Νεότερα

Η σημερινή ημέρα ας καταχωρηθεί στην ιστορία αυτού του μπλόγκ ως η ημέρα που έμαθα οτι αρραβωνιάστηκε ο Μάριος πριν λίγες μέρες (με μια συμπατριώτισσα του φυσικά). Μιας και η ειλικρίνια είναι κάτι που χαρακτηρίζει τον Ερμή (και τη μαμά του) δεν θα σας πώ ψέματα οτι δεν στεναχωρήθηκα. Για την ακρίβεια δεν μπορώ να σταματήσω να στεναχωριέμαι αλλά ας είναι καλά η αυτο-ψυχανάλυση. Είναι κάτι που περίμενα οτι θα συμβεί sooner or later και κάτι που σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής. Ναι το θυμάμαι οτι αυτό το τέλος το προκάλεσα εγώ. Ναι δεν υπήρχε περίπτωση ούτως ή άλλως να σκεφτώ σοβαρά για μας τους δύο. Άρα οι λόγοι που με ενοχλεί τόσο πολύ πρέπει να είναι κάτι του στύλ "όλοι βρίσκουν το έτερον τους ήμισυ κι εγώ κάθομαι σαν το λουλουδάκι να μαραίνομαι". Φυσικά όποιος ψάχνει βρίσκει...όποιος δεν ψάχνει κάθεται και κάνει αναρτήσεις στο μπλόγκ του γκρινιάζοντας. Α σιχτίρ πια....με βαρέθηκα...

P.S. Τις προάλλες η γιαγιά μου με έστειλε να της αγοράσω Αγγελιοφόρο. "Ψάχνεις δουλειά ρε γιαγιά;" ρωτώ η αφελής δίνοντας της την εφημερίδα. Και τι κανει αν έχεις το θεό σου; Αρχίζει να μου διαβάζει τη σελίδα των γνωριμιών με σχόλια του τύπου : "ορίστε αυτός μια χαρά ακούγεται, γιατρός, μορφωμένος.." κλπ κλπ. Ε ήμαρτον...

Δεσμοί σώματος

Μια απο τις αγαπημένες μου συγγραφείς έβγαλε νέο βιβλίο πριν δυο χρόνια κι εγώ το μαθαίνω τώρα. Καλά κρασιά!Εντωμεταξυ το στόρυ είναι για μια καθηγήτρια-δημοσιογράφο σαραντάρα που καψουρεύεται έναν Βούλγαρο μετανάστη (πρώην πρωταθλητή στην πάλη) που δουλεύει ως χαμάλης στη γειτονιά της και είναι 5 χρόνια μικρότερος της και μιλάει ελληνικά τσάτρα πάτρα. Τι μου θυμίζει τι μου θυμίζει...
Είμαι πολύ περίεργη να δώ τι γίνεται στο τέλος και αν μοιάζει με το τέλος που επέλεξα εγώ. Πάντως είναι φοβερό οτι βλέπω γραμμένα τα περισσότερα πράγματα τα οποία περνούσαν και απο το δικό μου μυαλό τοτε. Αν και εγώ αν κάτσω να γράψω βιβλίο για τη σχέση μου με τον Μάριο μάλλον κωμωδία θα είναι. :p

Σεξ γουίθ δι έξ : A bad idea?

Προ απομνημονεύτων ετών, σε μια συζήτηση που κάναμε εγώ ο κολλητός μου και ο τότε γκόμενος του, ο τελευταίος τόλμησε να εκφράσει την άποψη οτι η σεξουαλική ανάγκη εντάσσεται στις βιολογικές ανάγκες υποννοώντας επίσης οτι η ικανοποίηση της είναι θέμα επιβίωσης όπως συμβαίνει με την ανάγκη για τροφή και νερό. Προφανώς εννοούσε την ανάγκη για αναπαραγωγή (η οποία απ'όσο ξέρω όντως εντάσσεται στις βιολογικές ανάγκες άρα εγώ, που δεν έχω ακόμα παιδί, μετράω ώρες :p ), επειδή όμως η συζήτηση ήταν σχετική με το κέρατο και πότε αυτό δικαιολογείται καταλάβαμε οτι πήγαινε να δικαιολογήσει τα διάφορα έκτροπα που κατα καιρούς συμβαίνουν ανάμεσα στα ζευγάρια και του επιτεθήκαμε με χιλιάδες αντεπιχειρήματα μέχρι να λουφάξει νικημένος σε μια γωνίτσα κι εμείς να βγάζουμε καπνούς απο τα νεύρα.

Θα περίμενε κανείς απο δύο εκφυλόμουτρα σαν εμένα και τον κολλητό μου να είναι πιο διαλλακτικοί στα θέματα της σαρκός, όμως φευ! όσον αφορά την πίστη και το κεράτωμα είμαστε πιο συντηρητικοί και απο Τούρκο σατράπη επι Οθωμανικής αυτοκρατορίας (ναι το ξέρω οτι οι σατράπηδες είναι Πέρσες, αμέσως να με διορθώσεις!).

Έκτοτε ένα προσωπικό μας αστείο είναι σε περιόδους αγαμίας είναι να λέμε οτι είμαστε με το ένα πόδι στον τάφο, οτι οσονούπω θα μας μεταφέρουν στο νοσοκομείο με συμπτώματα αβιταμίνωσης οτι μας σύμφωνα με τις μετρήσεις μας μένει μια βδομάδα ζωής και πρέπει να κάνουμε σεξ για να μην ψοφολογήσουμε και τέτοια. Πριν δύο βδομάδες πήρα τον κολλητό μου τηλέφωνο και του είπα "Καταλαβαίνεις πλέον οτι πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου και οτι πρέπει να διαφυλάξω το υπέρτατο αγαθό, την υγεία." .Ο κολλητός μου διαισθανόμενος που πήγαινε το θέμα απάντησε με ένα μακρόσυρτο "Χμμμμμ..." και ακολούθησε κλασσική συζήτηση-ανάλυση επι του θέματος :
"Θα καλέσω μια απο αυτές τις μέρες τον Μάριο στο σπίτι μου για να μου ικανοποιήσει μια απο τις βιολογικές μου ανάγκες".
"Πλιζ πες μου οτι θα τον καλέσεις να σε ταίσει ή να σε ποτίσει".
"Όχι, εννοώ την τρίτη βιολογική ανάγκη. Τα άλλα τα κάνω και μόνη μου."
"Κι αυτό μπορείς να το κάνεις και μόνη σου!"
"Ναι αλλά δεν θεωρείται κάλυψη της βιολογικής σου ανάγκης τότε διοτι δεν μπορείς να αναπαραχθείς με αυτόν τον τρόπο."
"Ααα δηλαδή θα τον καλέσεις για να αναπαραχθείτε!"
"Μην το θέτεις τόσο ωμά. Δεν καταλαβαίνεις επιτέλους οτι το ζήτημα είναι καθαρά επιβίωσης;;;Δε μου λές, πόσο αντέχεις ζωντανός χωρίς σέκς;"
"Νομίζω οι τελευταίες μελέτες έδειξαν ενάμιση μήνα. Δε λες πάλι καλά δεν είναι σαν το νερό που ζείς λίγες μερούλες;;"
"Ενάμιση μήνα, τζίσους είμαι στο όριο!Αν δεν σε πάρω τηλέφωνο αύριο κάλεσε ένα ασθενοφόρο και ελάτε σπίτι μου να μαζέψετε τη σωρό μου. Και κάνε μου μια προσωπική χάρη, μην τους αφήσεις να γράψουν την πραγματική αιτία θανάτου στο πιστοποιητικό."
"Καλα τώρα σοβαρά θα πείς στον Μάριο να έρθει σπίτι;"
"Γιατί φοβάσαι μήπως πάθω τίποτα;"
"Όχι, φοβάμαι για την δική του σωματική ακεραιότητα!"
"Έλα σαχλαμάρες, θα είμαι ευγενική και σου υπόσχομαι οτι δεν θα τον πονέσω καθόλου."
"Νομίζω οτι δεν είναι καλή ιδέα στην παρούσα φάση που είστε. I mean έχετε κανενα μήνα που χωρίσατε και σίγουρα αυτός δεν σε έχει ξεπεράσει. Μην του δίνεις ελπίδες του καημένου, είναι και της παλιάς σχολής και δεν τα κατανοεί αυτά τα μοντέρνα "just sex" και "fuck buddies" που είναι και της μοδός."
"Και τι θες να κάνω παιδάκι μου;;;Δηλαδή θες να με δεις με τον ορό στο Ιπποκράτειο για να καταλάβεις το δράμα της φιληνάδας σου;;;"
"Ε βρες κανέναν άλλο!"
"Που να ψάχνω τώρα ρε συ... Εξ'αλλου δεν μου έχουν μείνει πολλές δυνάμεις, απο την έλλειψη, καταλαβαίνεις. Τα συμπτώματα είναι παρόμοια με την έλλειψη βιταμίνης C νομίζω. Ατονία και κομάρες."
"Σιγά μην έχεις και εφιδρώσεις και καταρροή, έλα σοβαρέψου!"
"Καλά, κορόιδευε εσύ!Καλά λένε οτι η υγεία είναι ένα στέμμα στο κεφάλι του υγιούς που το βλέπει όμως μόνο ο ασθενής!"
"Ε είσαι τρελή."

