρωποι δεν πεινούσαν;
Η Μάνα κουράγιο : Όχι βέβαια ποιός το είπε αυτό; Και μάλιστα δεν υπήρχαν καθόλου φτωχοί. Είχαν όλοι τα ίδια πράγματα. Και αυτοί του κόμματος που είχαν πιο πολλά δεν φαίνονταν για να μην προκαλούν. Εξαίρεση στην έννοια του κομμουνισμού ήταν η Αλβανία.
(αχά)
Εγώ : Δηλαδή;
Η Μάνα κουράγιο : Αυτές όλες οι χώρες όπως χρωστάμε εμείς στην Αμερική ή στην Ευρωπαική Ένωση αυτές χρωστούσαν στην Ρωσία. Αλλά η Ρωσία εντάξει ήτανε απαλή κατάσταση. Ο Ενβέρ Χότζας λοιπόν (ο ποιός;;) θέλησε να το παίξει μόνος του και την κοπάνησε απο την μαμά Ρωσία. Με αποτέλεσμα τουλάχιστον τρείς γενιές ανθρώπων να βγούν αυτό το καλούπι που βλέπεις (καλά εγώ άλλο καλούπι βλέπω αυτόν τον καιρό αλλά τεσπα... :D) με αβιταμινώσεις...εξαθλίωση. Σου λέει οτι μέσα στο σπίτι τους απαγορευόταν να έχουν κατοικίδια ζώα. Καταλαβες; Δηλαδή στο χωριό απαγορευόταν να έχεις κότες και να παίρνεις τα αυγά. Εαν είχες κότες, το κράτος σου έπαιρνε τα αυγα και αν τολμούσες να πάρεις κρυφά ενα αυγό,σε εξόριζαν.
Εγώ : Σε εξόριζαν για ένα αυγό;;;
Η Μάνα κουράγιο : Ναι. Σου μιλάω για μαυρη φτώχεια οι ανθρωποι και μαυρη πείνα.Τα μαζευε ολα το κράτος.Ειχαν μια αγελάδα ας πούμε, τα παιδάκια πηγαιναν πέντε η ώρα το πρωί την βοσκούσαν, έβγαζαν το γάλα και το έπαιρνε το κράτος. Δεν μπορούσε ας πούμε μια μάνα να δώσει απο αυτό το γάλα στα παιδιά της.Το κράτος τους είχε συνταγή, τους έδινε τρόφιμα. Σου δίνω ας πούμε ένα κιλό ζάχαρη για ένα μήνα. Πόσα παιδιά έχεις πέντε-δέκα; Δεν με νοιάζει, ένα κιλό ζάχαρη, αυτό είναι.Ένα ψωμί την μέρα ας πούμε. Μέχρι και το σαπούνι ας πούμε είναι μετρημένο.Αλλά όλα σε ελάχιστες ποσότητες με αποτέλεσμα ο κόσμος να πεινάει άγρια.
Εγώ : Δεν είναι τυχαίο δηλαδή που ήρθαν όλοι εδώ.
Η Μάνα κουράγιο : Φυσικά και δεν είναι τυχαίο!
Εγώ : Εννόω δεν είναι παράλογο.
Η Μάνα κουράγιο : Παράλογο δεν είναι.Παράλογο ξέρεις ποιό είναι;Ολοι αυτοί που πονάνε στους Αλβανούς, αν τους πονούσαν πραγματικά επρεπε να ρίξουν τα λεφτα εκει και να τους φτιαχναν το κράτος.
Εγώ : Αφού λες θα τα επαιρνε ο Ενβερ Χότζας!
Η Μάνα κουράγιο : Καλα ρε νομίζεις οτι θα φεύγανε έπι Ενβέρ Χότζα;;;Μετά φύγανε οταν ανοίξαν τα σύνορα! Τίποτα δεν ξέρεις πια; (ε ναι λοιπόν δεν ξέρω τίποτα αλλά υπάρχει και κάτι που δεν ξέρεις εσυ!Χεχεχε.. )

Η συνέχεια του διαλόγου και η κριτική της ταινίας σε επόμενο post...

