Feng sui

Συγνώμη...αυτοί που έχουν αυτά τα σιντριβανάκια μέσα στο σπίτι, δεν κατουριούνται συνέχεια;;;

Ο Michael Jackson πέθανε...

...αλλά πολύ φοβάμαι πώς είχε πάψει προ πολλού να ζεί...

Δεν ήμουν φανατική ακροάτρια του παρόλο που σημάδεψε την εποχή μου αλλά γνωρίζω πως πρόκειται για ένα απο τα τελευταία (ας μην πώ το τελευταίο) αυθεντικά ιδιοφυή ταλέντα στην σύνθεση, την εκτέλεση, την χορογραφία. Δυστυχώς όμως, ήταν και ένας άνθρωπος που στερήθηκε βάναυσα την παιδική του ηλικία, και μόνο να φανταστώ μπορώ την καταπίεση που είχε υποστεί και τον οδήγησε στις μετέπειτα παρεκτροπές. Ας αναπαύεται εν ειρήνη.
http://www.youtube.com/watch?v=3ethtD4R1kk

Εικόνες απο μια ποδηλατάδα.

Ένα περιστέρι στα τελευταία του.


Ένα σουτιέν στη μέση της Νέας Εγνατίας!
(μη χειρότερα...)


Όταν το είδα σκέφτηκα, τι τρυφερό που αποκαλεί το μαγαζί του μπακαλικάκι.
Τελικά αυτό είναι το όνομα του μαγαζιού! Το μπακαλικάκι! Τέλειο;;;


Και το όνομα αυτού Λεβέντης!
(εμ τι θα καβαλούσα καλέ καμιά Πιπίτσα;)

Nobody's perfect

Άλλη μια λατρεμένη ταινία των 80's προστέθηκε χτες στην συλλογή μου

Ποδηλατάκι αγάπη μου!

Αυτές τις μέρες το Καρφούρι είχε 30 % κάτω τις τιμές στα ποδήλατα. Έτσι ένα απο τα όνειρα μας (εμένα και του κολλητού μου) το οποίο το συζητάμε τα τελευταία 5 χρόνια τουλάχιστον (και αυτός δεν είναι και Ζυγός για να δικαιολογείται!) έγινε πραγματικότητα! Πήραμε απο ένα ποδηλατάκι και απο μια τρόμπα για αρχή (ενώ αυτό που πραγματικά μας χρειαζόταν ήταν απο ένα εικόνισμα του Αγίου Χριστόφορου μεγάλη η χάρη του). Μέσα στον ενθουσιασμό μας είπαμε να τα φέρουμε ποδηλατώντας απο το εμπορικό μέχρι τα σπίτια μας. 3 η ώρα το μεσημέρι Σαββάτου. Μέγα λάθος. Το μόνο θετικό ήταν οτι δεν είχε κίνηση διότι όλοι την είχανε κάνει για μπάνιο. Απορώ πως γλυτώσαμε την ηλίαση και το εγκεφαλικό. Όταν με το καλό έφτασα στην πολυκατοικία μου ήταν όντως σαν να είχα πάει για μπάνιο...Μούσκεμα!Και το χειρότερο δεν είχε φτάσει. Με περίμεναν 3 όροφοι ανάβασης (χωρίς ασανσέρ αλλά και ασανσέρ να είχε σιγά μην χωρούσε). Μέχρι να το ανεβάσω είδα κι έπαθα. Η πίεση μου πρέπει αν έφτασε στο 25 (η μεγάλη). Και να θέλω να κάνω και ησυχία για να μην ταράξω τους γειτόνους και βγούν να δουν το υπερθέαμα. Πίκρα...

Παρόλα αυτά είμαι τρισευτυχισμένη. Θα παίρνω το ποδηλατάκι μου και θα αλωνίζω την παραλία και την πόλη γενικά που το καλοκαίρι αδειάζει ουτως η άλλως. Και θα κάνω και κορμάρα (αν αντέξω τις κακουχίες της ανάβασης στο σπίτι!). Προς το παρόν το βάζω μέσα στο σπίτι (δεν φτάνει ζω σε στρουμφόσπιτο, του φόρτωσα και ένα ποδήλατο!) γιατί οι ποδηλατοκλεψιές είναι σε έξαρση! Άν δεν ανεβάσω ποστ σε 5 μέρες καλέστε το 166!Πιθανότατα να βρίσκομαι μεταξύ του δεύτερου και τρίτου ορόφου στην πολυκατοικία μου καταπλακωμένη απο το ποδήλατο μου!