Να μη σας τα πολυλογίζω ο Μάριο ήρθε φυσικά και περάσαμε μερικές ωραίες νύχτες χωρίς όμως να αποφύγουμε να έχουμε την συνήθη οικειότητα διοτι δεν πέρασε και τόσος καιρός απο τότε που είμαστε μαζί. Το βασικό στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι να υπάρχει μια ισορροπία για να μην (ξανά)πληγωθεί κανείς. Εγώ σαν ζυγόπουλο που είμαι, στοχεύω προς την ισορροπία αυτό όμως δεν σημαίνει οτι την πετυχαίνω κιόλας. Συν τοις άλλοις επειδή περνάω μια περίοδο μοναξιάς (ναι τα τελευταία δέκα χρόνια that is) μου αρέσει που μπορώ να μιλάω με κάποιον στο τηλέφωνο ή να βγαίνω καμιά φορά έξω. Αυτό όμως είναι αρκετά επικίνδυνο και πρέπει μάλλον να το σταματήσω αλλιώς το μόνο που θα καταφέρω είναι να κάνω αρκετά βήματα πίσω. Και ήδη νιώθω να έχω χάσει πολύ χρόνο απο τη ζωή μου κάνοντας όπισθεν...

Σαδομαζοχισμός

Χτές του είπα πάλι πως θέλω να χωρίσουμε...

Ήρθε να με πάρει απο την δουλειά στο σχόλασμα. Στεκόταν έξω απο το αυτοκίνητο πεντάμορφος όπως πάντα, με την άσπρη του μπλούζα να φωτίζει το μελαμψό του πρόσωπο και τα χέρια σταυρωμένα μπροστά του. Μια παρέα απο κοριτσόπουλα (λατρεύω αυτή τη λέξη) τον κοιτούσαν και ψιθυρίζαν μεταξύ τους. Τα κοίταξα με συγκατάβαση. Το βλέμμα τους με γύρισε στο παρελθόν, βίωσα μαζί τους την πρώτη φορά που τον είδα και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω απο πάνω του τα μάτια μου, μάταια αναζητώντας ενα ψεγάδι που θα έπαιρνε αυτήν την ανυπόφορη αίσθηση τελειότητας απο μέσα μου. Έχω πάψει να το αναζητώ πια. Το μόνο που αναζητώ είναι η έξοδος κινδύνου. Αλλά δεν με αφήνει να φύγω. Η παρουσία του βαραίνει την ψυχή και την ζωή μου. Ντρέπομαι που το λέω αλλά ακόμα κι αν δεν το πώ παραμένει η αλήθεια. Ναι τον αγαπώ. Εϊμαι κατα κάποιο τρόπο η πνευματική του μητέρα. Και παραμένει ενα πολύ καλό παιδί. Γι'αυτό εγώ φαίνομαι ακόμα πιο κακιά. Δεν μπορω να συγκρατήσω τα νεύρα μου, την μόνιμη έκφραση δυστυχίας στο πρόσωπο μου που τον μελαγχολεί απεριόριστα. Δεν με αφήνει να φύγω παρόλα τα μαρτύρια στα οποία τον υποβάλλω. Εξευτελισμοί, προσβολές, φωνές. Είμαι το τέρας που εγώ δημιούργησα. Είμαι ο Κύριος Χάιντ και το μισώ αυτό. Δεν του αξίζει και δεν αξίζει και σε μένα. Αλλά είναι η μόνη λύση.

Όταν γύρισα στο σπίτι έβαλα να δώ το Misery. Στιγμή δεν λυπήθηκα τον Τζέιμς Κάαν... Μετά το τέλος της ταινίας ήξερα θετικά οτι ήμουν μια Άν Γουίλκς σε εξέλιξη...

Τα χαριτωμένα

Σήμερα ο Μάριος βλέποντας με να βάζω ψιλές σε μια άσκηση των αρχαίων με ρώτησε όλο περιέργεια:
- Γιατί μωρό μου εννιά γιατί;

Επειδή την ψιλή την κάνω σαν ένα μικρό εννιαράκι πάνω απο τα φωνήεντα...
Αχ μωρέ μου...

Shit and fromshit

Λογική vs συναισθημα.

Τις τελευταίες μέρες η λογική μου δεν μας τα λέει καλά. Βαθιά κοιμισμένη απο τις ναρκωτικές ουσίες της απόλυτης ερωτικής ευτυχίας τις οποίες είχα εντέχνως ρίξει στο ποτό της μια βραδιά, νόμιζα οτι είχα ξεμπερδέψει απο αυτήν μια για πάντα. Φρόντιζα να κάνω πάντα απόλυτη ησυχία μην τυχόν και ξυπνήσει κι έχουμε άλλα. Απ'οτι φαίνεται όμως, η τριγύρω μουρμούρα δίνοντας της μικρές τσιμπιές, την έκανε να ανοίξει το ένα της μάτι και να χασμουρηθεί. Και αυτό μόνο οδυνηρά αποτελέσματα μπορεί να έχει.

Τις τελευταίες μέρες τα χασμουρητά της λογικής με έχουν κάνει αφόρητα δυστυχισμένη. Θέλω να είμαι επιπόλαια, επιφανειακή, ανώριμη και δεν με αφήνει. Θέλω να ζήσω τον έρωτα μου χωρίς αναλύσεις, αιτιολογήσεις, μελλοντικά σχέδια και μου έχει κάνει τα μυαλά κιμά με τις παραινέσεις της. Θέλω να είμαι υπερβολική, ακραία, πορωμένη και αυτή μονίμως συμβουλεύει "να κρατάμε χαμηλά τους τόνους". Δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις μαζί της αλλά τώρα προβλέπω οτι θα σκοτωθούμε.

Το συναίσθημα πάλι στην κοσμάρα του. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτό χτενίζεται. Όλα καλά όλα ανθηρά. Γραμμένα τα έχει όλα στα παλιά του υποδήματα. Χορτασμένο, με σκανδαλώδη ελευθερία κινησεων, αλωνίζει την ζωή μου με αποτέλεσμα να ζώ σε μία κατάσταση πλήρους αποχαύνωσης κοινώς μαστούρας. Η οποία ωραία είναι δε λέω αλλά τώρα που ψιλοξυπνάει η άλλη θα γίνει μπάχαλο αν δεν πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Και ξέρεις ε, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για ένα Ζυγό απο το να πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Χτες ο κολλητός μου, διακριτικά όπως συνηθίζει, μου ανέπτυξε την γνώμη του για την σχέση μου αφού βέβαια του την ζήτησα. Ναι οκ δεν ήταν και η πιο ευοίωνη αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι οτι μάλλον έχει δίκιο. (η λογική κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι). Σκασμός εσύ. Η γνώμη του κολλητού μου έχει μεγάλη βαρύτητα, σχεδόν ισάξια με αυτή της μαμάς μου. Το κοινό τους σημείο είναι οτι δεν με καταπιέζουν απλά με βάζουν στην διαδικασία να σκεφτώ μόνη μου τι παίζεται.
Έτσι λοιπόν χτες σκεφτομουν.. τα κλασσικά, ποιά είμαι, τι κάνω, που πάω, τι θέλω. Ευτυχώς βρήκα γρήγορα την απάντηση σε όλα: Δεν ξέρω.

Κλασσική φυγόπονη το έριξα στα κλάματα. Κάτι τέτοιες ώρες μόνο το μπειμπιλίνο μου λείπει πια. Τέτοια απελπισία. Όταν κλαίω η λογική τουμπεκί βέβαια. Μετά πήρα τηλέφωνο το Μάριο να μοιραστώ τον πόνο μου κι αυτός θορυβημένος κατέβηκε Θεσσαλονίκη να τα πουμε. Τι να πουμε δηλαδή... Τα ίδια και τα ίδια. Τα γνωστά θέματα. Τώρα τελευταία του γκρινιάζω μονίμως για την ηλικία του. Λες και φταίει αυτός που δεν γεννήθηκε νωρίτερα! Και στο φινάλε αυτό δεν αλλάζει ρε φιλενάδα. Η το καταπίνεις και κάθεσαι ή σηκώνεσαι και φεύγεις. Αλλά που αρχίδια για φευγιό. Οπότε κάτσε στα αυγά σου. Μ'αρέσει που κάθε φορά ανακαλύπτουμε τον τροχό και μετά λέμε "α τι ωραία ο τροχός νατος κυλάει". Ούτε λέξη για την αξιοποίηση του γαμημένου τροχού. Φτιάξε ένα κάρο ρε πούστη, τόσο δε σε κόβει; Τι μου τον έχεις για διακοσμητικό;

Και μετά κλασσικά απελπισία και κλάμματα και δραματικότητες και απο τις δυό πλευρες. Και όρκοι παντοτινής αγάπης και δεν συμμαζεύεται. Ε μόνο διπλή αυτοκτονία που δεν σκεφτήκαμε δηλαδή να πάμε άκλαφτοι σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα. I'm too old for this shit, που έλεγε και ο Ντανι Γκλόβερ στο Φονικό Όπλο. Άσε που ακούω όλη μέρα το 'Αγγελε μου κι έχω μπουχτίσει δηλαδή δεν μπορώ άλλο έρωτα θα σκάσω, θα ανατιναχτώ.