"Big Brother is watching you..."

Στιγμές αποφασιστικότητας: Ο αδερφός μου...

- Τι κάνεις;
- Κοιτάω τις αγγελίες στο Ίντερνετ.
- Α. Μπορεί και να βάλει κάποιος την δική του αγγελία;
- Φυσικά.
- Για γράψε μία... "Ζητείται κεφαλή για ΦΙΑΤ ΟΥΝΟ ΤΟΥΡΜΠΟ, μπλα μπλα μπλα τηλ:6976..." Άντε να το φτιάξω επιτέλους...

(10 λεπτά αργότερα)

- Για γράψε άλλη μια... "Πωλείται ΦΙΑΤ ΟΥΝΟ ΤΟΥΡΜΠΟ, μπλα μπλα μπλα...τηλ:6976..."
- ...

Ο αδερφός μου ή υπερεκτιμάει την παντοδυναμία του Ίντερνετ ή απλά θέλει απεγνωσμένα να χτυπήσει το κινητό του σήμερα...

Αγγελία

Ζητείται:

Εργοδότης ηλικίας 30-40 ετών, εμφανίσιμος με ευχάριστη προσωπικότητα, με ευχέρεια στην επικοινωνία, οργανωτικός και δραστήριος, γενναιόδωρος και ανοιχτόκαρδος, για να προσλάβει δεσποινίδα ετών 28 πανέμορφη, πανέξυπνη, με κοφτερό μυαλό και πιο κοφτερή γλώσσα για full απασχόληση σε εργασία γραφείου κατα προτίμηση πρωινές ώρες. Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να στείλουν το βιογραφικό τους στο hermesthedog4@gmail.com (φωτογραφία απαραίτητη). Προυπηρεσία επιθυμητή. Θα προτιμηθούν οι κάτοικοι Θεσσαλονίκης και περιχώρων.






Βαρέθηκα να κοιτάω αγγελίες-καρμπόν σήμερα.

Σκέφτομαι άρα δεν δουλεύω...

Κόλαση - χάος - μαρτύριο - πίκρα - βασανιστήριο - απελπισία- παράνοια- σαδισμός - αηδία...μπορώ να σκεφτώ κι άλλες αλλά ας μην το χοντρύνω το post. Δεν ξαναπάω στην δουλειά. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Δεν ειναι ντροπή, δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλοι όλα. Όπως έλεγε και ο αξέχαστος Κωνσταντάρας "Εγώ, χωρις να είμαι γιατρός, έχω όλη την καλή διάθεση να σου κάνω μια εγχείρηση...εσύ κάθεσαι;;;". Το τι μπάχαλο δημιούργησα δεν λέγεται. Αλλα αντί άλλων έφαγαν οι πελάτες σήμερα. Αυτό θα πεί "μια έκπληξη στο πιάτο σας". Και μην ακούσω οτι πρώτες μέρες και κανείς δεν ξέρει και θα μάθεις και τέτοια. Δεν θέλω να μάθω λοιπόν. Τελείωσε. Προτιμώ να λυσσάξω της πείνας (που ούτε κι αυτό θα συμβεί ας ειναι καλά οι γονείς μου). Και τώρα θα αρχίσετε τα άλλα, τα με τα λεφτά του μπαμπά κλπ. Ε λοιπόν είμαι το πιο ολιγαρκές παιδί που έχει ποτέ γεννηθεί (ρωτήστε τους). Ούτε καπνίζω, ούτε οδηγώ για να θέλω βενζίνες, ούτε πίνω, ούτε ψώνια κάνω. Έναν κομπιούτερ έχω και όπως διαπιστώσατε κι εσείς είμαι όλη μερα πάνω απο το κεφάλι του. Τον έχω πρήξει κι αυτόν.

