Σήμερα στο αμφιθέατρο μοίραζαν "προσκλήσεις" για συμμετοχή στην "δυναμική απάντηση" των φοιτητών στην εξίσωση των πανεπιστημιακών πτυχίων με τα πτυχία των Κέντρων Ελευθέρω Σπουδών. Γαμώτο ούτε εκεί δεν μπορώ να συμπάσχω με τους φοιτητές πια!Τέτοια γκαντεμιά και μονοχνωτίλα;Κι εξηγούμαι...
Το πρώτο μου πτυχίο είναι απο ένα απο αυτά τα κέντρα ελευθέρας βοσκής. Απογοητευμένη και θυμωμένη απέναντι στο ελληνικό πανεπιστημιο που έτσι επίμονα κρατούσε τις πόρτες του κλειστές υποστήριζα με νύχια και με δόντια το πτυχίο μου. Και πιστέυω δίκαια. Δεν το πήρα ξεκούραστα ούτε μου χαρίστηκε. Ούτε πλήρωσα για να το πάρω. Το επίπεδο ήταν υψηλό, οι συμμαθητές μου ήταν έξυπνοι και ήσυχοι (καμία σχέση με τα γομάρια που έχω φέτος γύρω μου), οι καθηγητές απίστευτα μυαλά και απίστευτα προσιτοί και εξυπηρετικοί (αυτό ισχύει και με τους τωρινούς) και κυρίως οι παρουσίες υποχρεωτικές!Αυτό το τελευταίο είναι πολυ βασικό. Ακόμα κι εγώ που είμαι τέρας υπευθυνότητας και φιλότιμου (αχέμ..) κάποια πρωινά πρέπει να βρώ πραγματικά δυνατά επιχειρήματα για να παραστώ σε κάτι που είναι προαιρετικό και που μπορεί να μην μου προσφέρει τίποτα ουσιώδες (διοτι κάποιοι καθηγητές επιμένουν να παρασύρονται απο τον -άσχετο με το μάθημα- οίστρο τους). Σε συνδυασμό με το οτι δουλεύω έχω έτοιμη την δικαιολογία για να το ξαναρίξω στον ύπνο. Μπορεί να είναι παιδικό το επιχείρημα αλλά παιδιά είναι και οι περισσότεροι φοιτητές και δεν ξέρω πόσοι πείθονται. Αλλά ξέφυγα απο το θέμα...
Τα χρόνια μου στη σχολή δεν ήταν συνυφασμένα ούτε με πάρτι ούτε με χαβαλέ. Και πάντα είχα την ζήλεια για τους φοιτητές του ελληνικού πανεπιστημίου που ζούσαν στον παράδεισο επι της γής. Εμείς ξεπατωνόμασταν στις εργασίες, στα εργαστήρια και στις παρουσιάσεις. Απο το πρώτο εξάμηνο κιόλας!Δεν ξέρω...προς το παρόν το ελληνικό πανεπιστήμιο μου φαίνεται πολύ χαλαρό. Και σε αντίθεση με όλη αυτή τη χαλαρότητα θα ξημερώσει η μέρα της εξεταστικής και όλοι θα τρέχουμε. Δεν ξέρω...δεν μου φαίνεται καλό αυτό το σύστημα. Πρέπει κάπως να είναι περισσότερο στην τσίτα οι φοιτητές. Με παραινέσεις μόνο δεν γίνεται δουλειά. Μόνο στα πολιτικά ξέρουν να είναι όλη μέρα μέσα!
Εγώ δηλαδή τώρα αντιμετωπίζω το πρόβλημα που έχουν τα δίγλωσσα παιδιά. Σε αυτούς που θάβουν τα ΚΕΣ πρέπει να υποστηρίζω το πτυχίο μου και σε αυτούς που θάβουν το ελληνικό χαβαδελίκι πρέπει να υποστηρίζω τις τωρινές μου σπουδές! Είναι νωρίς για να κατασταλάξω, η αδυναμία μου στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι εμφανής παρόλες τις ελλείψεις (το αίμα νερό δε γίνεται) αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω γιατί όλη αυτή η λύσσα ενάντια στα ΚΕΣ.