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Νονά

Τελικά γραφειοκρατικά προβλήματα ανέβαλαν την βάφτιση του Μάριο επ'αόριστον. Φαίνεται οτι παραέγινε εύκολη η αλλαγή πίστης (κουτσοί στραβοί όλοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι) και ο κλήρος αποφάσισε να δυσκολέψει τα πράγματα. Ελπίζω να μην μηχανευτούν κανένα τεστ δεξιοτήτων στο οποίο να υποβάλλουν τους νεοφώτιστους. Αν και θα μπορούσαν να το αναθέσουν στον ΑΣΕΠ και να τελειώνουν.
Η χτεσινή μέρα με προβλημάτισε αρκετά. Χτές γνώρισα τον μελλοντικό νονό του Μάριο. Να ξεκαθαρίσω οτι δεν έχω τίποτα με τους γκέι. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι γκει (συμπεριλαμβανομένου και του επι δωδεκαετίας κολλητού μου), είμαι απο μικρή γνώστρια του γκέι χώρου και ξέρω και τα καλά και τα κακά φρούτα του μπαξέ. Ο κύριος αυτός λοιπόν είναι γκέι περαν πάσης αμφιβολίας. Μετά απο χρόνια εξάσκησης έχω μάθει κι εγώ να τους αναγνωρίζω αν και ο συγκεκριμένος χωρίς να είναι κραγμένη φαίνεται οτι έχει "εξευγενισμένες" προτιμήσεις.
Όπως είπα δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι. Οι περισσότεροι είναι οι πιο χαρούμενοι και δημιουργικοί άνθρωποι που υπάρχουν. Όταν όμως βλέπω οτι έχουν βλέψεις για τον ΔΙΚΟ μου άντρα τότε γίνομαι bitch. Όπως θα γινόμουν δηλαδή αν έβλεπα μια γυναίκα να γλυκοκοιτάει τον άντρα μου. Παρόλο που είμαι ένα πολύ πράο και ευγενικό πλάσμα ομολογώ οτι μέσα στο κεφάλι μου πολλές φορές στριμώχνονται τρομακτικές εικόνες όταν νιώθω οτι απειλούμαι εγώ ή κάποιος που αγαπώ. Θα μου πείς, δεν μπορεί ο άντρας σου να υπερασπιστεί τον εαυτό του; Τις περισσότερες φορές μπορεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως έχουμε να κάνουμε με ένα μωρό (δεν είναι τυχαίο που δεν βάζω εισαγωγικά στην λέξη μωρό) ανυποψίαστο για τις πρακτικές που ακολουθούνται απο "τσαπερδόνες" τέτοιου βεληνεκούς.
Ενιγουέι, χτες ο Μάριος και ο νονός του πήγαν στην εκκλησία να ρωτήσουν για τα διαδικαστικά και μετά κάθισαν σε μια καφετέρια. Εγώ πήγα να τους βρώ. Επειδή ο Μάριος μου είχε μιλήσει αρκετά για τον νονό του, πήγα υποψιασμένη και με το ανάλογο ύφος. Ντύσιμο Μόνικα Μπελούτσι, αέρας Μελίνα Μερκούρη και χαμόγελο Μαλβίνα Κάραλη. Διοτι είμαι σίγουρη οτι ο κύριος νονός θα περίμενε ο Μάριος να έχει μπλέξει με κανένα άβγαλτο κοριτσάκι της ηλικίας του και της εθνικότητας του . Έπεσε έξω και στα δύο. Απο τον τρόπο που ο Μάριος φούσκωνε σαν παγώνι κατάλαβα οτι ο νονός είχε κάνει κολακευτικά σχόλια ενώ κατευθυνόμουν προς το μέρος τους. Τον χαιρέτισα εγκάρδια τονίζοντας οτι "επιτέλους σας γνωρίζω μετά απο τόσα πολλά που έχω ακούσει για σας". Τον μετρησα με τα μάτια. Ναι ήταν ακριβώς όπως τον φανταζόμουν. Και ναι κοιτούσε τον Μάριο -τον δικό μου Μάριο- και έλιωνε. Φυσικά αμα τη εμφανίσει μου μαζεύτηκε σχετικά και επικεντρώθηκε περισσότερο σε μένα. Το δικό μου το χαιβάνι με είχε τυλίξει σαν χταπόδι και εξέφραζε την ευχαριστηση του με μικρά φιλάκια ενώ εγώ κοιτούσα τον νονό με ύφος "όπως βλέπεις τώρα έχεις να κάνεις μαζί μου".
Άρχισε να μου αναλύει το όνειρο του για την βάφτιση του αιώνα. Σε μια γκράν σουξέ εκκλησία, με τέσσερις αρχιμανδρίτες, σε μαρμάρινη γούρνα, 'όπως ακριβώς ο Χριστός'. Μα ο Χριστός αγαπητέ δεν βαφτίστηκε στον Ιορδάνη ποταμό; Μου ήρθε να ξεράσω. Μετά τον άκουσα να μιλάει στο τηλέφωνο με ενα απο τα πιο γνωστά ονόματα στον χώρο της χρυσοχοίας (και γνωστή λούγκρα) και σιγουρεύτηκα οτι σκοπεύει να περιφέρει τον Μάριο σαν τρόπαιο ή σαν αξιοθέατο απο τρελή σε παλαβή. Ο κύριος νονός νομίζει οτι με τα λεφτά του θα θαμπώσει τον μικρό μου μπουνταλά αλλά έπεσε στην περίπτωση. Ο Μάριος εκτος του οτι εγκρίνει τα λεφτά μόνο όταν προέρχονται απο την προσωπική του εργασία, είναι αθεράπευτα παραδοσιακός. Δεν ξέρω αν η παραμονή του στην χώρα μας του αλλάξει τα μυαλά αλλα προς το παρόν προτιμάει πλάσματα με μουνιά και βυζιά. Επίσης ειναι αισθηματίας. Με λατρεύει. Κι εγώ επίσης.
Η συνάντηση κύλησε ομαλά μιλώντας για διάφορα θέματα της επικαιρότητας και μή. Τα μάτια μας είχαν την δική τους συνομιλία.
Νονός : "Τυχερούλα."
Εγώ : "Ζηλεύεις;"
Νονός : "Τρελά."
Εγώ : "Εσύ με τα λεφτά σου βρίσκεις όσα τεκνά θές."
Νονός : "Εγώ θέλω αυτό όμως."
Εγώ : "Over your dead body.-"
Έχει προσφέρει στον Μάριο απο ταξίδια στην Αμερική μέχρι μηχανές και αυτοκίνητα. Ο Μάριος τα έχει αρνηθεί ντροπαλά. Τώρα που με γνώρισε βέβαια ο κύριος σίγουρα θα ανασυνταχτεί και θα προσέχει τι λέει και κυρίως τι προσφέρει. Και αν αποκτήσω λιγάκι οικειότητα μαζί του θα του μιλήσω στα ίσα. Κοντά τα χεράκια σου καλή μου...

Υ.Γ. Παρεπιπτόντως πήρα την δουλειά!Θα αρχίσω με τρεις-τέσσερις ώρες την μέρα για ένα μήνα και μετά βλέπουμε. Κάτι με τα ένσημα δεν μου είπε καλά ο εργοδότης μου αλλά στην φάση που είμαι και ενα γλυφιτζούρι να μου έταζε θα έλεγα ναι. Να θυμηθώ να ανάψω την λαμπάδα που λέγαμε...

Δήλωση-σοκ, βίντεο-σοκ

Αύριο το αγόρι μου βαφτίζεται Χριστιανός Ορθόδοξος.

Να και μια φράση που δεν περίμενα ποτέ οτι θα πώ...