Τα δε γκαρσόνια είμαι σίγουρη οτι έχουν στήσει ήδη το δικό τους "Πάμε στοίχημα" στην πλάτη μου. Τα πιο αισιόδοξα πόνταραν οτι θα αντέξω μια βδομάδα ενώ τα πιο οξυδερκή βάλαν τρείς μερούλες. Έτσι ίσως εξηγείται και το πώς κάποιοι προσπαθούν να κάνουν την παραμονή μου εκεί πιο ευχάριστη και διαπροσωπική ενω άλλοι μου δυσχεραίνουν το ήδη δυσχερές έργο (σιγά το λειτούργημα). Α ρε πούστη δεν θα ξαναπάω σαν πελάτισσα εκει;;; Θα τους κάνω να φτύσουν της μάνας τους το γάλα!(όχι όλους)
Πάντως κακά τα ψέματα. Σαν καινούρια στο χώρο μπορούσα μόνο να φανταστώ τι τραβάνε εκεί μέσα. Και τι, εγώ σε καλό πόστο ήμουν. Τα γκαρσόνια είναι να τα κλαίνε οι ρέγκες. Η πραγματικότητα ξεπερνά και τον Stephen King.Ή σύμφωνα με τα λεγόμενα της μάνας μου "εγώ είμαι υπερβολική και μυγιάγγιχτη". Ε ναι αλλά αφου έτσι είμαι; Τι να κάνω;Πώς να αλλάξω; Και πως θα με αγαπάνε αν αλλάξω αφού όλοι με λατρεύουν έτσι;;; (.......) Κακομαθημένη δεν είμαι (πολύ). Χαζοευαίσθητη είμαι αλλά όπως θα έλεγαν κάποιοι, με παίρνει να είμαι. Με παίρνει δε με παίρνει, εφόσον τώρα "με παίρνει" να την κάνω, θα την κάνω με ελαφρά. Α ρε γαμώτο να μην χρησίμευαν κάπως στην παραγωγική διαδικασία της κοινωνίας οι εξυπνάδες που γράφω εδώ. Τεσπα...κανείς δεν χάνεται. Ή είμαι ήδη χαμένη και δεν το έχω καταλάβει.

"Άσχετο... "

Καλά μυαλά...

Σκατά... Τι σκατομέρα γ@@ώ τον ανάδρομο μου Πλούτωνα. Τσικνοπέμτη σου λέει ο άλλος. Αμα ειναι να μας πηδήξουν οι πλανήτες δεν πα να'ναι και παραμονή Πρωτοχρονιάς το ίδιο μου κάνει. Πήγαμε να τσικνίσουμε το μεσημέρι.Δεν ντύθηκα καρναβάλι αλλά η μαμά μου είπε οτι θα μπορούσα κάλλιστα να λέω οτι είμαι ντυμένη Μεγάλη Παρασκευή. Το ένιωθα οτι γυρνούσε ανάδρομα ο Ερμής εκείνη την ώρα. Καλά ομολογώ οτι περίμενα και περίοδο και η διάθεση μου ήταν πιο απρόβλεπτη και απο σκόρ σε αγώνα μπάσκετ. Περνούσαν τα καρναβαλάκια κι εγώ ούτε το χειλάκι μου να σκάσει.Είχε και κάτι πνευστά το αφεντικό και μας έκαναν κουδούνια.Αυτή η τρομπέτα αφού κατέστρεψε το αριστερό μου τύμπανο. Τι είπατε??Ναι και του χρόνου και του χρόνου.

Το βράδυ συναντήθηκα με τον μικρό.Περάσαμε τέλεια.Αρχισα να κλαίω στα καλά του καθουμένου σαν την βλαμμένη κι άντε να συννενοηθείς.Μετά άρχισα να τον βρίζω σκαιότατα. Το τι του έσουρα δεν περιγράφεται. Δόξα τον ύψιστο που δεν καταλάβαινε τίποτα.Έχει όμως το κάθαρμα φοβερό ένστικτο... Λίγο πρίν αρχίσω να βαράω το κεφάλι μου στο τζάμι με άρπαξε και προσπάθησε να με ηρεμήσει...Παράλληλα εγώ του έβριζα όλα τα ιερά και τα όσια του.Τι σκατοπαράκρουση.Τι διάολο είχε μέσα το σουβλάκι...αψέντι???Ε μετά ηρέμησα κάπως κι έβριζα πιο χαμηλόφωνα τον ραδιοφωνικό σταθμό που έβαλε ότι καψουροτράγουδο και κοψοφλεβοτράγουδο έχει γραφτεί τον ενδοξο εικοστό αιώνα. Βάζω στοίχημα οτι ο μικρός σκιάχτηκε τα μάλα.Μόλις αποκτήσαμε σαν έθνος την στάμπα της παράνοιας. Βάρι κάρ.
---------------------------
Τοπικά νέα.

