Bon Voyage!

Μαγιό τσέκ, γυαλιά τσέκ, καπέλο τσέκ, λεφτά τσέκ!
Φύγαμεεεεεε....

Πηγή Καφετζοπούλου

Σ'αγαπώ

μα δε χωράει

πουθενά

να σου το γράψω

θα στο πω

κι ύστερα

άλλο

να μιλώ

θα πάψω

Υ.Γ. Λυπηρό να μαθαίνεις για την ύπαρξη ενός τόσο χαρισματικού προσώπου λίγο καιρό αφότου έχει αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. Μια απο τις παρουσίες της στο διαδίκτυο είναι εδώ...

Φίαρ Φάκτορ

Είμαι πολύ περήφανη που σήμερα ήμουν ανάμεσα στα πέντε άτομα που διέσχισαν την Αριστοτέλους ώρα 15:30 το μεσημέρι κυρίες και κύριοι. Την ώρα που τηγανίζεται το αυγό στο πεζοδρόμιο, την ώρα που οι δεκαοχτούρες πέφτουν απο τον ουρανό ημιλιπόθυμες, την ώρα που οι αναστενάρηδες δεν χρειάζονται κάρβουνα για να εξασκήσουν την πανάρχαια τους τέχνη, ΕΜΕΙΣ οι πέντε καμπαλέρος κοιταχτήκαμε στα μάτια και παίρνοντας κουράγιο ο ένας απο τον άλλο, πέντε άγνωστοι με κοινό σκοπό, περάσαμε την Εγνατία. Η αγωνία μεγάλη, η άμιλλα ευγενής. Τα καταφέραμε και οι πέντε και αλληλοσυγχαρήκαμε με τα μάτια. Σημασία δεν είχε ποιος τα κατάφερε πρώτος. Είχε νικήσει το άθλημα.

Μινγουάιλ, χτές είδα μια κυρία στην Εγνατία κοντά στο Βαρδάρη (άσχετο αυτό θέλω να πιστεύω) που φορούσε μπότες. Μπότες κυρίες μου και κύριοι! Καλοκαιρινό φόρεμα εφαρμοστό και κατω καουμπόικες καφέ μπότες. Αφού νόμιζα οτι είχα οφθαλμαπάτες λόγω της ζέστης όπως η Βλαχοπούλου κι ο Σειληνός στο Μια Ελληνίδα στο χαρέμι αλλά απο τις αντιδράσεις των γύρω μου κατάλαβα οτι η μπότα ήταν η σκληρή πραγματικότητα. Ε δεν πάμε καλά...

Άκουσα σήμερα στην τηλεόραση οτι το Φίαρ Φάκτορ έρχεται στην Ελλάδα. Επιτέλους! Τόσο καιρό έβλεπα την αμερικάνικη βερσιόν και αναρωτιόμουν πότε θα έρθουν όλα αυτά τα γκουρμέ στην Ελλάδα.
Ώρα για άλλη μια ψηφοφορία.
Αν διαγωνιζόσασταν στο Φίαρ Φάκτορ τι θα προτιμούσατε να φάτε για 100.000 ευρωπουλάρια;

α) Κατσαρίδα Μαγαδασκάρης (να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει)

β) Κατσαρίδα ντόπια αλανιάρα (πω πω πω τι έχω σήμερα πράγμα που σαλεύει, μυρίζει θάλασσα πάρεπάρεπάρε)

γ) Όρχεις ταράνδου (μπουκιά και συχώριο)

δ) Δύο αυγά Τουρκίας ..εεε στρουθοκαμήλου εννοώ (σε εξτρα λάρτζ κρίκερ)

Azis

Στο σπίτι του Μάριο που έχουν δορυφορική βλέπουμε συνέχεια ένα κανάλι που βάζει βίντεο κλίπ απο Βαλκανικες χώρες. Εδώ θα τα δείς όλα , την Τουρκάλα Πέγκυ Ζήνα και τον Αλβανό Τάσο Μπουγά. Την Ρουμάνα Παπαρίζου. Της τρελής τα μαλλιά.
Απο όλα αυτά τα σελέμπριτι όμως εγώ ξεχώρισα ένα. Ένα που το είδα και ευτυχώς δεν είχα φάει πριν. "Ο" Azis κατάγεται απο την Βουλγαρία και απο οτι μαθαίνω είναι εξαιρετικά επιτυχημένος στην χώρα του πράγμα το οποίο με κάνει να χάνω πάσα ιδέα για την γείτονα χώρα. Δες και με τα μάτια σου..