Υ.Γ. Είδα κι εγώ το βίντεο-σοκ. Πολλάκις. Την πρώτη φορά σφίχτηκε το στομάχι μου, την δεύτερη φορά προσπαθούσα να καταλάβω ποιά είναι η εθνικότητα των "αλλοδαπών" και την τρίτη φορά έβαλα τα γέλια. Παρακαλώ τους κοινωνιολόγους και τους ψυχολόγους να εξηγήσουν αυτο φαινόμενο...
Κατα τ'αλλα τι να σχολιάσω. Σιχαίνομαι κάθε μορφή βίας (ειδικά το ψυχολογικό μέρος του αυτοσχεδιου παιχνιδιού των αστυνομικών- φίλος χτυπάει τον φίλο του- μου προκαλεί αναγούλα και είναι μεγάλη αμερικανιά και απόλυτη ξεφτίλα) αλλά δεν μπορώ και να μην μπώ στην θέση του αστυνομικού που έρχεται κάθε μέρα αντιμέτωπος με αυτά τα άτομα και τα βλέπει να μπαινοβγαίνουν στις φυλακές χωρίς να αλλάζουν στο παραμικρό τις "συνήθειες" τους. Θα μου πεις τώρα θα αλλάξουν; Όχι. Το πιθανότερο είναι μετά απο αυτό να γίνουν "επαγγελματίες" στο είδος τους. Τι να πώ, ίσως αντι για ανθρώπους να έπρεπε να είχαμε ρομπότ-αστυνομικούς...

Γιατί έτσι

Είμαι πολύ κακός άνθρωπος. Μερικές φορές ο εαυτός μου, μου φέρνει αναγούλα. Είναι οι στιγμές που οι χειρότερες μου αδυναμίες έρχονται στην επιφάνεια κι εγώ αντί να τις πολεμήσω τις κοιτάω σαν μαλάκας. Ανασφάλεια, φόβος, εμμονή. Το κοκτέιλ της απόλυτης μιζέριας. Εϊμαι πολύ κακός άνθρωπος. Με βλέπω εκείνες τις φορές απο ψηλά και μου γυρνάνε τα άντερα. Την ίδια στιγμή που κάνω/λέω τις μαλακίες το ίδιο ακριβώς μιλισεκόντ σκέφτομαι "καλα τώρα πραγματικά το έκανες/είπες αυτο;". Λές και δεν είναι η ίδια μου η ζωή, οι ίδιες μου οι πράξεις, λές και βλέπω ταινία στην οποία δεν μπορώ να επέμβω. Είμαι απίστευτα κακιά κάποιες φορες. Κακιά και σαδίστρια. Ειδικά όταν αντιλαμβάνομαι οτι είμαι ευάλωτη απέναντι σε κάποιον.

Αν πονάω επειδή είμαι ερωτευμένη μπορώ να ταλαιπωρήσω το αντικείμενο του έρωτα μου μέχρι να αναφωνήσει "μπιρ αλλάχ". Να τον βλέπω να κλαίει και να νιώθω ένα παρανοικά ηδονικό γαργαλητό λές και βλέπω το αγαπημένο μου φαγητό στο πιάτο. Την ίδια στιγμή να σκίζονται τα σωθικά μου που υποφέρει. Να είμαι υπερήφανη για την δύναμη μου, να με κάνει να κορδώνομαι και να ψηλώνω και το ίδιο δευτερόλεπτο να σιχαίνομαι τον ίδιο μου τον εαυτό για το πόσο άσχημα του φέρομαι χωρίς κανένα λόγο και να θέλω να ζαρώσω σαν σκουλήκι. Να λαχταρώ να τον αγκαλιάσω, να τον παρηγορήσω να του ζητήσω χίλια συγνώμη για τις μαλακίες που μπορεί να είχα αραδιάσει ή να είχα κάνει και κάτι-κάτι πολύ χαλασμένο, κάτι σάπιο- μέσα μου να μου κρατάει τα χέρια. Το στόμα μου να λέει τις χειρότερες λέξεις, τα πιο επώδυνα ψέματα, και απο μέσα μου να του ουρλιάζω "όχι δεν είναι έτσι!μη με ακούς!".
Στο τέλος, εξουθενωμένη απο την ίδια μου την συμπεριφορά καταρρέω, εξωτερικά όμως φαίνομαι μεγαλόψυχη και όχι μετανιωμένη. Σου δίνω άφεση τέκνον μου. Πήγαινε και να μην το ξανακάνεις. Και απο μέσα μου ωρύομαι, "ΕΙΣΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ!ΕΙΣΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ!".


"Γιατί δεν ήρθες σπίτι μου τρείς μέρες; Θές να χωρίσουμε ε;"
"Απλά ήθελα να μείνω σπίτι μου λιγάκι, δεν σημαίνει οτι θέλω να χωρίσουμε. Εξ'αλλου και κάθε μέρα δύο λεωφορεία είναι κουραστικό. Είπα να ξεκουραστώ λιγάκι." (σημαίνει οτι δεν αντέχω άλλο αυτήν την λαχτάρα τις στιγμές που είμαι μακριά σου, οτι πνίγομαι όταν δεν είμαι στην αγκαλιά σου κι αυτό μου φέρνει τρόμο, οτι δεν σκέφτομαι ούτε για πλάκα την ταλαιπωρία και οτι σε όλη τη διαδρομή σφυρίζω λες και πάω εκδρομή. Αλλά αυτά δεν πρέπει να τα μάθεις γιατί... γιατί δεν πρέπει.)
"Ναι αλλά δεν ξεκουράστηκες. Βγήκες με τον κολλητό σου."
"Ε ναι κάποτε δεν πρέπει να δώ και τους φίλους μου;" (και ποτέ να μην τους ξαναδώ δεν με ενδιαφέρει, το ξέρεις;Γραμμένους τους έχω τόσο καιρό ούτως ή άλλως. Όπως και την οικογένεια μου. Αλλά αυτό δεν πρέπει να το μάθεις, γιατί... γιατί δεν πρέπει.)
"Δεν είναι αυτό, το ξέρω. Τόσο καιρό δεν κουραζόσουν τώρα ξαφνικά κουράστηκες; Μήπως υπάρχει κάποιος άλλος άντρας στην ζωή σου;"
"Δεν είναι αυτό μωρό μου." (μπορώ να ζήσω κλεισμένη σε ένα τάφο μόνο μαζί σου, για πάντα, για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή μου, χωρίς ήλιο, χωρίς καθαρό αέρα, χωρίς κανέναν άλλο μόνο μαζί σου, γιατί είμαι παράφορα ερωτευμένη και νιώθω πως θα πεθάνω απο την τρυφερότητα που με πνίγει τώρα που σε βλέπω βουρκωμένο, αλλά θέλω να κρατήσει λίγο ακόμα αυτό. Λίγο ακόμα να σε στεναχωρέσω, να πονέσεις για μένα. Όπως πονάω εγώ τις στιγμές που δεν είμαι κοντά σου, λίγο να πονέσεις κι εσύ τώρα, σειρά σου. Ούτε αυτά πρέπει να τα ξέρεις γιατί... γιατί δεν πρέπει.)
"Μωρό μου... σ'αγαπώ πολύ."
"Το ξέρω μωρό μου. Κι εγώ σ'αγαπάω."

Σ'αγαπάω. Χιλιο-χρησιμοποιημένη λέξη, μαραμένη, σαν τσίχλα που την έχεις μασήσει πολύ ώρα και πονάνε τα σαγόνια σου. Θα την φτύσω αυτή την λέξη γιατί με πονέσαν τα σαγόνια μου τόσες φορές που την έχω πει. Για σένα θα βρώ άλλη λέξη γιατί εσύ δεν μοιάζεις με κανέναν. Εσύ είσαι άλλο. Κάτι άλλο. Αλλά αυτό εσύ δεν πρέπει να το μάθεις γιατί... γιατί έτσι.

( Torn together του μέλους WaterEmi )

Η Μακεδονία είναι κινέζικη.