"Πνοή εξοχής στην συμπρωτεύουσα..."

Με την αποφθεγματική δικαιολογία "Τόπο στα Νιάτα" οι αστυνομικοί εμπόδισαν τους αγρότες να λάβουν την θέση στην οποία ήδη τους συνηθίσαμε μπροστά απο το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης (ή μήπως είναι Βορείου Ελλάδος;), για να κάνουν την περαντζάδα τους οι μαινόμενοι φοιτηταί. Οι αγρότες αφελέστατα παραχώρησαν το βήμα διαμαρτυρίας στα φοιτητόπουλα που ήρθαν είδαν και ρήμαξαν όπως πάντα. Μετά το νταβαντούρι και αφού οι αγρότες με τα κομπολόγια ανα χείρας άρχισαν να προγραμματίζουν το καθημερινό ταβλάκι τους στην εισοδο του Υπουργειου οι αστυνομικοί αποφάσισαν να τους απαγορευσουν το πάρκινγκ μπροστά απο το ΥπΜακΘρακ. Οι αγρότες τα πήραν στην κράνα γιατί είχαν κουβαλήσει και τα καλά τους τρακτέρ μπας και βγάλουν και καμιά γκομενίτσα ενώ περίμεναν.Το τεκνόν μετά του ωφελίμου.Οι δε ματατζήδες βλέποντας οτι τα χλιδάτα τρακτέρ μπορεί και να μειώσουν την πέραση των ενστολων στην νεολαία μουλάρωσαν ακόμα πιο πολύ.Διοτι κύριε τι με νοιάζει εμένα αν το γάλα αγοράζεται 10 λεπτά και πουλιέται ένα κι ενενήντα ή αν χρωστάς 9000 ευρώ στην ΔΕΗ?Στα καρ μου... Αλλά το να μου παίρνεις το πιπίνι μέσα απ'το στόμα σημαίνει πόλεμο.Οι αγρότες αφου είδαν και αποείδαν είπαν να πάνε στα Πανεπιστήμια οπου θα κατέβαιναν και οι φίλοι τους οι κτηνοτρόφοι να ψωνίσουν καμια φοιτητριούλα...Απέναντι άρχιζε σήμερα η Αγροτέχνικα ή πώς αλλιώς λέγεται. Έτσι οι κτηνοτρόφοι αποφάσισαν να αντιστρέψουν την παροιμία και να συνδυάσουν το ωφέλιμο μετα του τεκνού και αφού χύσαν οτι γάλα τους είχε μείνει(ε τους είχε πιάσει μια λιγούρα) και απλώσαν οτι προβατόμαλλί είχαν κουρεμένο πήγαν να τα σπάσουν σε αντικρυνό μασκέ πάρτυ της ΔΑΠ-ΝΑΔΦΚ.
Τελικά όταν γύρισα σπίτι είδα μερικά παρκαρισμένα στο γνωστό μέρος. Η λαική ρήση δώσε θάρρος στον αγρότη τώρα δικαιώνεται...

Ξενέρωτη γενιά μου...

