How cool is that???

Εντάξει μεγάλο κόλλημα...είδα και τις τρείς σεζόν μέσα σε 5 μέρες...Ομολογουμένως αντιλαμβάνομαι τώρα γιατί εχει γίνει τέτοιος χαμός. Είναι κάτι διαφορετικό, κάτι ανατρεπτικό και κυρίως κάτι εθιστικό. Είναι σαν να βλέπεις μια ταινία που γουστάρεις πάρα πολύ και δεν τελειώνει ποτέ!Το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους λάτρεις των επικών και παραμυθένιων ταινιών. Καλό κουράγιο τώρα  μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη σεζόν.

Jean Dujardin

Φωτιές μας άναψε ο πρόβατος!
















Ναι το ξέρω, η συνέντευξη είναι στα γαλλικά και χωρίς υπότιτλους και μπορεί να μη ξέρεις γαλλικά και να μην καταλαβαίνεις γρυ αλλά πες μου ειλικρινά...έχει καμία σημασία;;;

When we fall in love we hear Puccini in our heads...

Πόσο γοητευτικός μπορεί να είναι ένας άντρας;

Pride and prejudice

ήτοι (ο εξωγήινος) Περηφάνεια και προκατάληψη της Τζειν Ωστεν. Ο Μ. μου αγόρασε το βιβλίο απο την έκθεση βιβλίου αλλά πριν το διαβάσω είπα να δώ την τηλεταινία του Bbc με τον Colin Firth που όλως περιέργως (να το κοιτάξω αυτό btw) μου αρέσει. Ωραία ταινία ήταν. Σε ταξίδευε σε μια τόσο διαφορετική εποχή...5 ώρες βέβαια μου βγήκε η ψυχή. Και τώρα πρέπει να το διαβάσω κιόλας ε;Ωχ....

Υ.Γ. Πάντως μεγάλη πίκρα να είσαι δεσποινίδα εκείνη την εποχή...Ααα, μου θύμισε πάρα πολύ το Ημερολόγιο της Bridget Jones!Μετά διάβασα στο νετ οτι όντως υποτίθεται οτι είναι μια μοντέρνα ελευθερη μεταφορά της νουβέλας της Ώστεν.

Το ημερολόγιο...

...το είδα επιτέλους. Που να μην έσωνα!

My dearest Allie,
I couldn't sleep last night because
I know that it's over between us.
I'm not bitter anymore, because I know
that what we had was real.
And if in some distant
place in the future
we see each other
in our new lives,
I'll smile
at you with joy
and remember how
we spent a summer beneath the trees
learning from each other
and growing in love.
The best love
is the kind that awakens the soul
and makes us
reach for more,
that plants a fire
in our hearts
and brings peace
to our minds.
And that's what you've
given me.
That's what I'd hoped
to give to you forever.
I love you.
I'll be seeing you, Noah.


Υ.Γ. Μιλάμε για πολύ πλάνταγμα. Με βάρεσε το καλοκαίρι στο κεφάλι και βλέπω κάθε βράδυ και διαφορετική ρομαντική ταινία. Αν δεν δείς ποστ για 5-6 μέρες θα έχω πέσει απο το μπαλκόνι (πιθανόν με ενα οικογενειακό παγωτό αγκαλιά).

The mirror has two faces...

"l apologize. l settled for something that l didn't want.

l thought l could live with that. But l lied, to myself and to you.

To be honest, l think your theory about relationships is bullshit.

l believe in love, lust, sex and romance, not in a perfect equation.

l want mess and chaos. l want someone to go crazy for me.

l want passion and heat and sweat and madness! Valentines and cupids!"

Υ.Γ. Ένας Ζυγός δεν αλλάζει ποτέ...

Συγκλονιστικό.

Δεν συνηθίζω να κολλάω με κάτι στην τηλεόραση αλλά αυτό πραγματικά ήταν το κάτι άλλο. Το φιλμ-ντοκυμαντέρ The heart of Jenin για την ιστορία ενός παλαιστίνιου παιδιού που το σκότωσαν Ισραηλινοί στρατιώτες στην Τζενίν (επειδή έπαιζε με ένα ψεύτικο όπλο και αυτοί νόμιζαν οτι ήταν αληθινό) και ο πατέρας του αποφάσισε να δωρίσει τα όργανα του σε παιδάκια που τα είχαν ανάγκη στο Ισραήλ. Το είχε η Ετ3 και μόλις τελείωσε. Το ντοκυμαντέρ μας δείχνει όλη την ιστορία καθώς και το ταξίδι που κάνει ο πατέρας στο Ισραήλ για να δει τα παιδάκια που ζούν χάρις στον γιό του. Με κάτι τέτοια χάνω όλη την ευγλωττία μου, δεν έχω δει τέτοιο βλέμμα όπως αυτό του πατέρα.

Nobody's perfect

Άλλη μια λατρεμένη ταινία των 80's προστέθηκε χτες στην συλλογή μου

Τις κόβω...