Χτές έφαγα μια ωραία κατραπακιά απο τον Μάριο. Εν αγνοία του βέβαια. Μου έδειχνε την καινούρια μάρκα τσιγάρων που του έφερε ο άρτι αφιχθέντας αδελφός του και μου εξηγούσε πόσο φθηνότερα είναι τα τσιγάρα απο εκεί που τα έφερε, απο την Ματσεντόνια.
"Απο την ποιά;;;"
"Ματσεντόνια."
Τώρα τι να πώ; Οτι δεν στεναχωρήθηκα; Θα φανώ ρατσίστρια και κολλημένη και εθνικίστρια αν πώ οτι στεναχωρήθηκα; Ε τότε μάλλον είμαι. Ο Μάριο δεν μπορούσε να καταλάβει βέβαια γιατί στεναχωρήθηκα και δεν θα μπορούσα να συννενοηθώ μαζί του ακόμα κι αν προσπαθούσα να του εξηγήσω. Μου είπε βέβαια ένα ειλικρινέστατο "Εγώ δεν ξέρω" και όντως δεν φοβάται να δηλώσει άγνοια για πολλά πράγματα. Μετά ήρθαν τα ξαδέρφια του τα οποία με ιδιαίτερα προκλητικό ύφος (επειδή ήξεραν οτι θα με πειράξει) μου είπαν οτι Μακεδονία τα ξέρει όλος ο κόσμος τα Σκόπια και μόνο εδώ δεν τα λέμε έτσι και οτι εμείς οι Έλληνες είμαστε πολύ ιδιοτροποι βρε αδερφέ όλα τα αλλάζουμε, να και το ασθενοφόρο όλοι το λενε ambulance κι εμείς το λέμε ασθενοφόρο. Προσπάθησα να μην θυμώσω, στο κάτω-κάτω δεν είναι η πρώτη φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση απλά πάντα αρνιόμουν να συμμετάσχω σε τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις που οδηγούν μόνο στο να χαλάω την καρδιά μου. Το έχω πάρει απόφαση εδώ και καιρό πως εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση. Και τη γλώσσα θα την εξαφανίσουν αν θέλουν οι "μεγαλοι", και τα σύνορα θα κάνουν μπάχαλο αν θέλουν οι "μεγάλοι", και τους λαούς θα βάλουν να αλληλοσφαχτούν αν αυτό εξυπηρετεί τα συμφεροντα τους.
Παρόλαυτα ήθελα να έχω την τελευταία κουβέντα με τα πιτσιρίκια και αυτό είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου άσχετο με το θέμα.
- Εσένα λοιπόν πώς σε φωνάζουν οι συμμαθητές σου;
- Χρήστο.
- Οι φίλοι σου;
- Χρήστο κι αυτοί.
- Οι καθηγητές σου;
- Χρήστο.
- Η μαμά σου πώς σε φωνάζει;
- Ε καμιά φορά Χρήστο καμιά φορά με το κανονικό μου, Μεριντιάν δηλαδή.
- Είδες λοιπόν οτι μέχρι και η μαμά σου σε λέει Χρήστο καμιά φορά αυτό όμως δεν σημαίνει οτι είναι και το πραγματικό σου όνομα αυτό. Το πραγματικό σου όνομα είναι Μεριντιάν και μπορεί όλος ο κόσμος να σε λέει Χρήστο εσύ όμως πάντα θα ξέρεις οτι εισαι ο Μεριντιάν και οτι δεν ήσουν πάντα Χρήστος. Βέβαια όποιο όνομα κι αν σου δώσουν εσύ θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν θα εκμεταλλευτούν πολλοί το γεγονός οτι έχεις δύο ονόματα για να καταφέρουν κάποια πράγματα.

Μου τη δίνει το δασκαλίστικο μου ύφος αλλά τι να κάνω; Μετά τα είδα που μαζεύτηκαν προφανως γιατί κατάλαβαν πόσο είχα στεναχωρηθεί, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχα στεναχωρηθεί τόσο με την ονομασία όσο με το οτι αντιλήφθηκα οτι βγάζουν μια πίκρα απέναντι στη χώρα μου και οτι είναι πραγματικά μπερδεμένοι. Ο Μάριο δεν έχει τέτοια προβλήματα γιατί ούτε ασχολείται με τέτοια πράγματα και εκτός των άλλων έχει πολύ λίγο καιρό εδώ. Τα ξαδέρφια του όμως που μεγαλώσαν εδώ είναι πραγματικά μπερδεμένα πλάσματα. Κάποιες φορές απαρνιούνται με σθένος την καταγωγή τους και χλευάζουν τους συμπατριώτες τους και κάποιες φορές βγάζουν φοβερό μίσος για την χώρα στην οποία μεγάλωσαν και στην οποία οι γονείς τους πάλεψαν για να μην τους λείπει τώρα τίποτα. Εκτός ίσως απο μια πατρίδα...

Όχι καλά είμαι...

Έχει ... κλειστό ... το ... κινητό ... του ....

Όχι καλά είμαι ... Να πά να γαμηθεί...

Στο αφιερώνω...*

Σβήσε τα φώτα γύρνα τα νώτα

σ' oτι μας πίκρανε ως τα χθες

πράγματα καθεστώτα λέξεις καυτές

Μη με φοβάσαι δεν σε πειράζω

δεν είναι ώρα να κρυφτείς

έλα τώρα κοντά μου όσο μπορείς

Στο αφιερώνω μην το αρνηθείς

είμαι μικρός διαφανής είμαι σχεδόν κανείς

απλά διαπιστώνω κι έτσι μεγαλώνω στ' αφιερώνω

Αυτό το βράδυ φτιάχνω πετράδι

πολύτιμο αστραφτερό

κι απ' της νύχτας το υφάδι τ' άστρα αφαιρώ

Για να στα δώσω να 'ξερες πόσο

όλα οι καρδιές μας συγχωρούν

σ' ένα ναι μικρό τόσο πόσα χωρούν

Στο αφιερώνω μην το αρνηθείς

είμαι μικρός διαφανής είμαι σχεδόν κανείς

απλά διαπιστώνω κι έτσι μεγαλώνω στ' αφιερώνω

(Child romance της punkyelle)

*Στο αφιερώνω -Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Μάριο ο άσχημος

Sleeping beauty της Alexia Bleedel

Χτες βράδυ ο Μάριο κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου κι εγώ διακτινίστηκα στα δεκαεπτά μου (θέε μου πότε πέρασαν δώδεκα χρόνια απο τότε;;) , τότε που την βγάζαμε στα παγκάκια ελλείψει σπιτιού (και χαλαρών ηθών) και κάποιοι πιο αδύναμοι στον πειρασμό του ύπνου αποκοιμιόντουσαν χαλαρωμένοι απ'τα χάδια. Με το ένα του χέρι κρατούσε το δικό μου και το άλλο το είχε σε γροθιά δίπλα στο πρόσωπο του. Φαινόταν δε φαινόταν 15 χρόνων... Κι εγώ ένιωθα 50. Μια χαζή ευτυχισμένη πενηντάρα που χαίδευε το πρόσωπο του ανήλικου εραστή της. Και δεν έχω διαβάσει και ποτέ την Λολίτα του Ναμπόκοφ αν και δεν υπάρχει πραγματικός παραλληλισμός.
Σκεφτόμουν όλες τις συμβουλές που έχω δώσει προς πάσα κατεύθυνση για την απατηλή υπεροχή της ομορφιάς και την υπερεκτίμηση της... δάσκαλε που δίδασκες. Κράτα τώρα την αναπνοή σου και κοίταζε τον. Κράτα την αναπνοή σου και ρούφα σαν πρεζόνι την μυρωδιά του. Κράτα την αναπνοή σου και άκου την ανάσα του. Κράτα την αναπνοή σου και προσπάθησε να μαντέψεις τα όνειρα του. Και μετά προσπάθησε να τα πραγματοποιήσεις μπορείς δεν μπορείς. Κράτα την αναπνοή σου και συγχώρα του τα πάντα.
Δεν θα είναι για πάντα εδώ και το ξέρεις...

Υ.Γ. Συνήθως δεν συγχωρώ τους υπερφίαλους ανθρώπους. Σε αυτόν το συγχωρώ όμως...δεν ξέρω γιατί.. ίσως επειδή του πάει. Ίσως γιατί ο μικρός μου έχει ανοσία στην ειρωνία μου κι έτσι το πιο αποτελεσματικό μου αμυντικό όπλο σκουριάζει τώρα παροπλισμένο στο κεφάλι μου. Γι'αυτόν δεν είναι παρα ένα παιχνίδι ακόμα που μας κάνει να γελάμε, άρα είναι καλό.



Εκτός απο την αυτοπεποίθηση που διαθέτουμε εμείς οι ίδιοι σκέφτομαι οτι θα έπρεπε να υπάρχει και ένα χαρακτηριστικό το οποίο να περιγράφει το πόση αυτοπεποίθηση δίνουμε εμείς στους άλλους. Θα το ονομάσουμε ετεροπεποίθηση και ανάλογα με αυτό θα ανεβαίνει ή όχι και η αυτοπεποίθηση του άλλου, όπως συμβαίνει και στην πραγματικότητα δηλαδή.
Έτσι για να βρούμε το αντίκτυπο κάποιου σχολίου στην αυτοπεποίθηση του ατόμου χ θα ακολουθήσουμε τον παρακάτω τύπο:
Αυτοπεποίθηση Χ = Προέλευση Υ * Βαθμός Σχολίου
όπου η Προέλευση Υ θα είναι το πόσο σημαντική θεωρεί το άτομο Χ την γνώμη του ατόμου Υ .
και ο Βαθμός Σχολίου θα αντιπροσωπεύει το πόσο δυνατό είναι το σχόλιο του Υ σε κανονικές συνθήκες πιέσεως και θερμοκρασίας και θα εξαρτάται απο τον σταθερό βαθμό ετεροπεποίθησης του Υ.

Απο τον παραπάνω τύπο φαίνεται καθαρά οτι αν το σχόλιο είναι αρκούντως δυνατό, τότε θα παρατηρηθεί αλλαγή της Αυτοπεποίθησης Χ έστω και αν το σχόλιο προέρχεται απο κάποιον που δεν γνωρίζουμε καν.
(π.χ. "Τι παιδί είσαι εσύ!" απο κάποιον εργάτη στο παραπλεύρως γιαπί)
Παρομοίως αν κάποιος που εκτιμούμε πολύ μας κάνει ένα χλιαρό σχόλιο τότε και πάλι θα εκτιναχθεί στα ύψη.
(π.χ. "Γιου αρ ε ναις γκερλ" απο τον Τζορτζ Κλούνι)

Berlioz (νομίζετε)

Αληθεύει οτι ο ερωτευμένος δεν μπορεί να μιλήσει για τίποτα άλλο εκτός απο τον έρωτα του? Όχι. Αυτό ειναι ανακριβές.Να μιλήσει μπορεί.Αλλά όχι να σκεφτεί κάτι άλλο.

