Tαχυραντεβού

Μετά απο κάθε χωρισμό εκτός απο τον αναμενόμενο πόνο της έλλειψης του έτερου ατόμου με πιάνει και ια φοβερή απαισιοδοξία, προκατάληψη και ανία για το μέλλον μου όσον αφορά τις επόμενες γνωριμίες. Όντας άτομο αντικοινωνικό, και μόνο στη σκέψη οτι θα πρέπει να ξαναμπώ στη διαδικασία γνωριμιών με το αντίθετο φύλο με πιάνει μια φοβερη βαρεμάρα. Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα ενεργητικός άνθρωπος ούτε άνετη στις γνωριμίες και τις επαφές. Είμαι αυτό που λένε μουντρούχα. Όποτε το έπαιρνα απόφαση ήταν με βαριά καρδιά και αφού είχα έρθει στο αμήν απο την μοναξιά. Και φυσικά εξοικειωμένη με το διαδίκτυο ξεκινούσα απο εκεί την αναζήτηση μου. Σελίδες γνωριμιών και δεν συμαζεύεται. Βαρέθηκα ήδη...Γιατί δεν εξελίσσεται επιτέλους η τεχνολογία ώστε να "παραγγέλνεις" τον άντρα των ονείρων σου; Τι κάνουν οι επιστήμονες επιτέλους παίζουν με το τσουτσούνι τους;
Φαίνεται οτι υπάρχει γενικότερη απογοήτευση γιατί εκτος του οτι οι σελίδες γνωριμιών, το facebooking κλπ κάνουν θραύση, ανακάλυψα οτι ήρθε εξ Αμερικής το φρούτο με το όνομα SpeedDating (http://www.tahirandevou.gr). Κάτι σαν φαστφουντάδικο γνωριμιών δηλαδή. Σε ένα επεισόδιο Sex and the city είχε πάει η Μιράντα αν θυμάμαι.
Απο οτι κατάλαβα οι γυναίκες κάθονται σαν κλώσσες στα τραπέζια και οι άντρες περνάνε απο κάθε τραπέζι για 5 λεπτά! Και έχεις και ένα ντοσιεδάκι που κρατάς σημείωσεις. Του στυλ "πολυλογάς", "κακοντυμένος", "έχει πολύ μεγάλο κεφάλι", κλπ. Δηλαδή μέσα σε 5 λεπτά τι σκατά να προλάβεις να πείς και να ακούσεις; Μόνο αν σου αρέσει εμφανισιακά μπορείς να αποφασίσεις. Πρέπει ο άλλος να έχει φοβερό χαρακτήρα και προσωπικότητα για να φανεί σε 5 λεπτά!Έλεος δηλαδή... Άραγε έχει πέραση στην Ελλάδα; Η προτιμάμε τα παραδοσιακά γραφεία συνοικεσίων; Άλλο φρούτο κι αυτό. Έχω ακούσει οτι τα τελευταία χρόνια πάνε και νορμάλ άνθρωποι, όχι μονο προβληματικοί. Πάντως και τώρα αν πεις για γραφείο συνοικεσίων σε κοιτάνε κάπως. Ε τι να κάνουμε ρε παιδιά ύπαρχει κρίση που λέει και το τραγούδι!

Sex and the shoes

Αυτή τη βδομάδα είχα αφιέρωμα sex and the city. Είδα και τις 6 σεζον και στο καπάκι την ταινία.Το μυαλό μου έγινε γιαούρτι. Τόσο επηρεάστηκα που πετάω αμερικανιές στα καλά του καθουμένου εκεί που μιλάω με τον κολλητο μου. Ξαφνικά βλέπω με άλλο μάτι την γκαρνταρόμπα μου (που είναι ελλιπέστατη καθώς δεν έχει ούτε ένα Prada μέσα!) και σήμερα όλη μέρα κοιτούσα παπούτσια στο νετ. Επέλεξα μερικά για να εκθέσω εδώ και να να φανταστούμε όλοι μαζί πώς θα φαινοταν μια κοπέλα στη Θεσσαλονίκη φορώντας τα.