...τόση ομορφιά μαζεμένη πώς αντέχεται χριστούλη μου....




...και τόσο romance επίσης...

Ναι κάτι έχω πάθει με τις παλιές ασπρόμαυρες εκείνης της εποχής. Με βλέπω να ποστάρω απανωτά review...

Γουόλι

Η καινούρια ταινία της Pixar είναι απλά απίστευτη!Την είδα χτές το βράδυ και σκοπεύω να την ξαναδώ και σήμερα. Κατέληξα στο συμπέρασμα οτι δεν είναι ακριβώς παιδική ταινία καθώς πολλά πράγματα ίσως να μην τα "πιάσουν" τα παιδάκια. Ειδικά σε κάποια σημεία οπου η δράση είναι καταιγιστική έπρεπε να τα ξαναδώ για να καταλάβω τι γίνεται.
Τα γραφικά φυσικά state of the art, οι χαρακτήρες γλυκύτατοι και η υπόθεση υπερ-ευαίσθητη και τρυφερή. Εκτίμησα ιδιαιτέρως το οτι δεν έχει πολλούς διαλόγους και βασίζεται περισσότερο στην εικόνα. Νομίζω οτι έτσι εξασκείται και το μυαλό περισσότερο.
Περιττό να πώ οτι το όλο θέμα μου φάνηκε μια πραγματεία πάνω στις σχέσεις αρσενικού-θηλυκού και πως προσπαθεί να προσεγγίσει ο ένας τον άλλο (εκτός απο το κομμάτι που ασχολείται με τα πειβαλλοντικα). Δεν ξέρω αν αυτό είχαν στο μυαλό τους οι δημιουργοί, εμένα πάντως αυτό μου έμεινε!Καημένος Wall-e...αντιπροσωπευτικό δείγμα του σύγχρονου άντρα που έχει ευνουχιστεί απο την δυναμική γυναίκα του σήμερα και προσπαθεί να αποδείξει την αξία του στην αγαπημένη του.
Αχ... δεν υπάρχουν άντρες αγάπη μου...που λέει κι ο Γιάννης στους Απαράδεκτους.

Student eχchange

Οι μυρωδιές και το ίντερνετ είναι οι δύο πιο αποτελεσματικοί τρόποι για να κάνεις τα πιο απίστευτα ταξίδια στο παρελθόν σου, σε στιγμές που νόμιζες πως είχες ξεχάσει αλλά τελικά ήταν πάντα σε μια άκρη του μυαλού σου περιμένοντας το κατάλληλο ερέθισμα για να έρθουν στην επιφάνεια.
Έτσι και χτές κατάφερα να βρώ μια ταινία που για πολύ καιρό ταλαιπωρούσε την μνήμη μου. Είναι εντελώς 80's, την είχα δει μικρή και μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση, απο μικρή λάτρευα τις ταινίες ανατροπής και μεταόρφωσης (βλέπε ασχημόπαπο, Sabrina -οχι η τραγουδίστρια-, το κορίτσι του μπαμπά, κλπ).Σε αυτήν την ταινία λοιπόν δύο nerd μαθητές ενός σχολείου αποφασίζουν στο τελευταίο εξάμηνο να στήσουν μια απάτη. Με διάφορα τρύκ μεταμορφώνονται σε δυο super cool μαθητές ανταλλαγής απο τη Γαλλία και απο την Ιταλία και γίνονται πλεόν οι πιο popular του σχολείου καιγοντας τις καρδιές του hunk και της cheerleader. Στο τέλος βέβαια ξεσκεπάζονται αλλά υπάρχει happy end καθότι τελικά ανακαλύπτουν οτι αγαπούσαν ο ένας τον άλλον.

Χαζοταινιούλα είναι αλλά για τους λάτρεις εκείνης της εποχής είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ταινίας.

Ravenous

Ravenous : (επίθετο) πεινασμένος, λιμασμένος
ravenous appetite φοβερή όρεξη
ravenous hunger εντονότατη πείνα

Τις προάλλες η μαμά μου έκανε το λάθος να μου πει οτι θα ήθελε να δεί μια ταινία εποχής. Εκμεταλευόμενη εγώ το γεγονός, και επειδή ποτέ δεν δέχεται να δεί τις ταινίες που εγώ εκθειάζω, την παρέσυρα στο dvd για να δούμε μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες, το Ravenous. Που ουδεμία σχέση δεν έχει με ταινία εποχής (εκτυλίσσεται βέβαια την εποχή του Αμερικανο-Μεξικανικού πολέμου). Που είναι θρίλερ και σπλατεροσλασεριά που η μαμά μου ούτε για αστείο δεν μπορεί να δει. Που έχει και κυνικό χιούμορ που η μαμά μου δεν πολυγουστάρει.