Χτες βράδυ βγήκα σε μια ταβέρνα κάτι φίλων των γονιών μου.Με τους γονείς μου και τον αδερφό μου.Τελικά αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να διασκεδάζουν. Αντίθετα με μένα και την παρέα μου που πηγαίνουμε συνέχεια στα ίδια και στα ίδια μην τυχόν πάρουμε καμιά απουσία και μείνουμε στην ίδια τάξη. Και βλέπουμε τις ίδιες και τις ίδιες μουντρουχιασμένες φάτσες-σαν τις δικές μας.Ας καθόμασταν σπίτι να κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο. Τεσπα...
Στην ταβέρνα ήπια μονοκοπανιά δύο-τρία ποτηράκια κόκκινο κρασί προς έκπληξη του πατρός μου και του αδερφού μου οι οποίοι με θεωρούν εντελώς φλώρι-δεν έχουν εντελώς άδικο- και προς τέρψιν δύο γκριζομάλληδων κυρίων στο διπλανό τραπέζι οι οποίοι εκαναν υπομονή και όνειρα.Οι νεαροί θαμώνες με αφήσαν παγερά αδιάφορη παρόλα τα υποσχετικά τους βλέμματα και τις απανωτές σκουντιές της μαμάς μου η οποία άκουσε οτι οι Ζυγοί παντρεύονται στο επόμενο εξάμηνο και "είναι ντροπή να διαψεύσω εγώ την Λίτσα Πατέρα". Ο μπαμπάς άρχισε τα ανέκδοτα...αυτό σημαίνει οτι χρειάζομαι οπωσδήποτε άλλο ένα καραφάκι. Τα γκαρσόνια σε αυτό το μαγαζί είναι πάντα μέσα στο τρελό κέφι και το χιούμορ. Παρόλο που τρέχουν σαν τους Βέγγους-γιατί γίνεται κάθε μα κάθε βράδυ το αδιαχώρητο-πάντα έχουν μια έτοιμη ατάκα.Casting για κωμικούς έκαναν οι ιδιοκτήτες για να τους προσλάβουν; Και μια και είπαμε για προσλήψεις..δεν θέλω να το ματιάξω αλλά μάλλον θα δουλέψω κι εγώ εκεί.Οχι σαν γκαρσόνι, σιγά μην κατάφερνα αυτόν τον ηράκλειο άθλο.Στην μια ώρα θα τα είχα παρατήσει όχι στην ημέρα!Μου έγινε πρόταση να κάθομαι στο ταμείο ενα εξαωράκι την ημέρα.Θα είμαι και το μόνο κορίτσι...στα ώπα-ώπα θα με έχουν!Η καλύτερη μου.Θα είναι κάτι εξαιρετικά πρωτόγνωρο για μένα και ανυπομονώ να δώ πως θα είναι.
Η βραδιά τελείωσε θεαματικά... Κατέβηκα στην τουαλέτα του καταστήματος και ένας εκ των δύο μεσηλίκων θαυμαστών αποφάσισε οτι η ζωή ευνοεί τους τολμηρούς και τους μεθυσμένους. Έτσι κατέβηκε κι αυτός απο πίσω μου και αποπειράθηκε να μου πιάσει την κουβέντα.

- (χαμογελαστά) Ωραίο το φόρεμα που φοράτε.(αυτοί οι μεγάλοι που σου μιλάν στον πληθυντικό είναι σκέτη απόλαυση αλλά ατύχησε ο καημένος)
- (καθόλου χαμογελαστά) Εμένα δεν μ'αρεσει.
- ...
(κλείσιμο αυλαίας)
Τελικά δεν έχασα την έφεση μου στην επικοινωνία απο τότε που έχω πάρε δώσε με τον Μάριο.Μια χαρά διατηρώ την διαλεκτικότητα μου...

Ωδή σε ένα γουρούνι

Είσαι ένα βρωμιάρικο γουρούνι

βουτηγμένο στην λατρεμένη λάσπη,

κρύβεις έντεχνα την γουρουνιά σου

πίσω απο το έξυπνο σου ύφος,

όμως ένα γουρούνι πάντα αναγνωρίζει

ένα άλλο γουρούνι,

κι έτσι σε ανακάλυψα κι εγώ,

και μην ξεχνάς

πίσω έχει το γουρούνι την ουρά!