Υ.Γ. Το Σάββατο το βράδυ στην πλατεία Αριστοτέλους είχε μια καταπληκτική συναυλία της ΚΟΘ υπο τον μαέστρο Paul Chiang. Ένας φίλος (να'ναι καλά) με ενημέρωσε και έτσι δεν την έχασα. Γιατί δεν τα διαφημίζουν περισσότερο τέτοια events ρε γμτ;;;

Κάτι τέτοιες στιγμές ζηλλλεύω απίστευτα...

...τους Αθηναίους...

Είμαι ερωτευμένη με την τσάντα σου...

στο χα πεί και πάντα θα στο λέωωω...

Για την κουλτουριάρα που δεν θέλει απλά να είναι αλλά και να φαίνεται, προσφέρουμε αυτη την υπέροχη τσάντα-κλειδοκύμβαλο φτιαγμένη απο ξύλο ακακίας (δεν αστειεύομαι) στην εξευτελιστική τιμή των 347 ευρώ (επίσης δεν αστειεύομαι).

Για τον εθισμένο στο μπαρμπούτι/τα φρουτάκια/την μπιρίμπα που θέλει να ξεχωρίζει απο τον απλό τζογαδόρο, τσάντα-καζίνο (πάλι απο ακακία) στην εκπληκτική τιμή των 405 ευρώ!



Ξέχασες το κινητό σου στο σπίτι; Πάρε απο το σταθερό-τσάντα! Στην τιμή-σοκ των 434 ευρώ.



Ξέχασες το κινητό σπίτι ΚΑΙ είσαι η Πάρις Χίλτον; Πάρε απο το σταθερό-Πατρινό καρναβάλι! Τιμή -ειδικά για σένα!- 3.183 ευρω!

Είσαι ροκού μουράτη και γλαμουράτη και ακούς και Pink αμα λάχει; (οχι Floyd, την άλλη την ξενέρωτη). Τσάντοροκιά με 434 ευρωπουλάκια! Το αφεντικό τρελάθηκε!




Δεν αξιώθηκες ακόμη να επισκεφτείς τον πύργο του Άιφελ;;; Τώρα δεν υπάρχει λόγος! Με μόλις 450 δολλάρια (αυτό δεν το βρήκα σε ευρώ, κάντε την μετατροπή μονοι σας!) μπορείς να τον κουβαλάς πάντα μαζί σου! (άντε βρε σύντομα και το μουσείο Ακροπόλεως!)

Και για το τέλος κάτι βαθειά ελληνικό! Είσαι δικηγορέσα στην συμπρωτεύουσα και θες να το δηλώνεις σε κάθε σου βήμα κάθε στιγμή; Δήλωσε τώρα μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης μόλις με 325 δολλαριάκια! (Αυτή η τσάντα λέγεται Άννα Δέλτα και τα αρχικά δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν. Καμιά αμερικανική αδελφότητα θα είναι.)


Περισσότερες φτηνές τσάντες με το εκλεπτυσμένο γούστο που μόλις είδατε εδώ.

Εμείς κι ο κόσμος.

Την χρειαζόμουν αυτή την εβδομάδα. Φύση και πάλι φύση! Και άγρια φύση κιόλας! Μέσα στα σημαντικότερα γεγονότα της εβδομάδας στην εξοχή θα συμπεριλάβω το συναπάντημα μου με ένα φίδι (το οποίο ο Ερμής τσαλαπάτησε και ούτε που κατάλαβε οτι πρόκειται για ζωντανό πλάσμα με αποτέλεσμα το φίδι να την κάνει με ελαφρά), το μάζεμα βύσσινων απο τις βυσσινιές μας, ψάρεμα με τον μπαμπά (με μεγάλη αποτυχία, μάλλον τα ψάρια αποκτήσαν Goodies στην γειτονιά τους), φλερτάρισμα απο τον τσομπάνη της περιοχής (που βρίζει σκαιότατα τα καημένα τα πρόβατα), ελάχιστο διάβασμα για την εξεταστική, και παιχνίδια και αγκαλιές όλη μέρα με τα καινούρια παιδάκια του Ερμή και της Ρέας! Και φυσικά, πολλές πολλές φωτογραφίες!

Σκυλί μόνο ψάχνει...

Προτομή σκυλιού.

Χάρηκα πολύ για την γνωριμία.

Γλυφτράκι (σαν τον μπαμπά του!)

Βυσσινιά by night.

Μην την ανεβάσεις αυτή βγήκα με κλειστά μάτια!

Το σκυλί απο την κόλαση!

Σκέφτομαι να μπαρκάρω...

Ήλιε μου ήλιε μου...

Ερμής - the ring.

Αφιερωμένη στην θεία Ντόννα (η εξοχή-εξοχή και to νύχι-νύχι!)

Ρέα by night.

Το ξέρω θέλω επειγόντως lifting!