Με-νού
Πρόκειται για ένα απολαυστικό "πιάτο", με βασικά συστατικά τον Guy Pearce και τον (θεό) Roberrrt Carrrrlyle (τον ξέρεις απο το Full Monty και απο το Trainspotting το οποίο δεν αξιώθηκα να δώ ακόμα). Στα συνοδευτικά βρίσκεται ο David Arquette και ο Jeffrey Jones (πολύ γνωστή φάτσα, τον έχεις δεί στο Amadeus του Μίλος Φόρμαν στον ρόλο του Αυστριακού αυτοκράτορα). Φυσικά ενώ πρωταγωνιστής είναι θεωρητικά ο Pearce, την παράσταση κλέβει ο Carlyle με την ασύγκριτη φυσιογνωμία του. Αλλά και οι υπόλοιποι δεν πάνε πίσω. Όλοι ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στους χαρακτήρες τους.

Κυρίως πιάτο
Ο υπολοχαγός Boyd (Pearce) πέφτει σε δυσμένεια λόγω της δειλίας που επέδειξε στην διάρκεια μιας απο τις μάχες του Αμερικανο-Μεξικανικου πολέμου. Ως εκ τούτου οι ανώτεροι του τον στέλνουν σε ένα απομακρυσμένο οχυρό στο τέρμα Θεού, το πλήρωμα του οποίου αποτελούν ενας παραιτημένος απο την ζωή αξιωματικός, ένας θρήσκος, ένας μέθυσος γιατρός, ένας στρατόκαυλος και ένας μάγειρας με μεγάλη αδυναμία στα τοπικά "χόρτα". Σε αυτό το ευχάριστο περιβάλλον έρχεται ψάχνοντας για βοήθεια ο Κολχούν (Robert Carlyle). Σύμφωνα με τα λεγόμενα του η ομάδα του χάθηκε στα βουνά και για να επιβιώσουν άρχισαν να τρώνε ο ένας τον άλλον. Ο ίδιος για να γλυτώσει τον εαυτό του αλλά και για να φέρει βοήθεια για μια συνταξιδιώτισσα του, απέδρασε απο την σπηλιά στην οποία είχαν καταφύγει και περιπλανώμενος βρέθηκε στο οχυρό Σπένσερ.

Φάε για να ζήσεις, μην ζείς για να τρώς. (Βενιαμίν Φραγκλίνος)

Η όλη υπόθεση βασίζεται στον Ινδιάνικο μύθο του Weendigo, σύμφωνα με τον οποίο όταν ένας άνθρωπος τρώει κάποιον άλλο απορροφά το πνεύμα και την δύναμη του αποκτά όμως παράλληλα και μια ακατανίκητη πείνα για ανθρώπινο κρέας. Όσο περισσότερο τρώει, τόσο πιο δυνατός γίνεται και τόσο περισσότερο θέλει να φάει (το παθαίνω κι εγώ με τα γεμιστά της μαμάς!). Η ομάδα αποφασίζει να ξεκινήσει για την αποστολή διάσωσης και έτσι θα γνωρίσει απο κοντά το κατα πόσο ισχύει αυτός ο περίφημος μύθος. Ειδικά ο υπολοχαγός που μια προσωπική του εμπειρία στην τελευταία μάχη τον στιγμάτισε ιδιαιτέρως.

Καλή όρεξη!
Η όλη ταινία διαπραγματεύεται τον κανιβαλισμό (με ένα ν ή με δύο γράφεται;). Με ένα υπέροχο tag line "You are who you eat" παραφράζοντας έτσι το "είσαι οτι τρώς", αλλά και με φοβερές ατάκες (αρκεί να προσέχετε κυρίως τι ακούτε και όχι τόσο τι διαβάζετε, όπως σε όλες τις υποτιτλισμένες ταινίες) θέτει στον πρωταγωνιστή το ερώτημα, "να φάς ή να φαγωθείς?" και μας κάνει να περιμένουμε καθηλωμένοι την απάντηση του. Και είναι αποστομωτική πιστέψτε με.

Την ταινία έχει σκηνοθετήσει η Antonia Bird ενώ την μουσική επένδυση ανέλαβε ο Michael Nyman (τον ξέρεις απο το The Piano, ταινιάρα-μουσικάρα) μαζί με τον Damon Albarn και είναι κομμένη και ραμμένη για την ταινία (κοσμεί ήδη την συλλογή μου απο soundtracks). Ενώ θα περίμενε κανείς τα γυρίσματα να έχουν γίνει στην Αμερική ή στον Καναδά (μιας και χρειάζονταν χιόνι) η παραγωγή επέλεξε σαν τοποθεσία εκτός απο το Μεξικό, την Τσεχία και την Σλοβακία.

Προσοχή προσοχή. Η ταινία είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.