JIMMY CHOO

MANOLO BLAHNIK
CHRISTIAN DIOR (τα φορούσε και η Κάρυ στην ταινία)

DOLCE & GABBANA

EMILIO PUCCI

GIUSEPPE ZANOTTI

Ευτυχώς πρίν λίγο "ξεπλύθηκα" απο όλη αυτή τη σεξεντδεσιτ-ίλα βλέποντας την Διαβολογυναίκα με την Ροζάν Μπάρ. Τι ταινιάρα!

Απορία

Ποιά είναι ακριβώς η διαφορά, στη χρήση,

της τανάλιας


απο την πένσα;

Μου τη δίνει στις Σταυρολεξίες...

...που μπαίνουν για να πιάσουν κουβέντα και να κάνουν γνωριμίες και όχι για να παίξουν.

...που με ένα παιχνίδι παίρνουν το θάρρος και σε κάνουν add στους φίλους!

...που αν στα πέντε πρώτα λεπτά χάνουν με 40 πόντους διαφορά την κάνουν με ελαφρά και με αφήνουν στα κρύα του λουτρού.

...που οι περισσότεροι προτιμούν να παίζουν με το αντίθετο φύλο που σημαίνει οτι όλες οι κοπέλες καθόμαστε στα τραπέζια μας και περιμένουμε να μας... επισκεφτούν..

...που το παιχνίδι δέχεται κάτι περίεργες λέξεις και δεν δέχεται κάποιες εμπεριστατωμένα ελληνικές (το έψαξα στο Μπαμπινιώτη)

...που τους έχω ξεσκίσει όλους αλλά δεν υπάρχει κάποια εφαρμογή να κρατάει το σύνολο των νικών κάθε παίκτη.

...που κάποιοι βλαμμένοι ρίχνουν τις συνεχόμενες αποτυχίες τους στα γράμματα. Του στύλ "ε εγώ έχω όλο μικρής βαθμολογίας γράμματα" ή αν έχουν υψηλής βαθμολογίας τότε λένε "ε που να το βάλω το ψ, το ξ, γράμματα είναι αυτα;;;"

Men do cry

Η συλλογή φωτογραφιών "Crying men" του Sam Taylor-Wood.

Ρέπω στο δράμα

Κάποιοι θα υποστήριζαν οτι δεν υπάρχει πιο ερεθιστικό θέαμα απ μιαγυναίκα μεθυσμένη. Όταν την βλεέπεισ να προσπαυθεί να πστάρει πάντως το θέαμα πρεπει βνα είναι τοθλ΄χιοστον αστείο. Προσπαθώντας ν ακαταγρψω τις συνέπειες τοθυβ αλκοολ στ βλγινγ γράφω αυτό τ ποστ και δεν θα τ σβήσω όσο ντρπιαστικ κι αν είναι. Ουτε ενα μπουκάλι κρσι δεν μ,πορς να τελειωσδς και ειμαι free to go ήδη. Τόσο ευαίσθητη πιά στην οινοποσία; Ευτυχως ο φίλος μου Χςερκ πανταχου παρων. Πάντα εδώ ρε γμτ..
πάντα εδώ στα χ΄΄αλια μου.
Που στο ιάλο είναι ο άλ΄λοσ;;
Dont drink and blog!

I love the 90's!

1991
C & C Music Factory - Gonna Make You Sweat


1992
Ce Ce Peniston - Finally


1993
Haddaway - What Is Love


1994
Prodigy - No Good


1995
Nightcrawlers - Push The Feeling On


1996
Faithless - Insomnia


1997
Gala - Freed From Desire

1998
The Tamperer feat. Maya - Feel It


1999
Paul Johnson - Get Get Down

Υ.Γ. Αν θυμάσαι αυτά τα κομμάτια είμαστε πάνω-κάτω συνομήλικοι...περίπου 150 χρονών δηλαδή!

Φρέσκα

Μάνα κουράγιο.

Το καλό μου προφίλ.