Αυτό που γράφει δίπλα στο όνομα του στο γιούτιούμπ αν δεν με απατούν τα ρώσικα μου σημαίνει κόλαση και όντως εκεί θα καεί δεν υπάρχει αμφιβολία περι τούτου. Τόση κακογουστιά; Αυτό εννοούσε η μαμά μου παλιά όταν μου έλεγε οτι μερικές φορές ντύνομαι σαν βουλγάρα;

Φίλτατε Αζις, η μουσική σου με αρέσει και απο οτι βλέπω στο βίντεο κλίπ θα συμφωνούσες με το παλιότερο μου ποστ για την τιμημένη εργατιά. Για την σκηνική σου παρουσία έχω πολλές ενστάσεις. Το έχει καταλάβει και η τυφλή Μαρία οτι το αγαπημένο σου μάθημα στο σχολείο ήταν τα οικοκυρικα. Αλλά γλυκέ μου (συγχώρεσε μου το αρσενικό γένος) έχεις δει γυναίκα με μούσι;; Μόνο η Θέκλα του Αρκά και αυτή είχε μουστάκι! Και επίσης, ράψτο και χάσε κανενα δράμι. Θες να γίνεις κανονική γυναίκα; Θα λίωσεις στην διαιτα αγάπη μου εμείς βλαμμένες είμαστε δηλαδης;

Κι επειδή ένα δεν είναι αρκετό πάρτε και τον Αζίς με λούκ Σακίρα-Σαμπρίνα δύο σε ένα (στην κυριολεξία)




Καρατζίσους...

Κι ένα που μου αρέσει το όνομα πολύ. Κάτο Σκιτνίτσα. Τέλειο έ? Σαν χωριό της Ηπείρου.



Ωδή στον Βούλγαρο νταλικέρη...

Χέρια

Το πρώτο πράγμα που κοιτάζω σε έναν άντρα είναι τα χέρια του.


Άντρες με μικροκαμωμένα χέρια απορρίπτονται κατευθείαν.


Είναι σημαντικό να μου δίνουν την αίσθηση της δύναμης,
πως στην πιθανή μου πτώση θα είναι εκεί για να με πιάσουν.

Και οτι όσο "βαριά" κι αν είμαι, αυτά τα χέρια θα αντέξουν.


Πρέπει να είναι οπωσδήποτε χέρια σκληραγωγημένα, χέρια που να μην φοβούνται κακουχίες... Για να μην φοβάμαι κι εγώ μαζί τους...


Ακόμα και τα καλλιτεχνικά χέρια βέβαια μπορούν να γίνουν απείρως δυνατά βέβαια...


Αλλά μου φαίνονται λιγάκι εγωπαθή, πιο πολύ γουστάρουν την τέχνη τους παρά να χαιδεύουν εμένα...


Τα χέρια έχουν την δική τους γλώσσα...


Και οι λέξεις τους είναι τα χάδια μα και τα χαστούκια...

Χέρι-χέρι...

Μια χείρα βοηθείας...



Μια χειροπιαστή απόδειξη αγάπης...

Νέα απο την Ινδία

"Οι εκδιδόμενες γυναίκες στην Ινδία, ύστερα από έρευνα εταιρίας κατασκευής προφυλακτικών, κατεληξαν πως απορρίπτουν τις "δυτικές" γεύσεις" στα προφυλακτικά και προτιμούν αυτή της καυτερής πιπεριάς και του ταμπάκο.

Η εταιρία Hindustan Latex Ltd. θέλει να κυκλοφορήσει ένα νέο προφυλακτικό μόνο για εκδιδόμενες γυναίκες, που αποτελούν την πρώτη από τις πλέον ευάλωτες στο AIDS ομάδες, επισημαίνουν οι τοπικές εφημερίδες.