Φυσικά έφαγα το βρίσιμο της χρονιάς απο την μαμά μου στο τέλος ("με τις μαλακίες που βλέπεις" και "τι ήταν αυτό που είδαμε" και "θα πάθουν τα μυαλά σου παιδί μου"), ουδεμία σημασία έδωσε στο ιδιάζον χιούμορ που κατέκλυζε την οθόνη (εκτός απο το αίμα που έρρεε άφθονο), αλλά να σημειωθεί οτι είδε ολόκληρη την ταινία παρόλο που οι "περίεργες σκήνες" αρχίσαν απο νωρίς. Χα! Δεν γνωρίζω βέβαια αν κοιμηθηκε καλά εκείνο το βράδυ...

Εγώ πάντως θα έτρωγα... :)

Τί άλλα νέα;

Τουρισμός

Απο το Δεκέμβρη προγραμματίζω τις διακοπές μου στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί μου την έχουν επισκεφτεί τουλάχιστον μία φορά (φυσικά καλοκαιρινή περίοδο) και η συντριπτική πλειοψηφία τους επισκέφτηκαν κάποιο νησί. Εγώ είπα να πρωτοτυπήσω... Αυτή τη στιγμή που μιλάμε ενώ οι συμφοιτητές μου θα οργιάζουν στην Κέρκυρα ή στην Αγία Νάπα εγώ συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου βρίσκομαι στον νομό Αρτας και μαζεύω υλικό για την διδακτορική μου διατριβή επάνω στην αρχαία Αμβρακία.
Το ταξίδι με το αεροπλάνο ήταν πραγματικά υπέροχο και τι φανταστικός καιρός σήμερα στην Ελλάδα. Που να μην μεγαλουργήσουν μετά οι αρχαίοι Έλληνες. Χμ...όμως σύμφωνα με τον χάρτη μου είμαι ηδη στην Άρτα. Ελπίζω να είναι έγκυρος ο παλιός χάρτης του παππού μου κι ας είναι λιγάκι φθαρμένος απο την πολυκαιρία. Α ... η Άρτα... επιτέλους θα γνωρίσω απο κοντά τα αρχαία θέατρα της Αμβρακίας για τα οποία διδάχτηκα τόσα πολλά και τον ναό του Πύθιου Απόλλωνα.
(μετά απο 20 λεπτά)
Μα τι γίνεται, γιατί δεν βρίσκω τον ναό του Πύθιου Απόλλωνα;Και απο οτι βλέπω η φυσιολογία του τόπου είναι αρκετά διαφορετική όπως και το κλίμα. Ό χάρτης του παππού μου με μπέρδεψε τελείως. Ας κάτσω να ξεκουραστώ σε αυτό το δροσερό πηγάδι και να ρωτήσω έναν ντόπιο για κατευθύνσεις. Α μα να έρχεται ένας! Αμαν τι καραθεότεκνο είναι αυτό. Μουσάτος και βαρύς όπως ακριβώς μου αρέσει. Και απο οτι διακρίνω είναι και κορμάρα!Καλά μου το έλεγε ο φίλος μου ο Τζόν (κατα κόσμο Τζοζεφίνα) οτι οι Έλληνες ειναι θεοί!Ενας τέτοιος θα ήθελα να με μυησει στην περίφημη ελληνική φιλοξενία... Μμμμ... Θα κάνω την αρχή...

- Excuse me sir, yes you with the facial hair, would you be so kind as to help me... is this Arta?

-

Οι ζωές των άλλων...(10 ερωτήσεις και απαντήσεις απο μένα)

- Τι γίνεται όταν ερωτευόμαστε την ζωή κάποιου άλλου;

- Αντιλαμβανόμαστε πόσο ανικανοποίητοι είμαστε απο την δική μας.

- Προσπαθούμε να την "κλέψουμε" ή να ζήσουμε μέσα απο αυτήν;
- Κάποιοι δεν αντέχουν τόση ευτυχία και η διάλυση της είναι η μόνη διέξοδος...

- Ποιοί ανατρέπουν τα καθεστώτα, οι καλλιτέχνες/διανοούμενοι ή οι απλοί άνθρωποι;
- Οι διανοούμενοι απλώς εκφράζουν με τον τρόπο τους αυτό που νιώθει και ο απλός κόσμος.

- Ποιός είναι πιο δύσκολο να κάνει αντίσταση, αυτός που τον καταπιέζει το σύστημα ή αυτός που είναι όργανο και μέλος του συστήματος;
- Είναι απείρως δυσκολότερο να γκρεμίσεις ένα οικοδόμημα στο οποίο μέχρι πριν λίγο έβαζες λιθαράκια...

- Τι είναι χειρότερο να σου στερούν την ελευθερία έκφρασης ή να μην έχεις κίνητρα για να την χρησιμοποιήσεις;
- Για μένα σίγουρα το δεύτερο...

- Γιατί προτιμούμε την αδράνεια απο τον περιορισμό;
- Αγαπάμε την οκνηρία, μισούμε τον προβληματισμό...