• Βλέπει ταινία και σκεφτεται αυτόν:

"αυτός ο ηθοποιός του μοιάζει πολύ" ή
"ο Μπράντ Πίτ/Τζορτζ Κλούνει/Κλάιν Μάιν δεν πιάνει μία μπροστά στο μωρό μου" ή
"αυτή η κουρούνα πρωταγωνίστρια θα του άρεσε του μικρού μου"
(η τελευταία σκέψη συνοδεύεται απο καταστροφή μερικών εγκεφαλικών κυττάρων απο ζήλεια)

• Πλένει πιάτα ακούγοντας την μουρμούρα της μάνας της και σκέφτεται αυτόν:

"Αυτό το απορρυπαντικό θα μου γαμήσει τα θεικά μου κρινοδάχτυλα τα οποία αγγίζουν το θεικό κορμί του το οποίο...(κοκ)"
(...και ουκ έσται τέλος εις το παραλήρημα...)

• Ακούει ένα ανέκδοτο που λέει ο μπαμπάς της και σκέφτεται αυτόν:

"να θυμηθώ να το πώ στο μωρό μου" ή
"το μωρό μου τα λέει πετυχημένα " ή
"αχ οταν γελάει το παιδί μου τα βλέπω όλα"
(...μιλάμε για μη αναστρέψιμες καταστάσεις...)

• Διαβάζει για το αυριανό μάθημα Γερμανικών και σκέφτεται αυτόν.

"χαχαχα τι αστεία λέξη θα την πώ στο μωρό μου απόψε κιόλας να γελάσει...και όταν γελάει το παιδί μου...τα βλέπω όλα..."
(ντράι κλάινε φογκελ...τρια πουλάκια σε ελευθερη μετάφραση)

• Μιλάει για διάφορα καλλιτεχνικά θέματα με την θεία της και σκέφτεται αυτόν.

"προτεινόμενα άτομα για κριτική: Μάριος Φραγκούλης, Μάριος Πλωρίτης, Μάριος Τόκας"
(αφού δεν μιλάς και για τον Μάριο Γκιούρδα καλά είσαι ακόμη...)

• Κάθεται στο πιάνο σκέφτεται αυτόν.

"αυτό το σονέτο του Πετράρχη είναι γαμάτο. Άραγε θα αρέσει ο Λιστ στον μικρό μου;"
(και βέβαια βρε θα του αρέσει...θα στο ζητήσει σε cd μαζί με τα "Πιο Χοτ Ρεμιξ του Μέντελσον" για να το ακούει όταν δεν μπορεί να τον πάρει ο ύπνος...σύνελθεεεε...)

• Ποστάρει στο μπλόγκ της και σκέφτεται αυτόν.

"Θα διαλέξω ένα ουδέτερο θέμα...χμ...ας πούμε να γράψω για την ζωή του Μπερλιόζ"
(ναι ο Μπερλιόζ σε μάρανε μωρή δεν κοιτάς που ακούς Κιάμο όλη μέρα κοιτώντας το ταβάνι)

-Ο Έκτορας Μπερλιόζ γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1803
"αχ Τοξότης όπως το μωρό μου!Φοβερή σύμπτωση ε?Έχει πάντως κάτι το σπέσιαλ, το πολύ ιδιαίτερο...λες να μου είναι μεγαλοφυία σαν τον Μπερλιόζ;"
(καλα, Τοξότης είναι και η Μπρίτνει Σπιαρς μην το κάνουμε θέμα τώρα...)

-στην Γαλλία
"Παρίσι...η πόλη του έρωτα, πώς θα ήθελα να πάμε με το μωρό μου, να τριγυρνάμε στις γραφικές πλατείες..."
(τι το τρέχεις το παιδί στα Παρίσια..υπάρχει πιο γραφικό θέαμα απο σένα ερωτοχτυπημένη;;Είσαι πιο γραφική κι απ'τα Ζαγοροχώρια πια.)

- Ο πατέρας του τον προόριζε για γιατρό
"τώρα που έγραψα γιατρός...το μωράκι μου φταρνίστηκε δύο φορές χτες, ελπίζω να μην την άρπαξε και τρέχουμε στους γιατρούς..."
(ε είσαι για το τσίρκο Μεντράνο!)

- αλλά αυτός τα παράτησε και ακολούθησε μουσική παιδεία κόντρα στις απειλές του πατέρα του και τις κατάρες της μάνας του.
"ανεξάρτητο πνεύμα ο Μπερλιόζ, κόντρα στα παραδοσιακά οικογενειακά δεσμά...άραγε ο μικρός μου θα μπορούσε να σπάσει τα δεσμά της δικής του οικογένειας για μένα;"
(η μόνη που είναι για δεσμά εδώ πέρα είσαι εσύ)

- Οι γονείς του τον αποκλήρωσαν και αναγκάστηκε να δουλέψει ως μέλος χορωδίας κάτι για το οποίο δεν ήταν καθόλου περήφανος.
"και το μωράκι μου είναι ντροπιάρικο μερικές φορές για την δουλειά του...πολλά τα κοινά με τον Μπερλιόζ..."
(όσα τα δικά σου με την λογική.)

-Ερωτεύτηκε μια Ιρλανδέζα ηθοποιό αλλά έφαγε ένα φτύσιμο όλο δικό του γιατί ο Μπερλιόζ δεν ήταν φίρμα ακόμα.
"καλή τσουλίτσα κι αυτή."
(τι;αυτή ήταν όλη η σκέψη;καμία αναφορά στο Θείο Βρέφος σου;;)
-παυση τριών δευτερολέπτων-
"άραγε εγώ αν γίνω διάσημη μπλογκού λές να απαρνηθώ το μωράκι μου;Ζαμέ των ζαμών!" (...είπα κι εγώ...)

- Για την ηθοποιίσκα ο Μπερλιόζ μετά κόπων και βασάνων κατάφερε να δώσει ένα κοντσέρτο για να της δείξει οτι είναι συνάδελφος-καλλιτέχνης αλλά αυτή ποτέ δεν τον άκουσε.
(μην μας μιλήσεις για την ακοή του μωρού σου δεν θα το αντέξω.)
"εμ έτσι είναι Έκτορα...η αγάπη θέλει θυσίες...ρώτα κι εμένα που έχω φάει τον Αντώνη Καρδαμίλη με το κουτάλι τον τελευταίο καιρό"
(α έτσι εξηγείται..ε πεστο χρυσαυγή μου οτι σε καταπίνει η πολιτισμική κινούμενη άμμος αργά αλλά σταθερά)

- Τον Αύγουστο του 1830 κέρδισε επιτέλους το Prix de Rome.
"Ρώμη...η πόλη του παθους, πώς θα ήθελα να πάμε με το μωρό μου, να τριγυρνάμε στις γραφικές πλατείες..."
(μας κούρασες...)

- Εν μέσω της επανάστασης του 1830 γράφει την Φανταστική Συμφωνία.
"φανταστικό...ναι αυτή η λέξη θα μπορούσε να περιγράψει--"
(καλά καλά καταλάβαμε...νέεεεεξτ)

-Ερωτεύεται μια άλλη τσουπρίτσα και ενώ ο Έκτορας ταξιδεύει για Ρώμη τον πληροφορεί με ένα γράμμα οτι παντρεύεται άλλον, πιο μεγάλο σε ηλικία και πιο πλούσιο σε αισθήματα (λεφτά αισθήματα).
"εγώ δεν θα άφηνα το μωρό μου ο ίδιος ο Μπιλ Γκέιτς να έρθει με ζητήσει απο την μητέρα μου"
(ο μόνος λόγος που μπορεί να σε ζητήσει ο Γκέιτς απο την μάνα σου είναι για να αποδείξει τις παρενέργειες της χρήσης linux για παρατεταμένο διάστημα.Θα μας καταστρέψεις το οπεν σορσ με τις μαλακιες σου)

-Γυρνάει στο Παρίσι φουριόζος έτοιμος για φόνο και αυτοκτονία. Ευτυχώς λόγω της απόστασης μέχρι να φτάσει στο Παρίσι ξεθυμαίνει.
"έτσι και το μαναράκι μου...δεν μπορει να μου θυμώσει με τίποτα...είναι καλούλι το ζουζουν--"
(καλά, ας τον παρατήσεις για κανένα πλούσιο ραμολί και τα ξαναλέμε)

-Κάποια στιγμή ξαναβρισκει την Ιρλανδέζα ηθοποιό και του ξαναφουντώνει ο έρωτας.Την καλεί σε μια συναυλία του (είχε γίνει διάσημος επιτέλους, φιλαράκι και με τον Λιστ) και αυτή λίγο το οτι συγκινήθηκε μετά απο τόσα χρόνια κολλήματος, λίγο το οτι η καριέρα της ήταν σε πτώση, λίγο το οτι χρωστούσε τα κέρατα της και έπρεπε να βρεί λεφτά, ε τον παντρεύτηκε τελικά.
"άντε και στα δικά μας..."
(ναι...μην χάσει τέτοιο κελεπούρι το παιδί!)