Στη διάρκεια της έρευνας οι γυναίκες αυτές δοκίμασαν πολλές γεύσεις όπως σοκολάτα, μπανάνα και φράουλα, αλλά δήλωσαν πως προτιμούν αυτή του παάν- ένα μίγμα ταμπάκο και καυτερής πιπεριάς, το οποίο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στη Νότια Ασία.

"Τους άρεσε πολύ η γεύση αυτή, γιατί οι περισσότερες συνηθίζουν να μασούν παάν", τόνισε εκπρόσωπος της εταιρίας και πρόσθεσε πως ίσως αργότερα τα προφυλακτικά με αυτή τη γεύση θα είναι διαθέσιμα και για τον υπόλοιπο κόσμο."

-----------------------

Τις πιο άχρηστες ειδήσεις βρίσκεις στο Παθφαιντερ πια... Και δεν καταλαβαίνω γιατί ρώτησαν μόνο τις εκδιδόμενες. Οι άλλες δεν έχουν προτιμήσεις δηλαδή;
Και μιας και στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρθηκε καμία εταιρία παίρνω εγώ την πρωτοβουλία...

Πανελλήνια Δημοσκόπηση
Ποιά γεύση θα θέλατε να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα ποικιλία γεύσεων στα προφυλακτικά;

α) τζατζίκι (για εξαγωγές και στο εξωτερικό)
β) σκορδαλιά (για βιτσιόζους)
γ) μελιτζανοσαλάτα (αγιορείτικη)
δ) ταραμοσαλάτα (για τις μέρες της νηστείας)

Shit and fromshit

Λογική vs συναισθημα.

Τις τελευταίες μέρες η λογική μου δεν μας τα λέει καλά. Βαθιά κοιμισμένη απο τις ναρκωτικές ουσίες της απόλυτης ερωτικής ευτυχίας τις οποίες είχα εντέχνως ρίξει στο ποτό της μια βραδιά, νόμιζα οτι είχα ξεμπερδέψει απο αυτήν μια για πάντα. Φρόντιζα να κάνω πάντα απόλυτη ησυχία μην τυχόν και ξυπνήσει κι έχουμε άλλα. Απ'οτι φαίνεται όμως, η τριγύρω μουρμούρα δίνοντας της μικρές τσιμπιές, την έκανε να ανοίξει το ένα της μάτι και να χασμουρηθεί. Και αυτό μόνο οδυνηρά αποτελέσματα μπορεί να έχει.

Τις τελευταίες μέρες τα χασμουρητά της λογικής με έχουν κάνει αφόρητα δυστυχισμένη. Θέλω να είμαι επιπόλαια, επιφανειακή, ανώριμη και δεν με αφήνει. Θέλω να ζήσω τον έρωτα μου χωρίς αναλύσεις, αιτιολογήσεις, μελλοντικά σχέδια και μου έχει κάνει τα μυαλά κιμά με τις παραινέσεις της. Θέλω να είμαι υπερβολική, ακραία, πορωμένη και αυτή μονίμως συμβουλεύει "να κρατάμε χαμηλά τους τόνους". Δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις μαζί της αλλά τώρα προβλέπω οτι θα σκοτωθούμε.

Το συναίσθημα πάλι στην κοσμάρα του. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτό χτενίζεται. Όλα καλά όλα ανθηρά. Γραμμένα τα έχει όλα στα παλιά του υποδήματα. Χορτασμένο, με σκανδαλώδη ελευθερία κινησεων, αλωνίζει την ζωή μου με αποτέλεσμα να ζώ σε μία κατάσταση πλήρους αποχαύνωσης κοινώς μαστούρας. Η οποία ωραία είναι δε λέω αλλά τώρα που ψιλοξυπνάει η άλλη θα γίνει μπάχαλο αν δεν πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Και ξέρεις ε, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για ένα Ζυγό απο το να πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Χτες ο κολλητός μου, διακριτικά όπως συνηθίζει, μου ανέπτυξε την γνώμη του για την σχέση μου αφού βέβαια του την ζήτησα. Ναι οκ δεν ήταν και η πιο ευοίωνη αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι οτι μάλλον έχει δίκιο. (η λογική κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι). Σκασμός εσύ. Η γνώμη του κολλητού μου έχει μεγάλη βαρύτητα, σχεδόν ισάξια με αυτή της μαμάς μου. Το κοινό τους σημείο είναι οτι δεν με καταπιέζουν απλά με βάζουν στην διαδικασία να σκεφτώ μόνη μου τι παίζεται.
Έτσι λοιπόν χτες σκεφτομουν.. τα κλασσικά, ποιά είμαι, τι κάνω, που πάω, τι θέλω. Ευτυχώς βρήκα γρήγορα την απάντηση σε όλα: Δεν ξέρω.