- Είναι η αγάπη η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμη στην πρόσκαιρη ζωή μας;
- Η αγάπη ειναι αήτηττη...

- Τι δένει τους ανθρώπους τελικά, τα συναισθήματα ή οι κοινές εμπειρίες;
- Τα συναισθήματα είναι αυθεντικά μόνο όταν γεννιούνται μέσα απο εμπειρίες...

- Τι είναι πιο επώδυνο για έναν καλλιτέχνη, να του στερούν τη ελευθερία έκφρασης ή να χάνει την έμπνευση του;
- Η έλλειψη έμπνευσης ισοδυναμεί με θανατική ποινή... Η έλλειψη ελευθερίας έκφρασης με ισόβια... Τι διαλέγετε;

- Σε τι αντιστεκόμαστε μέχρις θανάτου και σε τι δεν μπορούμε ποτέ να αντισταθούμε;
- Αντιστεκόμαστε μέχρι θανάτου όταν κινδυνεύουν αυτοί που αγαπάμε... δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτούς που αγαπάμε...

Περισσότερα : Cine.gr


Την εξαιρετική μουσική της ταινίας υπογράφουν ο Gabriel Yared και ο Stephane Moucha.

Οι ζωές των άλλων...

Ξεκινώντας να δώ μια ταινία η οποία είναι μη-ελληνόφωνη και μη-αγγλόφωνη δεν μπορώ να μην νιώθω μια ανασφάλεια σχετικά με την ακρίβεια του υποτιτλισμού, ειδικά όταν πραγματεύεται ένα θέμα με το οποίο δεν είμαι πολυ σχετική όπως είναι για παράδειγμα η πολιτική. Απο μικρή κατάλαβα οτι στην πολιτική πολύ σπάνια ακούγονται τα πράγματα όπως ακριβώς είναι και οτι θα πρέπει για να μπορείς να βγάζεις ένα ασφαλές συμπέρασμα να ξέρεις πάρα πολλά - κρυμμένα - γεγονότα και να διαβάζεις πίσω απο τις λέξεις. Η μεταφορά και η παρομοίωση είναι κάτι που μου αρέσει μόνο στην τέχνη.Οπουδήποτε αλλού το θεωρώ κουραστικό. Ως εκ τούτου πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που ασχολούνταν με την πολιτική και το θεωρούσα ένα είδος μαγείας να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι σχέσεις κινήσεων, κινήτρων και εξελίξεων. Και πάντα πίστευα οτι όσοι ασχολούνται με αυτά τα θέματα δεν φτάνει να είναι έξυπνοι, πρέπει να είναι πολύ πονηροί. Όσες φορές κι αν επιχείρησα να ασχοληθώ με αυτόν τον τομέα της ζωής, τα έβρισκα σκούρα και τα παρατούσα. Βρίσκω απείρως πιο ενδιαφέροντα τα ανθρώπινα συναισθήματα.Μεγαλώνοντας διάλεγα πάντα ερεθίσματα που είχαν να κάνουν με αυτά αλλά άρχιζα να ανακαλύπτω οτι τα πολιτικά θέματα πάντα είχαν κάποιο ρολάκι στο γενικότερο πλάνο των βιβλίων που διάβαζα ή οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες (συνθέτες, ζωγράφοι, συγγραφείς) ποτέ δεν έμεναν αμέτοχοι στα εκάστοτε εθνικά ή πολιτικά θέματα του τόπου τους. Τότε ήταν που άρχιζα να κατανοώ οτι η τέχνη είναι κάτι παραπάνω απο μια απλή έκφανση της ψυχής του καλλιτέχνη και οτι σε πάρα πολλές περιπτώσεις εκφράζει απόψεις σχετικά με θέματα καθόλου μα καθόλου καλλιτεχνικά.

Αυτό με έκανε να αρχίσω λιγάκι να "πονηρεύομαι" και να παρακολουθώ λιγάκι παραπάνω τα θέματα αυτά που θεωρούσα τόσο ανιαρά. Ομολογώ οτι αν με έβαζε κάποιος να διαβάσω το "Κεφάλαιο" του Μάρξ θα με έπαιρνε στην αγκαλιά του ο Μορφέας στα πρώτα δεκαπέντε λεπτάκια. Αλλά, όπως όταν κάποιος μπορεί να μάθει πιο εύκολα τα ιστορικά γεγονότα αν περιγράφονται σε κάποιο ιστορικό μυθιστόρημα για παράδειγμα, έτσι κι εγώ μπορώ να κατανοήσω τα πολιτικά θέματα αν μου τα παρουσιάσεις σε ένα ανθρωποκεντρικό πλαίσιο και μου δώσεις και μια υποτυπώδη πλοκή. Πολιτική φορ δε τόταλ ίντιοτ δηλαδή.Έτσι μέσα απο τα βιβλία της Ιζαμπέλ Αλιέντε, της Διδούς Σωτηρίου, του Τσιφόρου και του Τζόρτζ Όργουελ άρχισα να μαθαίνω σιγά σιγά τι γινόταν και τι γίνεται στον κόσμο. Δεν μπορώ να πώ οτι με έκαναν να ασχοληθώ πιο σοβαρά με την πολιτική, αλλά τουλάχιστον δεν είμαι η ανίδεη που ήμουν.