"Άσε με ήσυχο επιτέλους!"

"Να σου πώ στ΄αυτί...δεν τα δίνουμε για υιοθεσία;"

"Θα σε δαγκώσω!"

Μεγάλη η χάρη της

Τα ψάρια δεν είναι χορτοφάγα

Μετά απο μια εκρηκτική Πέμπτη και μια απελπιστική Παρασκευή είπα να πάω το Σάββατο στον πατέρα μου στο εξοχικό για Σ/Κ μπας και ξελεγράρω. Το λεωφορείο των 830 ήταν οτι πρέπει για να μην με πιάσει η ντάλα.
Η διαδρομή ήταν μαγικη και κατάλληλα συνδυασμένη απο τον οδηγό του λεωφορείου με κλασσική μουσική. Συγκεκριμένα ακούσαμε τα άπαντα του Γονίδη απο την πρώιμη μπαρόκ περίοδο του και συνεχίσαμε με τους κλασσικούς ρομαντικούς. Τα δώδεκα πρελούδια του Πλούταρχου για μια άρπα και μια κλάψα, και τα μικρά νυχτερινά του Βέρτη. Για το φινάλε ο οδηγός είχε κάτι πολύ προχώ που λίγοι επιβάτες φάνηκε να εκτιμούν. Και είναι αλήθεια οτι το υποτιμημένο υπερρεαλιστικό opus του Μπουγά είναι μόνο για ιδιαίτερα αυτάκια.
Στο εξοχικό παιδί και εγγόνια με υποδέχτηκαν με χαρά και ήταν οτι χρειαζόμουν μετά τα τελευταία σκηνικά. Αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο ενός pet αν και το σπίτι είναι πολύ μικρό.
Το Σάββατο πέρασε χαλαρά και την Κυριακή το πρωί πήγα με τον μπαμπά μου για ψάρεμα.
Είμαι λάτρης των ψαριών μέχρι τρέλας ( Σελήνη στους Ιχθείς γάρ). Και δεν εννοώ μόνο να τα τρώω. Μου αρέσει να τα βλέπω και ζωντανα, να τα βλέπω σε κινούμενα σχέδια, να διαβάζω ιστορίες για ψάρια και πολλές φορες στη ζωή μου είχα ψαράκια για κατοικίδια. Επίσης μου αρέσει το σχήμα του ψαριου. Στο σπίτι έχω δεκάδες πράγματα που απεικονίζουν το ψάρι. Απορώ πως σε μερικούς αρέσει το ψαροκόκκαλο σαν σχήμα. Ενα ψάρι νεκρό και γυμνό δηλαδή. Μπρρρρ....


Το ψάρεμα ήταν απόλυτη αποτυχία γιατί η θάλασσα ήταν λάδι και τα ψάρια δεν τσιμπούσαν. Μάλιστα μας έβλεπαν και είμαι σίγουρη οτι μας συζητούσαν. Του στυλ "τι μαλάκες δες περιμένουν να τσιμπήσουμε. Σε βλέπουμε ρεεεε!". Αν δεν κινδύνευα να χαρακτηριστώ τρελή, θα ορκιζόμουνα οτι ένα μου έβγαλε και τη γλώσσα.
Αφού το πήραμε απόφαση οτι ψάρι δεν θα φάμε, είπαμε να μαζέψουμε αχινούς που είναι πιο βολικοί. I mean they just sit there. Αλλά πίσω έχει ο αχινός την ουρά. Μετά την εμπεριστατωμένη ανάλυση του πρώτου αχινού απο τον μπαμπά μου, απεφάνθη οτι επρόκειτο για "οβριούς", δηλαδή αχινούς που δεν έχουν τίποτα μέσα, τσιγκούνηδες. Ο politically correct όρος νομίζω είναι αχινοί- ιουδαίοι. Lol.

Στο τέλος έμεινα με τα μούρα....