Κλασσική φυγόπονη το έριξα στα κλάματα. Κάτι τέτοιες ώρες μόνο το μπειμπιλίνο μου λείπει πια. Τέτοια απελπισία. Όταν κλαίω η λογική τουμπεκί βέβαια. Μετά πήρα τηλέφωνο το Μάριο να μοιραστώ τον πόνο μου κι αυτός θορυβημένος κατέβηκε Θεσσαλονίκη να τα πουμε. Τι να πουμε δηλαδή... Τα ίδια και τα ίδια. Τα γνωστά θέματα. Τώρα τελευταία του γκρινιάζω μονίμως για την ηλικία του. Λες και φταίει αυτός που δεν γεννήθηκε νωρίτερα! Και στο φινάλε αυτό δεν αλλάζει ρε φιλενάδα. Η το καταπίνεις και κάθεσαι ή σηκώνεσαι και φεύγεις. Αλλά που αρχίδια για φευγιό. Οπότε κάτσε στα αυγά σου. Μ'αρέσει που κάθε φορά ανακαλύπτουμε τον τροχό και μετά λέμε "α τι ωραία ο τροχός νατος κυλάει". Ούτε λέξη για την αξιοποίηση του γαμημένου τροχού. Φτιάξε ένα κάρο ρε πούστη, τόσο δε σε κόβει; Τι μου τον έχεις για διακοσμητικό;

Και μετά κλασσικά απελπισία και κλάμματα και δραματικότητες και απο τις δυό πλευρες. Και όρκοι παντοτινής αγάπης και δεν συμμαζεύεται. Ε μόνο διπλή αυτοκτονία που δεν σκεφτήκαμε δηλαδή να πάμε άκλαφτοι σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα. I'm too old for this shit, που έλεγε και ο Ντανι Γκλόβερ στο Φονικό Όπλο. Άσε που ακούω όλη μέρα το 'Αγγελε μου κι έχω μπουχτίσει δηλαδή δεν μπορώ άλλο έρωτα θα σκάσω, θα ανατιναχτώ.

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Ζέστη και σήμερα

Στην γειτονιά μου χτίζεται μια καινούρια πολυκατοικία. Μερικά πρωινά πίνω τον καφέ μου στην βεράντα απ' oπου φαίνονται οι εργάτες που δουλεύουν σαν τα Lemmings. Η πιο αγαπημένη μου κίνηση είναι αυτή στην οποία δύο εργάτες βρίσκονται σε διαφορετικούς ορόφους και αυτός που είναι χαμηλότερα πετάει τούβλα σε αυτόν που είναι ψηλότερα. Η όλη διαδικασία μου θυμίζει ομαδικό παιχνίδι και πάντα με κάνει να απορώ πως δεν πέφτει ξερός απο την κούραση αυτός που βρίσκεται χαμηλά. Μετά, το τούβλο μπαίνει στην στοίβα απ΄οπου θα το πάρει κάποιος για να το τοποθετήσει την θέση του και σιγά σιγά να ανυψωθεί ο τοίχος.

Χτές ζήτησα απο τον Μάριο να δοκιμάσω να το κάνω κι εγώ. Αφού πέθανε στα γέλια για κανένα πεντάλεπτο, με πήγε σε ένα γιαπί της γειτονιάς του. Εκεί φυσικά παραλίγο να σκοτωθούμε, ο Μάριος δηλαδή, γιατί έπιασα το τούβλο με την τρίτη. Ευτυχώς το τούβλο έπεφτε κάθε φορά στα μαλακά και δεν έσπασε και επίσης ο Μάριος, οξυδερκής σε αυτά τα θέματα, όταν μου το πετούσε μετά πεταγόταν δύο-τρία μέτρα μακρύτερα. Φυσικά ούτε λόγος για να πετάξω εγώ το τούβλο απο κάτω προς τα πάνω.