-Κάναν ένα αγοράκι αλλά επειδη η καριέρα της αυτηνής πήγαινε απο το κακό στο χειρότερο έγινε σκύλα και το έριξε και στο ποτό. Ετσι ο Μπερλιόζ βρήκε μια γκομενίτσα πρώτης διαλογής, απο τον καλλιτεχνικό χώρο πάντα γιατι είχε και ένα επίπεδο τι κι αν τον έσουρνε το νινι...
"έτσι είναι..αν δεν προσέχεις τον άντρα σου θα βρεθεί άλλη να τον προσέξει, γι'αυτο εγώ τον έχω στα όπα όπα τον πασά μου"
( τα θέλει ο απαυτός σου...)


- Το 48 του πεθαίνει ο πατερας, το 54 του πέθανε η γυναίκα απο καρδιακή προσβολή, το 62 η γκόμενα, και το 67 ο γιός του.Το 69 πέθανε κι αυτός μιας και ήταν ο μόνος που είχε απομείνει μετά απο τόσο θανατικό.
"η όλη φάση μου θυμίζει την σκηνή απο το Ένα ψάρι που το λέγανε Γουάντα όταν προσπαθούσε ο Κέν να σκοτώσει την γριά μάρτυρα της ληστείας και είχε εξολοθρεύσει ένα-ένα τα σκυλάκια της."
(---εγκεφαλικο---)



Και τελικά πάλι γράφω για αυτόν. Γαμώ την τύχη μου...

Lost in translation...

Σήμερα είχε κρύο αλλά ήλιο. Πήγαμε στον ζωολογικό κήπο με τον μικρό (εκπαιδευτική εκδρομή). Έδωσε ρεσιτάλ κωλοπαιδισμού. Σφύριζε στους λύκους, τάιζε τα ζώα ενώ απαγορεύεται, κορόιδευε κάθε συμπατριώτη του που έπεφτε στο δρόμο μας (μέσα απο τα δόντια του ευτυχώς γιατί δεν θα άντεχα να τον υπερασπιστώ και με τα γυμνα μου χέρια!), τρόμαζε τα πουλιά για να πετάξουν αδιαφορώντας για το οτι δεν ειχαν χώρο στο κλουβί για να πετάξουν, είχε ενα μπουκάλι νερό και το έριχνε στις πάπιες και μαδούσε ότι πρασινάδα υπήρχε στο διάβα μας ενώ με ζάλιζε να τον πάω στα φίδια λεει! Δεν έχει φίδια ρε μανάρι μου. Γαμώ το κέρατο μου και να είχε θα κοιμόντουσαν τώρα που είναι χειμώνας!

Σε κάποια φάση μου έδειχνε τις κότες και τον κοκκορα και μου έλεγε την ίδια λέξη. Εγώ, γνωστή ακριβολόγος δυσανασχέτησα. Επακολούθησε σουρεάλ συνομιλία ηλιθίων.

Εγώ : Δεν γίνεται πούλε αυτό πούλε κι αυτό! Αυτό αγόρι κατάλαβες;Κόκκορας! (πιο δυνατά γιατί ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει οτι δεν απευθύνομαι σε κουφό αλλά σε αλλόγλωσσο)
Αυτός : Πούλα είναι! Μικρό πούλα (δείχνοντας την κότα) , μεγάλο πούλα (δείχνοντας τον κόκκορα).
Εγώ : Ρε δεν είναι το ίδιο! Άλλο είναι αυτό!
Αυτός : Πούλα!
Εγώ : Κοίτα το κεφάλι! Να έχει το λειρί το μεγάλο!Άλλο είναι λέμε!Όχι πούλα!
Αυτός : Τι λες μόι (τι σκατά είναι αυτο το μόι δεν ξέρω ακόμα). Πούλα είναι!
Εγώ : Ρε το πούλα δεν κακαρίζει κάθε πρωί! Κικιρίκου!! (τί άλλο θα κάνω η πρέσβειρα καλής θέλησης...)
Αυτός : Πούλα κι αυτό!(δείχνοντας τον κόκκορα). Μεγάλο πούλα!
Εγώ (εν εξάλλω) : Ρε! Αγόρι πούλα αυτό!Κορίτσι πούλα εκείνο!
Αυτός : Τι λες ρε τι λες!Ε πούλε σου λέω όλο! (εννοεί όλο το "κοτέτσι" τελοσπάντων)
Εγώ : #$#$%!#@!#$%^ πούλε $#%^%@!##$%^&

Τους αγριόχοιρους στη αρχή τους πέρασε για αρκούδες. Εκεί έφαγε το κορόιδεμα της ζωής του και αναγκάστηκε να κοιτάξει καλύτερα.
"Τι αρί ρε!Αρκούδες είναι αυτά;Αγριογουρουνα είναι!"
"Α ναι ρε...Μπαμ μπαμ... "
(Αυτό στην δική μας διάλεκτο πρέπει να σημαίνει οτι τα κυνηγάνε. )
"Πώς το λένε;"
"Α-γρι-ο-γού-ρου-νο"
"Α-γι - ο----"
"Καλά άστο.."

Στις αρκούδες ενθουσιάστηκε. Και ενώ είμασταν μια χαρά και λέω ωραία επιτέλους ένα ζώο που καταλαβαίνουμε και οι δύο και φωτογραφίζαμε τις αρκούδες που μας κοιτούσαν βαριεστημένα μετά μου τα χάλασε.
Αυτός : ΄Αλλη αρκούδα;
Εγώ : Γιατί δεν σου φτάνουν αυτές οι δύο;
Αυτός : Οχι άλλες... οχι τέτοια.
Εγώ (εμπρός καλή μου τηλεπάθεια) : Τι άλλες αρκούδες Μάριο; Σε άλλο κλουβί; Όχι αυτές τις δύο έχει μόνο.
Αυτός : Όχι μάυρες!
Εγώ (με το εγκεφαλικό προ των πυλών) : Όχι μάυρες;;; Τι χρώμα θές άσπρες;;
Αυτός : Ναι!
Εγώ : Πολικές αρκούδες εδώ ρε χρυσέ μου;;;
Αυτός : Δεν έχει; (με αυτήν την αθωότητα που σε κάνει ή να θες να τον δείρεις ή να θες να τον υιοθετήσεις)
Εγώ : Κοίτα...απ'οσο ξέρω η διοίκηση του ζωολογικού κήπου έκανε μια πρόταση για την προσομοίωση πολικών συνθηκών σε τμήμα των Χιλίων Δέντρων για να μπορεί να φιλοξενήσει μερικές πολικές αλλά νομίζω το υπουργείο δεν ενέκρινε το υπέρογκο κονδύλι.
Αυτός : Α.
Εγώ : Σ'άρεσε η απάντηση ε;

Μετά πήγαμε στους λύκους. Εκεί χρησιμοποίησε την λέξη που λέει για το σκυλί ενώ ξέρει οτι ήταν λύκοι! Το αντελήφθην αλλά ήμουν πολύ εξαντλημένη ήδη απο την κοτο-συζήτηση. Μου δίνει την εντύπωση οτι το λεξιλόγιο του είναι ήδη πολύ περιορισμένο στην μητρική του γλώσσα... Τον κύκνο τον κοιτούσε με αυτό το εμβριθές ύφος που παίρνει ξύνοντας το κεφάλι του (και μου έρχεται να τον πλακώσω στα φιλιά). Τώρα εγώ σκέφτομαι "ή δεν έχει δει ποτέ κύκνο στη ζωή του ή έχει δεί αλλά δεν θυμάται πως του είχαν πεί οτι το λένε". Στο τέλος έγινε ο κλασσικός ισοπεδωτικός μικρούλης που αγάπησα ... μου λέει την λέξη που μου είπε για την πάπια και τελειώνει το θέμα χαρούμενος εκεί αφήνοντας με να βουρλίζομαι ενθυμούμενη τον Τσαικόφσκι και το πόσο διάσημος θα γινόταν άραγε αν ονόμαζε το μπαλέτο του "Η λίμνη των πάπιων".