Λατρεμένοι μου γείτονες.

Και απο χτες πίσω στην κόλαση της πόλης. Ευτυχώς απο χτες έχει μπόρες συνέχεια και κάπως δροσιζόμαστε....

Enola straight

Στα πλαίσια του γενικότερου παλιμπαιδισμού που με δέρνει τον τελευταίο καιρό και σε συνδυασμό με την απίστευτη μονοχνωτίλα την οποία πρέπει επειγόντως να ξεφορτωθώ είπα χτές να βγώ σε κάνα κλαμπάκι μπας και ανέβω. Επιλογές δεν είχα πολλές. Βασικά είχα μόνο μια. Ο κολλητός μου θα συναντούσε κάτι φίλους απο μια γειτονική πόλη και θα πήγαιναν στο καινούριο χοτ γκεισάδικο της νύφης του Θερμαικού. Το Ενόλα(έξυπνο ε;).

Απο τότε που απέκτησα τον πρώτο γκει φίλο μου (ήτοι πριν 15 χρόνια πάνω κάτω), έχω επισκεφτεί όλα τα μαγαζιά της συνομοταξίας τουλάχιστον άπαξ. Λίγο η μουσική που ήταν πάντα υψηλού επιπέδου σε αυτά τα μαγαζιά, λίγο οι παρέες μου που μαζί τους θα πήγαινα και στην κόλαση, λίγο οτι ήμουν μέσα στην τρέλα και την εκκεντρικότητα, ήρθα κι έγινα ένα με αυτούς τους χώρους (το οποίο κατα την μάνα μου είναι και η αιτία που έχω μείνει ανύπαντρη, ναι στα κλάμπια θα βρώ γαμπρό τεσπα). Τα τελευταία 4-5 χρόνια το έχω κόψει το άθλημα, και γιατί βαρέθηκα τις εξόδους γενικά αλλά και ειδικά η ανάγκη μου για χώρους με άτομα απο όλους τους χώρους έχει μεγαλώσει. Επίσης μεγάλο ρόλο έπαιξε και η μετάβαση μου στην σκυλέ φάση και οσο να πεις ήθελα κάτι ανάλογο στην διασκέδαση μου προφανώς.

Παρόλαυτά χτες αποφάσισα να βγώ με τα παιδιά, και γιατί ήθελα να τους δώ και γιατί ήθελα να δω κόσμο γενικότερα μπας και παρασυρθώ. Κι έτσι πήγαμε (παραμονή εκλογών κιολας) στο Ενόοοολα. Δεν γινόταν πίτα αλλά είχε αρκετό κόσμο και εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό κοριτσιών. Το μέρος μικρό (γιατί δεν τα κάνουν πιο μεγάλα δεν καταλαβαίνω, φοβούνται μήπως δεν γεμίσουν;;;), η μουσική νταπα ντουπα, φωτορυθμικά κακό όλα μια χαρά. Εγώ την άραξα κάπου σε ενα καναπε και παρατηρούσα (κοινώς βαριόμουν). Και σκεφτόμουν... Ρε σεις, πότε ακριβώς έγιναν οι γκέι τόσο ξενέρωτοι; Δεν τα θυμάμαι εγώ έτσι τα πράγματα. Τι υφάκια ήταν αυτά, τι βλέμματα ξινά, τι φρύδι σηκωμένο. Και τι λίγος κόσμος που χόρευε. Ένας απο τους λόγους που λατρευα τα γκει μαγαζιά ήταν γιατί κανείς δεν καθόταν στον κώλο του! Και επίσης υπήρχε μια απίστευτα φιλική ατμόσφαιρα μέχρι παρεξηγήσεως δηλαδή (αχ αχού). Τώρα είτε είσαι εκεί είτε σε σουαρέ της Βαρδινογιάννη το ίδιο και το αυτό. Μ'αρέσει που πάνε και για γνωριμίες τρομάρα τους. Πάντα το είχα απορία αυτό...πώς κάνουν γνωριμίες αφού το ύφος τους λέει τουλάχιστον "μην τολμήσεις!";; Γενικά υπήρχε μια γεροντοκορίαση να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Δεν καταλαβαίνω πότε άλλαξαν τα πράγματα έτσι.