Νόμιζα οτι ήμουν η μόνη που παρατηρούσα το χτίσιμο αλλά παρατήρησα σε άλλα τρία μπαλκόνια της γειτονιάς ισάριθμες κυρίες (ή δεσποινίδες) να χαζεύουν, πότε απλώνοντας, πότε ποτίζοντας και πότε μην έχοντας καμιά απολύτως δικαιολογία για να βρίσκονται στο μπαλκόνι. Τρία (και ένα τα δικά μου τέσσερα) ζευγάρια μάτια που απολαμβάνουν ένα απο τα ωραιότερα θεάματα απο καταβολής κόσμου. Νεαρά υγιή αρσενικά να δημιουργούν με τα γυμνα τους χέρια.

Μέσα συγκοινωνίας

Μπήκε σήμερα το πρωί στο λεωφορείο μια δίμετρη τύπισσα με ένα γαλαζιο σόρτς με όλο τον κώλο (με το συμπάθειο) απ'έξω, με μπλουζάκι που είχε το μισό βυζί απ'έξω, ξανθιά με γυαλιά καθρέφτες αγουροξυπνημένη ενώ ήταν 1:30 το μεσημέρι. Φυσικά όλοι οι άντρες γεμίσαν το λεωφορείο με σάλια με αποτέλεσμα να χρειαζόμαστε σφουγγαρίστρα. Και φυσικά όλες οι γυναίκες παρατηρήσαμε την κυτταρίδα στο πόδι και κάναμε όλες ταυτόχρονα την σκέψη "ναι, αλλά εγώ έχω υπέροχη προσωπικότητα". Ο δε οδηγός του λεωφορείου μόλις αντιλήφθηκε την ύπαρξη της κυρίας τί έκανε; Αν έχεις το Θεό σου, τροποποίησε τους εσωτερικούς καθρέφτες που είναι στο μπροστινό μέρος του λεωφορείου έτσι ωστε να έχει καλύτερη θέα!Ρε φίλε τους καθρέφτες τους έχεις για να κοιτάς μην τυχόν και κάνεις φυσαρμόνικα καμιά γιαγιά που δεν πρόλαβε να κατέβει, όχι τα μπούτια της κάθε ξέ- Θού κύριε!
Και τί είναι αυτό το κύμα σόρτς που κατέκλυσε της πόλη μας φέτος; Εχω βαρεθεί να βλέπω αδέσποτα μπούτια. Ηρεμήστε κορίτσια ηρεμήστε...


Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα ποστ της μαμάς του.

Hermes the Great

Τόσα δειλινά, τόσα ξενύχτια, όνειρα κοινά και καρδιοχτύπια, τόσες πορτοκαλάδες φρεσκοστιμένες απο την τρυφερή μητέρα, τόσα ξεστραβώματα στον υπολογιστή, τόσες αποστηθίσεις, τόσα φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα κουλεμανσόν επιτέλους απέδωσαν!
Είμαι ο ευτυχής κάτοχος του ΜΕΓΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΒΡΑΒΕΙΟΥ Κουλεμανσόν που μου απένειμε ο ίδιος ο Δάσκαλος μετά την συντριπτική μου νίκη επι των υπολοίπων υποψηφίων που απλά πέρασαν την τάξη κουτσά στραβά και ΧΩΡΙΣ βραβεία θέλω να το τονίσω αυτό. Απόψε μη με ψάχνετε, θα τα σπάω στα σκυλάδικα...

Η μαμά μου με πήρε και δωράκι για την επιτυχία μου...

Μάνα , αν γίνω γκέι μην αναρωτηθείς τι έκανες λάθος...

Land of confusion

Αυτό το βίντεο κλίπ πάντα με τρόμαζε...