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Τι θα σου έγραφα αν μπορούσες να με διαβάσεις;

Καλωσόρισες στη χώρα μου και καλωσήρθες στη ζωή μου,
συγχώρεσε με που δεν μπορώ να μιλήσω τη γλώσσα σου. Κάποιες φορές ανάμεσα στα γέλια και τις παρεξηγήσεις το ξέρω οτι καταλαβαίνεις... και καταλαβαίνω κι εγώ. Το γέλιο σου όταν προσπαθώ να μιλήσω σαν εσένα και δεν τα καταφέρνω είναι μουσική στα αυτιά μου και δεν με νοιάζει που με κοροιδεύεις καμιά φορα...το βλέπω στα υγρά μάτια σου οτι συγκινείσαι. Κι εγώ συγκινούμαι όταν προσπαθείς να τραγουδήσεις τα τραγούδια μου. Με γυρίζεις στην παιδική μου ηλικία και μου είχε λείψει τόσο η ανεμελιά της, τώρα που σε γνώρισα το αντιλήφθηκα.
Συγνώμη αν σε προσβάλλω καμιά φορά με τις ατελείωτες ερωτήσεις μου, για μένα είσαι μια ήπειρος εξωτική και ανεξερεύνητη και θέλω να μάθω, να γνωρίσω τα πάντα. Με διασκεδάζει η αγωνία μας να περιγράψουμε κάτι, τα ξεφυσήματα μας όταν καταλαβαίνουμε άλλα αντί άλλων, τα χαχανητά μας μετά. Μου έμαθες άθελα σου οτι η σιωπή μερικές φορές είναι εκκωφαντική. Μου έμαθες οτι δεν πειράζει που είμαστε διαφορετικοί, τα κορμιά δεν έχουν πατρίδα.
Ίσως πάλι να προσπαθώ να δώσω βάθος σε κάτι επιφανειακό, αν το καταλάβαινες θα ξεφυσούσες μπαιλντισμένος απο το πόσο δυσκολεύω την ζωή μας. Είσαι ένα γλυκό μικρό παιδάκι ή ένας γέρος κυνικός φιλόσοφος; Αυτή η απορία θα με τρελάνει...
Σ'αρέσει όταν σε μαλώνω, μ'αρέσει όταν με ζηλεύεις. Δεν διαφέρουμε πολυ απο δυό σκυλάκια που παίζουν στο πάρκο, απλά με άλλα παιχνίδια. Θα ήθελα να σου μάθω κι άλλα παιχνίδια, αυτά του μυαλού, αλλα δεν ξέρω αν μπορώ και δεν ξέρω αν θέλεις. Είσαι ευτυχισμένος, το βλέπω, ποιά είμαι εγώ που θα σου "μάθω";
Αν κάποτε φύγω ξέρω οτι θα θυμώσεις, ξέρω οτι θα στεναχωρηθείς, αλλά ξέρω και οτι θα καταλάβεις. Τε ντούα σουμ ζεμρα ιμε...


Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του

Ψάρια...

Τον κρατούσε στην αγκαλιά της και χάζευε τα φώτα της πόλης της. Ο άερας λυσσομανούσε σαν ένα άγριο ζώο που πότε πάλευε και πότε ούρλιαζε πληγωμένο. Η απότομη αλλαγή του καιρού τους είχε τρομάξει. Αγκαλιάστηκαν ακόμα πιο σφιχτά. Της χαιδευε την γυμνή μέση, μηχανικά κι αμήχανα. Το ραδιόφωνο έπαιζε παράφωνα σκυλάδικα live απο κάποιο μαγαζί. Τα δέντρα χόρευαν τον δικό τους χορό με τον αερα και έκαναν τα φώτα του δρόμου να φαινονται σαν να αναβοσβήνουν.

Πολεμούσε εδώ και ώρα με την παρόρμηση να αρχίζει να αναλύει τα πάντα πάλι. "Τι κάνω εδώ πέρα;" ...και απάντηση καμία. Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που νανούριζε το αυτοκίνητο στην αγκαλιά του. Άρχισε να φανταζέται οτι ένα δυνατό του κύμα θα το αγκάλιαζε και θα το υπερύψωνε σαν αερόστατο... Θα τους κατηφόριζε προς την παραλία και θα βλέπανε την πόλη απο ψηλά. Σαν βαρκούλα που πετάει θα περνούσαν ξυστά πάνω απο τα χίλια δέντρα, τα βυζαντινά τείχη, την πλατεία Αριστοτέλους. Στην παραλία θα τους προσγείωνε πάνω στον Λευκό Πύργο να χαζέψουν τα θολά νερά του Θερμαικού και τα λίγα αστεράκια του ουρανού.
Με ένα σκούντημα ακόμα θα ξανάπαιρναν τον ιπτάμενο δρόμο προς τα ανοιχτά. Εκει οπου θα ήταν απόλυτα σκοτεινά, χωρίς κανενα καράβι να ρίχνει τα φώτα του, θα τους προσγείωνε ο άερας στην επιφάνεια της θάλασσας και αυτή σαν φιλόξενη οικοδέσποινα θα τους ρουφούσε στον παγωμένο της μώβ βυθό. Στην αρχή θα ήταν σαν τυφλοί, όμως μετά απο λίγο θα μάθαιναν να ξεχωρίζουνε την μορφή των ασημένιων ψαριών, τις διάφανες τσούχτρες, τα πράσινα γυαλιστερά φυτά. Ο θεός της θάλασσας θα τους χάριζε βράγχια και λέπια και σιγά σιγά μέσα στην ισοπεδωτική ησυχία του βυθού θα μεταμορφωνονταν σε ψάρια, δύο συνηθισμένα ψάρια του αλμυρού νερού.

"Singing fish"- Wassily Kandinsky

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του.

Έλλην είναι...

Τον τελευταίο καιρό οι συναναστροφές μου έχουν εμπλουτιστεί εθνολογικά. Δυο νέα μέλη, ένα άρτι αφιχθέν απο το εξωτερικό και ένα το οποίο βρίσκεται στην χώρα μας παιδιόθεν (εδώ και δώδεκα-δεκατρία χρόνια). Μου φάνηκε απίστευτο... είναι κανονικό Ελληνάκι. Τον κοιτούσα σαν να έβλεπα εξωγήινο ον...

- "Είσαι σίγουρα απο ..."
- "Ναι!"
- "Σίγουρα ρε?!Πλάκα με κάνεις!"
- "Δεν κάνω πλάκα σε λέω!"

Ω Θεέ μου μιλάει και Σαλονικιώτικα!Οι τονισμοί του, οι εκφράσεις του προσώπου του...Τίποτα δεν προδίδει την ξένη του καταγωγή. Αν τον άκουγε κάποιος Αθηναίος είμαι σίγουρη οτι θα αναγνώριζε το παχύ μας λάμδα (εγώ δεν μπορώ να το ακούσω, η γνωστή τοπική κώφωση στις ιδιαιτεροτητες της διαλέκτου μας). Η ηλικία του επιτρέπει το γνωστό μάγκικο υφάκι που έχω συναντήσει πολλάκις στα νιάτα μου...
- "Δουλεύεις;"
-"Κοίτα δούλευα αλλά τώρα σταμάτησα για να πάω σχολείο. Ε καμιά φορά πάω για κανένα μεροκάματο."
- "Θα δώσεις Πανελλαδικές;"
- "Το σκέφτομαι να σου πώ την αλήθεια... Θέλω να γίνω μηχανικός αυτοκινήτων αλλά είναι πολύ δύσκολες οι εξετάσεις για μένα, πρέπει να διαβάσω πολύ."
- "Σε Γενικό Λύκειο πας;"
- "Όχι ρε σύ...σε Τεχνικό!"
- "Εχμ...έχω καμια δεκαριά χρόνια που τελείωσα το Λύκειο...υπάρχουν ακόμα τα Γενικά;"
- "Είχαν γίνει Ενιαία αλλά τώρα ξαναεγιναν Γενικά νομίζω.. (γέλιο) "
Το έψαξα το θέμα. Η Βικιπαίδεια κάτι λέει.

Μιλήσαμε για διάφορα θέματα κι εγώ έκπληκτη άκουγα αυτόν τον "ξένο" να μου απαριθμεί τα διάφορα μαγαζιά που βγαίνουν το Σαββατοκύριακο, να παραπονιέται για το μπάχαλο στο παρκάρισμα, να μου διηγείται το σόκ που παθαίνουν τα όργανα της τάξης όταν τους λέει την καταγωγή του. Ναι σοκ έπαθα κι εγώ...Γηράσκω αεί σοκαριζόμενη...
- "Μουσουλμάνος είσαι ή χριστιανός;"
- "Μουσουλμάνος"
- "Θα βαφτιστείς κάποτε Χριστιανός;"
- "Όχι δε θέλω να βαφτιστώ."
Δίκιο έχει. Γιατί να βαφτιστεί;Δεν έχει να αποδείξει τίποτα παραπάνω... Έχει όλη την επαναστατικότητα της ηλικίας του..Δεν θα κάνει κανένα χατήρι σε κανεναν. Και οτι αποκτήσει θα το έχει πραγματικά κερδίσει. Ανταλλάσεται αυτό με καμια θρησκεία;
(...συνεχίζεται...)


Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του.