Τι να κάνω, βαριέμαι τα ποστ καλοκαιριάτικα...

Caution

40 βαθμοί Κελσίου

Καμιά φορά έτσι στο άσχετο θυμάμαι του συμμαθητές μου απο το δημοτικό. Προσπαθώ να θυμηθώ τα ονόματα τους και τα πρόσωπα τους.

Αραγε αυτοί με σκέφτονται καμιά φορά;

Πω πω ζέστη..

Ανάψτε κανα αιρκοντίσιον ρε παιδια!

Κάπως έτσι τρελαίνονται οι άνθρωποι (και τα σκυλιά)

..για τρίτη συνεχόμενη ημέρα ακούω ΜΟΝΟ αυτό το κομμάτι.

Τρία σκυλάκια κάθονταν

Μήπως κανείς ενδιαφέρεται να υιοθετήσει κάποιο απο τα πανέμορφα κουταβάκια; (περιοχή Καλαμάτα απ'οτι κατάλαβα).
Ένα ποστ φτιαγμένο με παααααρα πολύ αγάπη απο τον Μικρό Αλήτη.

Εξελίξεις

Όσο συχνά έγραφα για την προσωπική μου ζωή παλιότερα, τόσο αραιά γράφω για αυτήν τώρα. Α στάσου, αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ. Τζίσους Κράιστ, το τελευταίο εξάμηνο πέρασα περισσότερο χρόνο μπροστά στον υπολογιστή ψωνίζοντας απο οτι στο κρεβάτι κοιμώμενη. Η ζωή μου ήταν ηλεκτρονική. Τουλάχιστον εκεί είναι πλούσια. Έχω τουλάχιστον 70 φίλους στο φατσοβιβλίο, μπαίνω σε διάφορα φόρουμ, σε διάφορα μπλόγκια, μια χαρά.

Σκεφτόμουν τις προάλλες "τι διάολο πάει στραβά με μένα"? Γιατί τόσος φόβος για την "πραγματική ζωή"? Όχι οτι ήμουν πάντα η τολμηρή ή η ψυχή του πάρτυ αλλά τόση ανθρωποφοβία πιά έχει αρχίζει να με ταράζει. Καλά η ευκολη απάντηση είναι οτι φοβάμαι μήπως πληγωθώ. Αλλά αυτό είναι δικαιολογία για να μην αρχίζω καινούρια σχέση. Για τις φιλίες; Τι με εμποδίζει απο το κάνω φίλους?Έστω και απο το φέισμπουκ, εγώ δεν απορρίπτω τίποτα. Σκατά...

Μου συμβαίνει τελικά σε πολλές περιστάσεις να κλείνομαι στο καβούκι μου για αρκετό καιρό, και μετά να γίνεται ένα ΜΠΑΜ και να παίρνω σβάρνα να γνωρίζω καινούρια άτομα και να κάνω καινούρια πράγματα. Είναι η ζυγαρια παιδάκι μου που γέρνει απότομα απο την άλλη μέχρι να ισορροπήσει (έτσι μπράβο κατηγόρα τα άστρα). Ετσι και τώρα λοιπόν η βλακεία που με δέρνει δεν με εγκατέλειψε. Τρομοκρατημένη απο το ενδεχόμενο να περάσω το υπόλοιπο του βίου μου πρήζοντας τον κολλητό μου και το -ηδη με τάσεις αυτοκτονίας- ψάρι μου έσπευσα να συναντηθώ με έναν δόλιο που με πιλάτευε κάτι μήνες "φιλικά πάντα"(γελάστε ελεύθερα παρακαλώ).
Και καταλήγω -όπως πάντα, έλεος- στην ατάκα "τελικά δεν ήταν τόσο τρομερο!". Το παιδί , ο Γ., είναι μια χαρά, φιλικός και ευγενικός, χωρίς ίχνος γλίτσας. Με παίρνει καθημερινά τηλέφωνο γιατί είναι σε φάση κι αυτός που θέλει να βρίσκεται με φίλους(έχει λίγο καιρό που χώρισε), έχουμε κάποια κοινά ενδιαφέροντα και τέλος πάντων ήταν ότι πρέπει για την ομαλή μετάβαση μου σε αυτό που οι άλλοι αποκαλούν "κοινωνική ζωή".

Τώρα κανονικά θα έπρεπε να προχωρήσω στον επόμενο μιας και πήρα το κολάι αλλά είπα να ξεκουραστώ λίγο πριν κάνω το δεύτερο μεγάλο βήμα (τςςς ούτε ο Αρμστρονγκ πια). Πάντως είμαι πολύ περήφανη απο τον εαυτό μου και του δίνω συγχαρητήρια και μπράβο και άντε εις ανώτερα κλπ κλπ κλπ.





Ααααχ θέλω να ερωτευτώ ρε γαμώτο!

Ο φύλακας του μπλόγκ

Πίσω και σας έφαγα!

Τον θυμάστε τον Λεβέντη? (οχι τον Βασίλη!)

Λοιπόν ο Λεβέντης μου πήγε σούμπιτος πίσω στο σπίτι του γιατί ήταν επιεικώς για πέταμα. Αυτά παθαίνεις αν παίρνεις ποδήλατο απο το σούπερ-μάρκετ. Ευτυχώς επειδή το γύρισα εντός μιας εβδομάδος πήρα τα 70 ευρώ μου πίσω και προσθέτοντας μόλις ακόμα 110 ( :P) αγόρασα ένα ποδηλατέλι καινούριο μούρλια! Είμαι ευτυχισμένη!

Το μόνο πρόβλημα ειναι οτι δεν μου μοιάζει πολύ για Λεβέντης τώρα...μάλλον προς Λεβέντισσα πάει!
Αλλά δεν πτοούμαι! Νάτος ο κούκλος ο Λεβεντάκος μου! (λίγο γκέι)