Γυναίκες Σκορπιοί : Ο Ερμής παρατηρεί

Συνεχίζοντας την μακριά παράδοση που θέλει αυτό εδώ το ιστολόγιον να μην έχει ούτε θεματολογία ούτε συνοχή (ενίοτε ούτε και λογική), θα αναφερθώ σήμερα σε ένα φλέγον ζήτημα που ταλανίζει χρόνια την κοινωνία (εμφανής ο επηρεασμός απο τα κανάλια που ξεκατινιάστηκαν πάλι με τον θάνατο του Σεργιανόπουλου), ήτοι ( ο εξωγήινος ) τις γυναίκες που ανήκουν στο ζώδιο του Σκορπιού.


Η αστρολογία υπήρξε πάντα για μένα πηγή ατέλειωτων συζητήσεων ( με την μαμά, τον κολλητό, τους διάφορους άπιστους Θωμάδες) και κατέληξα μετά απο τόσο καιρό ενασχόλησης να γνωρίζω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ζωδίων, τις ιδιοτροπίες τους, συναστρίες μεταξύ τους και δεν συμαζεύεται.
Με τον κολλητό μου έχουμε φτάσει στο σημείο κάποιες φορές να μην θυμόμαστε το όνομα κάποιου αλλά να θυμόμαστε το ζώδιο του:
-"Για ποιόν λές καλέ;"
-"Ελα ρε εκείνο το λιοντάρι που τα είχες για κάνα δίμηνο το ΄99"
-"Α, ναι που ήταν γεννημένος και πρώτη μέρα και είχε και Σελήνη στον Αιγόκερω, ναι μωρέ πώς τον λέγαν να δεις."
Αυτό είναι για μένα καλό γιατί απο το όνομα κάποιου δεν μπορείς να ξέρεις ή να θυμηθείς πολλά για αυτόν ενώ απο το ζώδιο του θυμάσαι διάφορα για την προσωπικότητα του:
-"Ναι ρε εκείνο το λιοντάρι που το έπαιζε και πολύ κυρίαρχος της ζούγκλας κι έτσι, θυμάσαι;"
-" Παπαπα κλασσικό ψωροπερήφανο αλλά με το πρώτο κοπλιμάν γατάκι γινόταν, πώς τον λέγαν να δείς, θα σκάσω."
Ένιγουέι, τα ζώδια χρησίμευσαν πολλές φορές για να σπάσει ο πάγος σε καινούριες γνωριμίες κι έτσι. Με το που κατέθετε ο ενδιαφερόμενος την ημερομηνία γέννησης εγώ σκιαγραφούσα το προφίλ του (ά ρε Αντέννα τι μου κάνεις!). Είσαι έτσι κι έτσι κι έτσι. Τις περισσότερες φορές έπεφτα μέσα αν και σίγουρα κάποιες φορες μερικοί θα πήγαιναν με τα νερά μου για να μην θίξουν την αυθεντία και δεν υπάρξει δεύτερο ραντεβού.
Η πραγματική πρόκληση όμως ήταν όταν ΔΕΝ γνώριζα το ζώδιο κάποιου και να προσπαθούσα να το μαντέψω μετά εννοείται απο κάποιον καιρό. Λίγο το οτι στις καινούριες γνωριμίες είσαι πιο σφιγμένος και δεν βγάζεις όλα σου τα τερτίπια στη φόρα, λίγο το οτι θες να δείξεις τον καλύτερο σου εαυτό, δεν έκανα πάντα την σωστή πρόβλεψη. Για ένα μόνο ζώδιο (και μάλιστα μόνο στο θηλυκό γένος) δεν έχω πέσει ποτέ έξω και για μένα ξεχωρίζουν σαν τον Ταύρο μέσα σε Τοξότες (όπως λέμε σαν την μύγα μέσα στο γάλα) : Την γυναίκα Σκορπιό.
Όχι οτι έχω γνωρίσει τις άπειρες Σκορπίνες, αλλά αυτό ακριβώς το κάνει ακόμα πιο αξιοσημείωτο!Δηλαδή οι γυναίκες αυτές (για μένα) κάνουν μπαμ! Έχω συγκεντρώσει λοιπόν σε μια πρόχειρη λίστα, τα χαρακτηριστικά που κατ'εμέ τις κάνουν να ξεχωρίζουν απο τις υπόλοιπες.