Τώρα... όοοοοολος αυτός ο πρόλογος έγινε για να γραψω τελικά την γνώμη μου για την ταινία που μόλις είδα και που βρήκα καταπληκτική. Λέγεται "Οι ζωές των άλλων", είναι γερμανική και ειναι ήδη πολύ διάσημη (τι έχω πάθει με την γερμανική κουλτούρα τώρα τελευταία). Μας μεταφέρει στην πάλαι πότε Ανατολική Γερμανία (6-7 χρόνια προτού πέσει το τείχος )και στις συνθήκες που επικρατούσαν όσον αφορά την ελευθερία έκφρασης και την λογοκρισία. Ήδη απο την αρχή του έργου είχα απορίες. Σας είπα...δεν ξέρω απο πολιτική. Την βαριέμαι. Αλλά ξέρω πως στην Ανατολική Γερμανία το καθεστώς ήταν ο κομμουνισμός... γιατί βλέπω οτι αναφέρονται στην Σοσιαλιστική Ανατολική Γερμανία;Χμ...υπάρχει περίπτωση να είναι το ίδιο πράγμα;Δεν νομίζω... Η πρώτη μου πηγή όταν έχω απορίες τέτοιας φύσεως είναι η μαμά μου. Ο Γιόντα της πολιτικής σκηνής σε κάθε χώρα και κάθε εποχή.

Εγώ: Μαμά... στην Ανατολική Γερμανία κομμουνισμό δεν είχαν;Όπως στην Ρωσία ας πούμε ή στην Κίνα.
Η Μάνα κουράγιο: Ναι.
Εγώ: Ε τότε γιατί λένε για σοσιαλισμό στο έργο κλπ κλπ;Σοσιαλισμός δεν είναι κάτι πιο σοφτ;Όπως ας πούμε αυτό που έχουμε εμείς τώρα;
Η Μάνα κουράγιο: Δεν εννοούν το ίδιο πράγμα. Αυτοί είχαν άλλο σοσιαλισμό. Είχαν τον σοσιαλισμό που οδηγεί στον κομμουνισμό κάποια στιγμή. Το προηγούμενο στάδιο ας πούμε.
Εγώ: Και δε μου λες...προχώρησε κανείς απο ολους αυτούς απο την θεωρία την πράξη τελικά;Ή όλοι μείναν στον σοσιαλισμό "που οδηγεί στον κομμουνισμό";
(κάτι τέτοια λέω στην μαμά μου και τρομοκρατείται στην ιδέα του οτι θα μείνω κάποτε χωρίς αυτήν... χε χε )
Η Μάνα κουράγιο: Να τον πραγματοποιήσει όπως τον εννοούσε ο Μάρξ όχι δεν προχώρησε κανείς.
Εγώ: Και δε μου λές... ο κομμουνισμός και η χούντα...το ίδιο πράγμα δεν είναι περίπου; Έχω ακούσει οτι είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
Η Μάνα κουράγιο: Εγώ δεν συμφωνώ με αυτή την άποψη.
Εγώ : Τι διαφορά έχουν δηλαδή;
Η Μάνα κουράγιο: Η χούντα ρε παιδί μου δεν σε βοηθάει να εξελιχτείς σαν άνθρωπος. Στον κομμουνισμό το κράτος σε βοηθάει με την έννοια οτι όλα είναι κρατικά, παιδεία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Γι'αυτό και βλέπεις οτι είχαν τέτοια εξέλιξηστις τέχνες ή στον αθλητισμό ας πούμε.Ποιός έφτανε την Ρωσία σε αυτά τα θέματα ας πούμε;Κανείς.
Εγώ : Στον κομμουνισμό οι άνθρωποι δεν πεινούσαν;
Η Μάνα κουράγιο : Όχι βέβαια ποιός το είπε αυτό; Και μάλιστα δεν υπήρχαν καθόλου φτωχοί. Είχαν όλοι τα ίδια πράγματα. Και αυτοί του κόμματος που είχαν πιο πολλά δεν φαίνονταν για να μην προκαλούν. Εξαίρεση στην έννοια του κομμουνισμού ήταν η Αλβανία.
(αχά)
Εγώ : Δηλαδή;
Η Μάνα κουράγιο : Αυτές όλες οι χώρες όπως χρωστάμε εμείς στην Αμερική ή στην Ευρωπαική Ένωση αυτές χρωστούσαν στην Ρωσία. Αλλά η Ρωσία εντάξει ήτανε απαλή κατάσταση. Ο Ενβέρ Χότζας λοιπόν (ο ποιός;;) θέλησε να το παίξει μόνος του και την κοπάνησε απο την μαμά Ρωσία. Με αποτέλεσμα τουλάχιστον τρείς γενιές ανθρώπων να βγούν αυτό το καλούπι που βλέπεις (καλά εγώ άλλο καλούπι βλέπω αυτόν τον καιρό αλλά τεσπα... :D) με αβιταμινώσεις...εξαθλίωση. Σου λέει οτι μέσα στο σπίτι τους απαγορευόταν να έχουν κατοικίδια ζώα. Καταλαβες; Δηλαδή στο χωριό απαγορευόταν να έχεις κότες και να παίρνεις τα αυγά. Εαν είχες κότες, το κράτος σου έπαιρνε τα αυγα και αν τολμούσες να πάρεις κρυφά ενα αυγό,σε εξόριζαν.
Εγώ : Σε εξόριζαν για ένα αυγό;;;
Η Μάνα κουράγιο : Ναι. Σου μιλάω για μαυρη φτώχεια οι ανθρωποι και μαυρη πείνα.Τα μαζευε ολα το κράτος.Ειχαν μια αγελάδα ας πούμε, τα παιδάκια πηγαιναν πέντε η ώρα το πρωί την βοσκούσαν, έβγαζαν το γάλα και το έπαιρνε το κράτος. Δεν μπορούσε ας πούμε μια μάνα να δώσει απο αυτό το γάλα στα παιδιά της.Το κράτος τους είχε συνταγή, τους έδινε τρόφιμα. Σου δίνω ας πούμε ένα κιλό ζάχαρη για ένα μήνα. Πόσα παιδιά έχεις πέντε-δέκα; Δεν με νοιάζει, ένα κιλό ζάχαρη, αυτό είναι.Ένα ψωμί την μέρα ας πούμε. Μέχρι και το σαπούνι ας πούμε είναι μετρημένο.Αλλά όλα σε ελάχιστες ποσότητες με αποτέλεσμα ο κόσμος να πεινάει άγρια.
Εγώ : Δεν είναι τυχαίο δηλαδή που ήρθαν όλοι εδώ.
Η Μάνα κουράγιο : Φυσικά και δεν είναι τυχαίο!
Εγώ : Εννόω δεν είναι παράλογο.
Η Μάνα κουράγιο : Παράλογο δεν είναι.Παράλογο ξέρεις ποιό είναι;Ολοι αυτοί που πονάνε στους Αλβανούς, αν τους πονούσαν πραγματικά επρεπε να ρίξουν τα λεφτα εκει και να τους φτιαχναν το κράτος.
Εγώ : Αφού λες θα τα επαιρνε ο Ενβερ Χότζας!
Η Μάνα κουράγιο : Καλα ρε νομίζεις οτι θα φεύγανε έπι Ενβέρ Χότζα;;;Μετά φύγανε οταν ανοίξαν τα σύνορα! Τίποτα δεν ξέρεις πια; (ε ναι λοιπόν δεν ξέρω τίποτα αλλά υπάρχει και κάτι που δεν ξέρεις εσυ!Χεχεχε.. )