Robert Plant live

...στην Μονή Λαζαριστών το Σάββατο 30 Ιούνη.
Η μαμά του κολλητού μου κατάφερε και βρηκε μια πρόσκληση για δύο άτομα κι έτσι το Σαββατόβραδο βάλαμε τα ροκάδικα μας και ροβολήσαμε στην Σταυρούπολη για να δούμε ζωντανά τον μύθο. (προσοχή, όχι την Άντζελα Δημητρίου)
Το σόου άρχιζε στις 9:30. Εμείς κρίναμε απαραίτητο να είμαστε απο τις 8 εκεί. Ρόμπερτ Πλάντ (Ροβέρτος Φυτίδης όπως θα έλεγε ο πατέρας μου) είναι αυτός, η ουρά θα πρέπει να φτάνει τουλάχιστον μέχρι την Λαγκαδά. Μάλλον υπερεκτιμήσαμε την ροκ κουλτούρα των Σαλονικέων ή υποτιμήσαμε τον καύσωνα του Σαββατοκύριακου και την αβάσταχτη γοητεία της Χαλκιδικής. Λίγος κόσμος. Λιγοτερος απο οσο περίμενα εγώ δηλαδή. Θα μου πείς είναι και γέρος άνθρωπος, ίσως κάποιοι δεν θέλαν να επενδύσουν 40 ευρώ μόνο και μόνο για να ακούσουν καμιά φάλτσα καραμούζα.
Τεσπά, βρήκαμε μια καλή θέση και περιμέναμε. Περιμέναμε. Περιμέναμε. Το κοινό αποτελούσαν νεαροί μαλλιάδες, μανάδες με μωρά και κυριλάτοι κύριοι που ορκιζόσουν οτι ξημεροβραδιάζονταν με Μάλερ. Τελικά ο Ρόμπερτ εδέησε να βγεί στην σκηνή κατα τις 10. Ναι όντως είναι γέρος. Α ρε χρόνε άπονε. Όταν άνοιξε όμως το στόμα του προσκυνήσαμε. Σαν να άκουγες το ψδ ένα πράμα. Άψογος. Είπε μερικά κομμάτια των Led νόστιμα διασκευασμένα απο τους ενδιαφέροντες μουσικούς του. Το κοινό ενέκρινε αλλά δεν έσκισε και τα πουκάμισα του απο πόρωση.
Ο Ρόμπερτ (αχ οικειότητα) ανάμεσα στα τραγούδια έκανε αρκετές πλάκες, πέταξε ένα "Εφκαριστώ Σαλονίκα" κι ένα Ντιμίτρι που ο Θεός ξέρει που το άκουσε και μας ευχαρίστησε θερμά που πήγαμε αντί "να κάτσουμε στον καναπέ μας να δούμε τηλεόραση και να χαιδεψουμε την γάτα" όπως χαρακτηριστικά είπε. Ένας απο το κοινό του φώναξε "Ρόμπερτ είσαι πολύ καύλα!" και αυτός απάντησε ναζιάρικα "Are you sure?".Και πάνω που ζεσταθήκαμε, πάνω στην μια ώρα ακριβώς μας κάνει υπόκλιση λέει κι ενα καλήνύχτα και την κοπανάει! Φυσικά λυσσάξαμε. Δεν είπε ούτε ένα απο τα πολύ γνωστά και πορωτικά τους κομμάτια. Μετά απο αρκετά σφυρίγματα και χειροκροτήματα βγήκε για encore το οποίο δεν ήταν άλλο απο το "Whole lotta love" σε ελεύθερη εκτέλεση αλλά εξίσου πορωτικό. Δεν μπορούσε να είναι όλη η βραδιά έτσι;
Τελοσπάντων να μην φανώ αχάριστη καλά ήτανε αλλά θα μπορούσε να είναι απείρως καλύτερα. Ευτυχώς δεν πληρώσαμε...

Babe...baby baby i'm gonna leave you...
I said babe you know i'm gonna leave you...