Νούμερο ένα : Το βλέμμα.

Δεν υπάρχει πιο αδιάκριτο και διαπεραστικό βλέμμα απο αυτό της Σκορπίνας. Υπο το βλέμμα τους νιώθεις οτι είσαι γυμνός και απροστάτευτος και σε πιάνει μια τρομερή αγωνία για το τι σκέφτονται εκείνη τη στιγή για σένα. Εγώ προσωπικά αδυνατώ να κοιτάξω κατάματα γυναίκα Σκορπιό (λες η Σφίγγα να ήταν Σκορπιός;).

Νούμερο δύο : Καθαριστική μανία.
Το να κουβαλάς μαζί σου στις διακοπές ένα μπουκάλι χλωρίνη δεν ξέρω αν είναι το νορμάλ, αλλά ξέρω κάποιες Σκορπίνες που διάκεινται θετικά στην ιδέα. Είναι εξοικειωμένες με όλες τις βιοτεχνολογικές εξελίξεις στο χώρο της καθαριότητας και δεν παραλείπουν να σχολιάσουν την καθαρότητα ενός χώρου είτε πρόκειται για την τουαλέτα της καφετέριας είτε για το τραπεζάκι του σαλονιού σου. Είναι αδύνατον να νιώσουν άνετα σε έναν χώρο που δεν πληρεί απολυμαντικές προδιαγραφές νοσοκομείου.

Νούμερο τρία : Ταχύτης ταχύτης ταχύτης.
Όχι στην οδήγηση αλλά στην καθαριότητα που αναφέρθηκε παραπάνω. Όταν ξεκινάνε να τακτοποιήσουν και να καθαρίσουν γενικότερα έχουν την ταχύτητα του Flash αν ενθυμείστε οι παλαιότεροι. Μέχρι να στίψεις εσύ το σφουγγαρόπανο αυτές έχουν σκουπίσει, ξαραχνιάσει, ξεσκονίσει και έχουν κατεβάσει τις κουρτίνες. Και όχι όσα βλέπει η πεθερά αλλά δουλειά σωστή, λεπτομερής αντάξια ενός επαγγελματία του χώρου.

Νούμερο τέσσερα : Εριστικότητα προς το αντίθετο φύλο.
Ενώ το λατρεύουν , κάποιες φορές τις πιάνει μια ανεξήγητη εχθρικότητα την οποία φυσικά δεν κρύβουν γιατί είναι και αυθόρμητες. Αρκεί ένα διφορούμενο σχολιάκι για να βγάλουν οι Σκορπινες το κεντρί και να το τρίψουν στα μούτρα του συνομιλητή τους. Αυτό που κάνει ξεχωριστή την σύγκρουση είναι οτι συνήθως όλος αυτός ο διαξιφισμός περιέχει γενναίες δόσεις ερωτισμού τις οποίες βέβαια δεν αντιλαβάνονται πάντα τα αρσενικά (τρία πουλάκια κάθονταν).

Αυτά μπορώ να θυμηθώ προς το παρόν. Γεγονός είναι οτι εγώ δεν ταιριάζω με αυτό το ζώδιο, παραείναι επιθετικό και θορυβώδες για τα ντελικάτα Ζυγίσια μου αυτάκια.