Η συνέχεια του διαλόγου και η κριτική της ταινίας σε επόμενο post...

"Big Brother is watching you..."

Διανύοντας την απόσταση...

Κυρίες και κυρίοι, γνωρίστε τον Rocky Balboa...

Είδα κι εγώ επιτέλους την ταινία Rocky I. Την είχα δεί πολύ μικρή και δεν θυμόμουν τίποτα ομολογουμένως καθώς για ένα κοριτσάκι δέκα χρονών τίποτα απο οτι δείχνει δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να μείνει στην μνήμη του. Μόνο και μόνο απο αυτό το χαρακτηριστικό καταλαβαίνω πως δεν πρόκειται για άλλη μια χολυγουντιανή ταινία κι ας συγκεντρώνει κάποια απο τα χαρακτηριστικά τους.

Ρόκι...Ένα όνομα, σήμα-κατατεθέν.Όποιος το ακούει το μυαλό του πηγαίνει σε δυνατές γροθιές, ιδρωμένα και ενιοτε ματωμένα κορμιά και ήχους απο καμπανάκια καθώς περνάνε οι γύροι ο ένας μετά τον άλλο. Πόσοι όμως έχουν εντρυφήσει πραγματικά στον χαρακτήρα του Ροκι Μπαλμπόα;

Παγιδευμένος στην καθημερινή ζωή ενός ασήμαντου άντρα ο Ροκι στοιχειώνεται απο την επιθυμία του να αποδείξει οτι δεν είναι όπως όλοι οι άλλοι. Δεν είναι πολύ έξυπνος και το ξέρει, έχει την καρδιά ενός μικρού παιδιού χωρίς ομως να είναι ανώριμος. Ο Ροκι ξέρει οτι πρέπει κάποια πράγματα να τα αφήνουμε να γλυστράνε πάνω μας και να φεύγουν χωρίς να μας επηρεάζουν.Η ευαισθησία του όμως δεν τον αφήνει να μην παίρνει κάποια πράγματα κατάκαρδα.Ποτέ όμως δεν κρατάει κακία...Ακόμα κι όταν του φέρονται άσχημα ή όταν δεν τον παίρνουν στα σοβαρα (γονείς, προπονητής, μέχρι και τα παιδιά της γειτονιας).Ο Ρόκι αν δεν ήταν μποξέρ( έστω και ερασιτέχνης), θα ήταν καρκινοπαθής.