Δεν καθίσαμε πάνω απο μια ώρα γιατί και τα παιδιά δεν πολυενθουσιάστηκαν. Στο γυρισμό σκεφτόμουν οτι οι γκέι δεν αντέχουν τους στρέιτ περισσότερο απ'οτι οι στρέιτ δεν αντέχουν τους γκέι. Υπάρχει μια ψύχωση με το να μαζευονται σε μαγαζιά με συγκεκριμένο σεξουαλικό orientation και δεν ξέρω γιατί βλέπω τόσο σπανια γκεί παρέες (ή και ζευγάρια) σε μαγαζιά με μεικτό κοινό. Είναι αυτό που έλεγε το intro στην Αμερικάνικη σειρά Cheers; Δηλαδή το οτι θες να πηγαίνεις κάπου που ξέρουν το όνομα σου;(κοινώς στέκι). Είναι το οτι εκεί είναι εξασφαλισμένη μια γνωριμία;(με τέτοιες μούρες αποκλείεται το υπογράφω!) Είναι το οτι δεν νιώθουν τοσο αποδεκτοί σε άλλα μέρη; Ελάτε ρε παιδιά σε μια χώρα οπου ο Ψινάκης είναι είδωλο νομίζω οτι και οι γιαγιάδες πλέον είναι εξοικειωμένες με την γκέι εικόνα. Γενικά η χτεσινή βραδιά μου άφησε μια μεγάλη απογοήτευση. Ένα απο τα αγαπημένα μου στερεότυπα (οτι οι γκέι διασκεδάζουν καλύτερα απο όλους) κατέρρευσε...

Ας βάλω και εγώ το αγαπημένο μου.

Εκεί που περίμενα οτι τα έχω δεί όλα στο νέτ, βρήκα κάτι καινούριο (η μαγεία του διαδικτύου). Το είδα στην Α-μπα πρώτα και μετά ξεψάχνισα όλο το youtube για να τα βρώ όλα. Είναι τα Literal Video Version γνωστών βίντεο κλίπς τα οποία κάποια σαίνια τα διαμορφώνουν ωστε να ταιριάζουν με αυτό που βλέπουμε στο βίντεο. Η ιδέα συνοψίζεται στο "Ever wish songs actually sang about what was happening in the music video? Well now they do!" και είναι άπαιχτη! Σήμερα είδα οτι και ο Μάρβιν έχει βάλει ένα. Εμένα μου άρεσε τρελά αυτό:



Να βρισκόταν κανας τολμηρός να κάνει και κανένα ελληνικό καλή φάση ε;

Πόσοι βλαμμενοι χωράνε στην ελληνική τηλεόραση?

- Καμπουράκης - Οικονομέας (τους μετράω σαν έναν αυτούς γιατί μόνοι τους δεν μου κάνουν καμία αίσθηση)
- Γ. Βλάχος (οταν δεν μπορώ να ξυπνήσω το πρωί, βάζω Αλφα και μου ανεβαίνει στο 50 η πίεση κατευθείαν)
- Δρούζα (η γυναίκα που για να μην φανεί η βλακεία της την ρίχνει απροκάλυπτα στο κοινό "Πείτε τα μας πιο απλά παρακαλώ για να καταλάβουν και οι τηλεθεατές." Πες μωρή οτι εσύ δεν το κατάλαβες, εμείς μια χαρά τα καταλάβαμε!)
- Σόμμερ (η απόδειξη του πού μπορεί να οδηγήσει η ανεργία τον άνθρωπο)
- ΟΛΟΙ οι παρουσιαστές του Σκαι, με πρωτεργάτες αυτούς απο την εκπομπή Γυρίσματα που γελάνε μόνοι τους με το παραμικρό (δεν είναι αστείο λεμε!) και αυτήν την τύπισσα απο τα μαγειρέματα με το νι και το λι. Που σε βρήκανε ρε κοπέλα μου!
- ΟΛΕΣ οι συμπαρουσιάστριες του Αρναούτογλου.
- Ο Αρναούτογλου.
- Η θεόχοντρη κακίστρω απο την εκπομπή της Χρουτσαλά.
- Ο Λαζόπουλος. (ειδικά οταν το γυρναει στο σοβαρό, άσε μας ρε ευαίσθητε)
- Ο Φερεντίνος, ο Μητσικώστας (άλλη κατάντια), ο Λιάγκας (ελεος!). Α ρε κάποτε έβλεπα μανιακά τηλεπαιχνίδια.
- Πετρούλα (βάλτε καμια τσόντα αν θέλετε να καυλώσετε, βλέπουν και παιδιά εκείνη την ώρα. "μαμά γιατί αυτή η κυρία είναι με το βρακί της και βογκάει;τόση ζέστη εχει εκεί;")

Πρέπει να έχω κι άλλους κατα νού αλλά δεν θυμάμαι τώρα.


PS. Συγνώμη για τα νεύρα αλλά δουλειά πάπαλα απο προχτές. Ταμείο ανεργίας ΟΛΕ.
Είμαι όλη μέρα σπίτι και βλέπω τηλεόραση. Πω ρε φίλε και σε προεκλογική
περίοδο.

Είσαι για καμιά πασούλα;