Παραλία

Απο μικρό κορίτσι, η έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου σηματοδοτούσε επίσης την έναρξη ενος πολύ μεγάλου άγχους μου. Αυτού της παραλίας. Ένας γνωστός μου έλεγε οτι στην παραλία μια γυναίκα φαίνεται αν είναι πραγματικά όμορφη. Και όντως η παραλία και ο καλοκαιρινός ήλιος είναι οι χειρότεροι ρουφιάνοι των ατελειών. Κάποιες γυναίκες επιμένουν να στολίζονται στην παραλία και να πηγαίνουν εκεί με το ξύλινο τους στήσιμο. Το μαλλί στην εντέλεια, βάψιμο κανονικότατο και κοσμήματα κατα βούληση. Εγώ δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο ευτυχώς. Μάλλον η βαριεστημάρα προηγείται της φιλαρέσκειας στην προσωπική μου ιεραρχία. Παρόλαυτα θα ήμουν πραγματικά ευτυχισμένη αν δεν με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου το πώς φαίνομαι σε αυτό το περιβάλλον.

Όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και πιο πολύ συνέκρινα τον εαυτό μου με τους υπόλοιπους εκπροσώπους του φύλου μου που λιάζονταν τριγύρω. Δεν φημίζομαι για την αυτοπεποίθηση μου άρα συνήθως τα αποτελέσματα της σύγκρισης ήταν σχεδόν πάντα απογοητευτικά. Πάντα όλες υπερείχαν εμού. Κάποια θα είχε καλύτερο σώμα, κάποια πρόσωπο, κάποια ομορφότερα μαλλιά και κάποια ωραιότερο μαγιό. Είναι κρίμα γιατί τελικά και όλα να είναι φτιαγμένα στην εντέλεια (πράγμα το οποιο είναι εφικτό για κάθε άνθρωπο) αν η αυτοπεποίθηση λείπει τότε κλάφτα χαράλαμπε.

Σήμερα ένα ακόμα μαρτύριο ήρθε να προστεθεί στην ήδη γεμάτη συλλογή μου. Αυτό της ηλικίας. Όχι δεν είμαι γριά. Είμαι 28. Ούτε μεγαλοδείχνω. Τουναντίον.Παρόλαυτα κοιτούσα τα φρέσκα θορυβώδη κοριτσάκια κι ένιωθα σαν γέρικη ελιά γεμάτη σοφία και χιλιόχρονη κούραση. Ζήλεψα φριχτά και επώδυνα σκεφτόμενη πως ο νεαρός εραστής μου (μα ποια είμαι η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ??) θα τα κοιτάει και ίσως να σκέφτεται οτι ταιρίαζει περισσότερο εκεί. Το μωρό μου βέβαια αγρόν ηγόραζε αλλά όπως και στις παραπάνω περιπτώσεις η λεξη αυτοπεποίθηση είναι το κλειδί. Αν δεν το πιστέψω απο μόνη μου οτι "ναι οκ δεν είμαι για
πέταμα" δεν πρόκειται να με πείσει κανένας. Οι συγκρίσεις δεν έχουν κανένα νόημα γιατί ΠΑΝΤΑ σε κάτι θα είναι καλύτερος ο άλλος και σε κάτι άλλο θα είσαι καλύτερη εσύ. Εκτός απο τον κολλητό μου που όπως λέει είναι το ιδανικό πρότυπο ανθρώπου (αφιππεύσατε!).

Δεν το περίμενα οτι θα με πιάσει τόσο νωρίς η λεγόμενη "κρίση ηλικίας" αλλά είναι φυσιολογικό μιας κι έχω μπλέξει με πιπίνι. Ας έμπλεκα με κανένα κωλόγερο και θα σου έλεγα εγώ αν δεν ένιωθα του γάλακτός. Απο την άλλη...λες να γέρασα τόσο πολύ που να μην με προτιμάν οι κωλόγεροι;; Δεν πειράζει...θα ψωνίζω πιπίνια που να γουστάρουν εμπειρία. Η (κωλό-)γριά κότα έχει το ζουμί και δεν συμμαζεύεται. Και τώρα που είπα κωλόγρια για να δώ αν έχει ποστάρει τίποτα καινούριο η συνάδελφος. :)