Ο Ρόκι είναι κουρασμένος. Κουράστηκε να προσπαθεί να ξεχωρίσει. Κουράστηκε να περιμένει την ευκαιρία.Κουράστηκε να σπαταλάει την ζωή του κάνοντας τον μπράβο.Είναι κάτι που δεν ταιριάζει στον συναισθηματισμό του.Του λείπει η οικογένεια γι'αυτό όπως εμείς κρατάμε φωτογραφίες απο τις όμορφες στιγμές της ζωής μας, αυτός κρατάει φωτογραφίες απο κάθε του αγώνα.Σίγουρα παιδί μεταναστών,ανήκει στην πιο δύσκολη κατηγορία...Γεννήθηκε στην Αμερική αλλά οι γονείς του δεν τον άφησαν να ξεχάσει οτι είναι στην πραγματικότητα Ιταλός. Αγαπάει τον Θεό...Το πρώτο πλάνο της ταινίας με την εικόνα του Χριστού, ο ξύλινος σταυρός πάνω απο το κρεβάτι αλλα και η προσευχή πριν τον αγώνα το κάνουν ξεκαθαρο αυτό.Αγαπάει πολύ τους ανθρώπους, είναι ουμανιστής μέχρι υπερβολής. Επίσης αγαπάει πολύ τα ζώα. Θα πίστευα άνετα οτι είναι χορτοφάγος.

Ο Ρόκι είναι ερωτευμένος σαν έφηβος.Όταν είναι ερωτευμένος μιλάει πολύ.Προσπαθεί να κάνει χιούμορ με έναν πολύ γοητευτικό τρόπο. Στην Αντριαν βρήκε την αδελφή ψυχη. Ο Ρόκι δεν άλλαξε τα στάνταρ του ούτε δευτερόλεπτο. Ήξερε ακριβώς αυτό που ήθελε. Ήθελε ακριβώς αυτό που ήταν η Άντριαν. Ήξερε οτι ήταν το άλλο του μισό. Ίσως να μην είναι όσο χαζός νομίζει τελικά...Με δύο λέξεις περιέγραψε αυτό που ψάχνουμε όλοι σε αυτή τη ζωή απο το αλλο μας μισό...να γεμίσουμε τα κενά μας.
Δεν θα το παραδεχτούν όλες οι γυναίκες αλλά ο Ροκι είναι το ιδανικό ταίρι. Δυνατός και αξιόπιστος. Καλό παιδί, τρυφερος και συναισθηματικός. Ντροπαλός και συνεσταλμένος αλλά αποφασιστικός εκει που πρέπει (βλέπε την πρώτη φορά που βρεθήκαν στο σπίτι του με την Αντριαν). Μπορείς να νιώθεις προστατευμένη αλλά η παιδικότητα του σου θα αφήνει περιθώρια για να τον φροντίσεις.Θα λατρεύεις τα τέλεια πουλόβερ του...

Ο Ρόκι αγαπά την Αμερική, πιστεύει στην Αμερική αλλά και μισεί την Αμερικη που ζεί αυτός. Στο πρόσωπο του Απόλλο βλέπει την Αμερική που θέλει να κατακτήσει. Τον θαυμάζει απεριόριστα σαν παιδάκι που βλέπει το ίνδαλμα του. Ο Απόλλο ενσαρκώνει την επιτυχημένη Αμερική, την Αμερική όπου όλα μπορούν να συμβούν. Τον έχει βαρύνει όμως η επιτυχία...Τον ενδιαφέρει η εμπορική πλευρά του θέματος πλέον. Τον Απόλλο τον ενδιαφέρει το θέαμα και όχι η ουσία. Κι έτσι θα αρχίσει η αποκαθήλωση του.

Τι τον κρατάει όρθιο τελικά; Αν ο Ρόκι νικούσε τον Απόλλο θα μιλούσαμε για μια τελείως διαφορετική ταινία. Ο Ρόκι όμως δεν θέλει να νικήσει. Θέλει να φτάσει στην δική του Ιθάκη. Θέλει να πετύχει το δικό του στόχο,να κρατήσει ως το τέλος.Θέλει να κερδίσει την αξιοπρέπεια του.Δεν χρειάζεται ρεβάνς...Διένυσε την απόσταση, έχει ήδη νικήσει.

"Going the distance"

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.