Student eχchange

Οι μυρωδιές και το ίντερνετ είναι οι δύο πιο αποτελεσματικοί τρόποι για να κάνεις τα πιο απίστευτα ταξίδια στο παρελθόν σου, σε στιγμές που νόμιζες πως είχες ξεχάσει αλλά τελικά ήταν πάντα σε μια άκρη του μυαλού σου περιμένοντας το κατάλληλο ερέθισμα για να έρθουν στην επιφάνεια.
Έτσι και χτές κατάφερα να βρώ μια ταινία που για πολύ καιρό ταλαιπωρούσε την μνήμη μου. Είναι εντελώς 80's, την είχα δει μικρή και μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση, απο μικρή λάτρευα τις ταινίες ανατροπής και μεταόρφωσης (βλέπε ασχημόπαπο, Sabrina -οχι η τραγουδίστρια-, το κορίτσι του μπαμπά, κλπ).Σε αυτήν την ταινία λοιπόν δύο nerd μαθητές ενός σχολείου αποφασίζουν στο τελευταίο εξάμηνο να στήσουν μια απάτη. Με διάφορα τρύκ μεταμορφώνονται σε δυο super cool μαθητές ανταλλαγής απο τη Γαλλία και απο την Ιταλία και γίνονται πλεόν οι πιο popular του σχολείου καιγοντας τις καρδιές του hunk και της cheerleader. Στο τέλος βέβαια ξεσκεπάζονται αλλά υπάρχει happy end καθότι τελικά ανακαλύπτουν οτι αγαπούσαν ο ένας τον άλλον.

Χαζοταινιούλα είναι αλλά για τους λάτρεις εκείνης της εποχής είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ταινίας.

Thassos re-visited (κυριολεκτικά)

Κατα τη διάρκεια των διακοπών μου περνούσε τουλάχιστον δέκα φορές τη μέρα η σκέψη "α να θυμηθώ να το γράψω κι αυτό στο blog". Τώρα που δεν θυμάμαι τίποτα απο όλα αυτά, αντιλαμβάνομαι την χρηστικότητα των σημειωματαρίων που κάθε βλογγερ που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να κουβαλάει μαζί του. Και εγώ αρχίζω απο αύριο.
Κατα τ΄άλλα οι διακοπές μου σε τίτλους:
- Το λατρεύω αυτό το νησί αλλά αυτό μάλλον δεν τρέφει τα ίδια αισθήματα για εμένα. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο λιμάνι, έπαθε βλάβη το τοπικό λεωφορείο που πήγαινε στο κάμπινγκ και έπρεπε να περιμένουμε περιπου 1,5 ώρα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

- Το αντίσκηνο που στήσαμε ήταν το περσινό το οποίο έχει σπάσει ένα απο τα στηρίγματα του απο το μεγάλο μπουρίνι του 2007 που είχε σαρώσει το κάμπινγκ. Apparently είμασταν πολύ large τυποι για να έχουμε κινητά αξίας 400 ευρώ έκαστος αλλά too cheap για να αγοράσουμε καινούρια σκηνή. Αποτέλεσμα : το αντίσκηνο ήταν το μισό igloo και το μισό τρίγωνο. Άλλο να το λέω και άλλο να το βλέπεις. Ανεκτίμητη προσθήκη στην τοπική αισθητική.

- Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ένιωθα οτι είχα ξεχάσει κάτι. Την δεύτερη μέρα θυμήθηκα τι ήταν. Είχα ξεχάσει οτι με τον Μάριο είχαμε εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για το τι είναι διακοπές. Εγώ δεν μπορούσα να κάθομαι για πάνω απο μισή ώρα, ήθελα να πηγαίνω κάθε μέρα σε διαφορετικά μέρη, να κολυμπάω μακριά, να περπατάω πολύ. Αυτός ήθελε να τρώει ανα 3 ώρες, να κοιμάται τουλάχιστον 8 ώρες τη μέρα και τον έπιανε υστερία κάθε φορά που απομακρυνόμουν ένα μέτρο απο εκεί που πάτωνε. Στην αρχή μαλλιοτραβιόμασταν τουλάχιστον κάθε δίωρο αλλά μετά φαίνεται πως κουραστήκαμε και το αραιώσαμε.

- Ασχοληθηκα με όλα τα αγαπημένα μου θαλάσσια σπορ εκτός απο το μαζεμα αχινών λόγω της προαναφερθείσας υστερίας. Τάισα τα ψάρια με μύδια που μάζευα και άνοιγα με τα χεράκια μου. Αγόρασα μάσκα και "χτένισα" την περιοχή. Έφτιαξα γλυπτά απο άμμο. Προσπάθησα να καβαλήσω τα κύματα με το στρώμα μου. Ωραία ήταν.