Lady του μέλους Gismonda999

Τέρμα Γκάζι-α

Χτές βράδυ είχε συνένευξη του κύριου Καπλάνι στην Ετ1. Μετά τις 12 τα μεσάνυχτα μόνο για μερακλήδες τηλεθεατές. Εγώ καθόμουν στο δωμάτιο μου και αποβλακωνόμουν με το Diner Dash όταν άκουσα την μαμά να μου φωνάζει να τρέξω στο σαλόνι. "Όχι ρε πούστη μου πάλι έχει καινούριο παρατράγουδο η Αννίτα Πάνια και θέλει να το υποστώ;" σκέφτηκα. Πήγα βαριεστημένα και είδα έναν γκριζομάλλη κύριο σε ένα σκούρο κόκκινο φόντο να μιλάει κάπως περίεργα ελληνικά, σαν με Κρητική προφορά (χεχε). "Αυτός δεν είναι ο Αλβανός που διαβάζεις;" μου λέει η μαμά με σηκωμένο το φρύδι. Τότε τον ξανακοίταξα καλύτερα και κατάλαβα οτι ηταν ο κος Καπλάνι με σάρκα και οστά. Κάθισα στην πολυθρόνα και με μουσική υπόκρουση τα ειρωνικά σχόλια της μαμάς μου απήλαυσα τις εξαιρετικές απαντήσεις του κυρίου Γκάζι στην (αχώνευτη δεν ξέρω γιατί ρε παιδί μου αλλά δεν την πάω μία) δημοσιογράφο. Κάθε φορά που αναφερόταν σε απόσπασμα του βιβλίου του εγώ διηγόμουν στην μαμά την αντίστοιχη ιστοριούλα μιας και δεν αξιώθηκε να το διαβάσει το Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων. Ανάμεσα στα κακεντρεχή σχολιάκια της μητρός μου υπήρξαν και κανα δύο κολακευτικά για τον Γκάζι. Το πρώτο αφορούσε την χρήση της ελληνικής γλώσσας (αναμενόμενο) και το δεύτερο μια άποψη του όταν μιλούσε για τους μηχανισμούς που δημιουργούν τον ρατσισμό σε μια κοινωνία. Εκεί η μαμά συμφώνησε κι εγώ σταυροκοπήθηκα.

Αυτή η συνεντευξη με βόλεψε πάρα πολύ γιατί λειτούργησε σαν σφυγμομέτρηση όσον αφορά τις διαθέσεις της μαμάς μου. Όχι οτι είχα καμία ελπίδα δηλαδή να έχει αλλάξει απόψεις. Μάλλον υπερεκτίμησα τις δυνατότητες του κυρίου Καπλάνι χεχε. Βρε ο Χριστός ο ίδιος να ήταν Αλβανός, αυτή θα γινόταν μουσουλμάνα είμαι σίγουρη χεχε. Εντωμεταξύ τα υπονοούμενα να μου έρχονται το ένα μετά το άλλο σαν κουβάδες με κρύο νερό. Εκεί ειδικά που ρωτήθηκε ο Γκάζι για τους μεικτούς γάμους εγώ άκουσα τα χίλια μύρια. Ξέρω οτι η μαμά μου την έχει ψυλιαστεί την δουλειά απλά κάνουμε κι οι δυό τις χαζές γιατί αλλιώς θα γίνει μπάχαλο. Ξέρω οτι όσο η σχέση μου δεν είναι σοβαρή δεν την νοιάζει να είναι ο σύντροφος μου και απο τον Πλούτωνα (άσχετο : Αν στην γή ζυγίζετε 70 κιλά, στην επιφάνεια του Πλούτωνα θα ζυγίζατε 5 κιλά). Αν σοβαρέψει όμως τότε τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Διοτι όπως μου είπε, η γυναίκα κρατάει το έθνος. Απο που το κρατάει ακριβώς δεν μου είπε....

Και κοίτα σύμπτωση τώρα. Χτές βράδυ άκουγα όλα αυτά τα ωραία που έλεγε ο κος Καπλάνι για την μετανάστευση και τους μετανάστες κλπ και σήμερα το πρωί μαθαίνω οτι οι αστυνομικοί πιάσαν τον Γιούρι ενώ πήγαινε στην δουλειά. Ε το μπουνταλάκι (δική μου λέξη αυτή). Ελπίζω το λάλι μου να είναι καλά και να μην τον ταλαιπωρήσουν πολύ μέχρι να τον στείλουν πάνω. Δεν ξέρουμε καν που τον έχουν τον καημενούλη. On the bright side θα ξαναδεί την μαμά του που έχει να δεί απο τα Χριστούγεννα...