- Η εθνολογική σύσταση των τουριστών της νήσου ήταν : 40 % Βαλκάνιοι, 40 % ανατολικό μπλόκ, 10 % άλλες εθνότητες, 10 % Έλληνες. Νιώθαμε σαν στο σπίτι μας δηλαδή.

- Η επιστροφή ήταν μια κόλαση. Χρυσή Αμμουδιά - Λιμένας - Κεραμωτή - Χρυσούπολη - Καβάλα - Θεσσαλονίκη. Ένιωθα σαν ροκ σταρ σε τουρνέ τόσες φορές που μπήκα σε λεωφορείο.

Αυτά. Η Θεσσαλονίκη μας υποδέχτηκε φορώντας τα καλά της, ήτοι 38 βαθμούς Κελσίου.

Διακοπές άνευ περιστροφών

Ο καιρός της αδείας έφτασε. Είχα πολλές προτάσεις και φέτος...not!Μετά απο ώριμη σκέψη και ολονύχτια ενδοσκόπηση αποφάσισα να πάω στη Θάσο. Το φανατικό αναγνωστικό κοινό μου (και οι δυό σας δηλαδή) θα θυμάται οτι και πέρυσι τον Αύγουστο πήγα Θάσο. Το σκηνικό θα είναι το ίδιο. Ο παρτενέρ ο ίδιος, η διαμονή στο ίδιο κάμπινγκ, η μετάβαση με τον ίδιο τρόπο. Θα ήμουν το ιδανικό θύμα ενός βαριεστημένου stalker. Μπορεί κάλλιστα να με περιμένει απο πριν.

Αν μάλιστα έχει ασχοληθεί με την ψυχολογία μου μπορεί να μαντέψει μέχρι και που θα στήσω τη σκηνή. Διοτι ας μη γελιόμαστε i call the shots. Να και κάτι άλλο που σκυλοβαρέθηκα, να παίρνω τις αποφάσεις. Είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση για μια Ζυγό. Θέλω επιτέλους να γυρίσω στις γλυκές ενοχές της αναποφασιστικότητας μου που τόσο μισήσαν πολλοί.
Έτσι αύριο πουρνό πουρνό, με τα γνωστά μπαγκάζια, θα αρχίσει η προσωπική μας οδύσσεια εμένα και του Μάριου. Τρέμετε τουριστόπουλα!

Μετάφραση - Mandy

Θυμάμαι όλη μου τη ζωή
να πέφτει σαν την βροχή, κρύα σαν πάγος
μια σκιά ανθρώπου,
ένα πρόσωπο στο παράθυρο,
κλαίγοντας στη νύχτα,
η νύχτα γίνεται...

...πρωί, απλά ακόμα μια ημέρα,
χαρούμενοι άνθρωποι περνούν απο το δρόμο μου,
κοιτώντας μέσα στα μάτια τους
βλέπω μια ανάμνηση
ποτέ δεν συνειδητοποίησα
πόσο χαρούμενο με έκανες Μάντι,

Λοιπόν ήρθες και έδωσες χωρίς να πάρεις
αλλά εγώ σε έδιωξα μακριά ω Μάντι,
λοιπόν με φίλησες και σταμάτησα να τρέμω
σε χρειάζομαι σήμερα ω Μάντι,

Στέκομαι στην άκρη του χρόνου
έφυγα μακριά όταν η αγάπη ήταν δική μου
εγκλωβίστηκα σε έναν κόσμο σκαρφαλώματος στην ανηφόρα
τα δάκρυα είναι στο μυαλό μου
και τίποτα δεν ομοιοκαταληκτεί ω Μάντι

Λοιπόν ήρθες και έδωσες χωρίς να πάρεις
αλλά εγώ σε έδιωξα μακριά ω Μάντι
λοιπόν με φίλησες και σταμάτησα να τρέμω
σε χρειάζομαι σήμερα ω Μάντι

Το χθές είναι ένα όνειρο αντικρίζω το πρωινό
κλαίγοντας στην αύρα
ο πόνος φωνάζει ω Μάντι

Λοιπόν ήρθες και έδωσες χωρίς να πάρεις
αλλά εγώ σε έδιωξα μακριά ω Μάντι
λοιπόν με φίλησες και σταμάτησα να τρέμω
σε χρειάζομαι σήμερα ω Μάντι


Τι χαζά που ακούγονται μεταφρασμένα..νομίζω βρήκα καινούριο παιχνίδι...





Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στην Αμερική, παρόλο που ο Manillow έχει σταθερό και φανατικό κοινό, υπάρχουν επίσης αυτοί που σταθερά τον κοροιδεύουν. Μάλλον θεωρείται γλυκαναλατος και μουσικά προβλέψιμος όσο και μη πρωτότυπος.Εμένα πάντως μικρή με συγκινούσαν τα τραγούδια του και ακόμα και τώρα μερικά μου θυμίζουν έντονα σκηνές της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας.

Εδώ σαν μουσικό χαλί σε ένα συγκινητικό βιντεάκι απο Sims 2 :



Κι εδώ για κατέβασμα.

Γένεσις

Χτές ο Μάριος εξέφρασε την επιθυμία να δεί κάποιο βίντεο με την διαδικασία της γέννας. Χαμογέλασα και πληκτρολόγησα www.youtube.com.
"Σίγουρα μπορείς να το δείς αγάπη μου;"
"Ναι ρε βάλε."
Okey dokey.
Η αλήθεια είναι οτι κι εγώ που το έπαιζα μάγκας δεν είχα δει ποτέ actual βίντεο γέννας. Χτες βράδυ είδα. Όχι απλά είδα, είδα κανονικό τοκετό, είδα καισαρική, είδα γέννα στο νερό, είδα γέννες ζώων. Τα είδα όλα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Καλά ο άλλος απο το δεύτερο βιντεάκι αποσύρθηκε ημιλιπόθυμος.
Πίστευα οτι θα συγκινηθώ με το θέαμα της γέννας, αλλά είναι τόσο επώδυνο σαν σκηνή που η συγκίνηση και το βιολογικό μου ξυπνητήρι (εμένα δεν είναι απλό ρολόι φιλαράκι!) περνάνε σε δεύτερη μοίρα και συγκεντρώνεσαι στο αίμα και στο ζόρι της γυναίκας. Βεβαια τα σύγχρονα μέσα, οι αναισθησίες, τα επισκληρίδια κλπ το έχουν κάνει σχετικά πιο ανώδυνο και ασφαλές, αλλά και πάλι! Τα δε μωρά πρέπει να τραβάνε ακόμα μεγαλύτερο ζόρι διοτι βγαίνουν τα περισσότερα μπλέ απο κει μέσα σαν τα στρουμφάκια!
Δεν είναι τυχαίο που επιλέχτηκε η γυναίκα για την διαδικασία της γέννησης. (μην ακούσω τα "ο άντρας γεννά η γυναίκα τίκτει", η γυναίκα γεννά και ο άντρας λιποθυμάει απο δίπλα!).
Έχω την αίσθηση οτι η γυναίκα, παρόλο το εύθραυστο της κατασκευής της, αντέχει περισσότερο τον φυσικό πόνο ειδικά οταν συνδέεται με κάποιον ιερό σκοπό (βλέπε αποτρίχωση). Είναι γεγονός οτι 8 στους 10 άντρες (δική μου έρευνα) δεν αντέχουν την αποτρίχωση με κερί ενώ 9 στους 10 δεν μπορούν ούτε να ακούν τον ήχο του silkepil. Μήπως όλοι αυτοί οι πόνοι για χάρη της γυναικείας αρτιότητας είναι κατα βάθος ενα training montage για τον μεγάλο αγώνα της γέννας;
Ακολουθεί εκπαιδευτικό βίντεο-δείγμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΙΣΩΣ ΜΕΡΙΚΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΘΕΑΜΑ!