Newsflash

Με πήρε τηλέφωνο... :)

Ένα μικρό "αλλά" κάνει τη διαφορά...

Πέρασε και το περίφημο ραντεβού. Τι ραντεβού δηλαδή...ήμουν εγώ, η φίλη μου με τον άντρα της , η κουμπάρα της με τον άντρα της και ο αδερφό της με τον οποίο υποτίθεται πάει να γίνει το κονέ (τη μισώ αυτή τη λέξη). Κόσμος και κοσμάκης δηλαδή. Είπαμε διάφορες χαζομάρες, ήπια και δυό κρασάκια, καλά ήταν. Ο "γαμπρός" βέβαια ήταν να τον κλαίνε οι ρέγγες. Υπερβολικά τρακαρισμένος και αγχωμένος, να ιδρώνει και να φουντώνει και λόγω της ζέστης. Γενικά ντροπαλός και συνεσταλμένος και λίγο απόκοσμος. Παλιά θα τρελαινόμουν για κάτι τέτοιο. Τώρα δεν ξέρω. Τα χρόνια με έχουν κάνει πιο πρακτική και δεν ξέρω κατα πόσο η συστολή και η αναποφασιστικότητα είναι χρήσιμο προσόν για έναν άντρα. Φαίνεται οτι είναι ντεφορμέ, αρκετό καιρό εκτός παιχνιδιού, φλέρτ και σχέσεων (μίλησε η βετερανα που τους αλλάζει σαν τα πουκάμισα!). Έχει επίσης ένα στοιχείο παιδικότητας και απο το τρακ είπε διάφορες σαχλαμάρες (ναι, σαν την Μπρίτζετ Τζόουνς). Γενικά δεν μου απήυθηνε το λόγο, ούτε με κοιτούσε ποτέ ευθέως αλλά έλαμψε ολόκληρος όταν του άνοιξα συζήτηση εγώ. Και του άνοιξα τη συζήτηση που ήθελα να ανοίξω απο την προηγούμενη φορά αλλά η φίλη μου είπε να μην το θίξω ΤΟ θέμα απο την πρώτη φορά καλύτερα. ΤΟ θέμα είναι το πιάνο και αυτό είναι το "αλλά" που μπαίνει στο τέλος της πρότασης "Υπο άλλες συνθήκες δεν νομίζω να με ενδιέφερε αυτός ο άντρας, αλλά...". Είναι πιανίστας (πρώην) και απο οτι έχω καταλάβει μιλάμε για μια ιδιοφυία. Οπότε αυτό το αλλά, στο μυαλουδάκι μιας πιανο-πορωμένης σαν εμένα, γίνεται ΑΛΛΑ. Ποτέ δεν έχω γνωρίσει άντρα πιανίστα (που να είναι στρέιτ). Πέρα απο αυτό βέβαια φαίνεται καλό παιδί και πολύ αθώο και δεν χάνω τίποτα να τον γνωρίσω καλύτερα αλλά δεν έγινε καμιά παραπάνω κίνηση. Αν δεν βρει το θάρρος να την κάνει δεν μπορώ να προχωρήσω. Πρέπει να κάνει την υπέρβαση μου φαίνεται, δεν θέλω να τον ταλαιπωρήσω φυσικά αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να τον νταντέψω κιόλας. Τώρα ειδικά που είμαι σε φάση βουδιστική όσον αφορά τις σχέσεις (όταν πάψουμε να προσδοκούμε θα τα έχουμε όλα) πρέπει να αναλάβει δράση αυτός.
Η δε αδερφή του με έχει εγκρίνει με τα χίλια. Στο μυαλό της πρέπει να είμαστε ήδη συνυφάδες. Ειδικά μετά απο την πιανιστική συζήτηση που άνοιξα, πείστηκε οτι είμαι δώρο Θεού για τον αδερφό της. Μου είναι και εμένα πολύ συμπαθής, φαίνεται πανέξυπνη και έχει αρκετή πλάκα. Προσπαθούσε να βοηθήσει την κατάσταση και έπιασα πολλες φορές τα αδέρφια να συνεννοούνται με τα μάτια κάτι που μου φάνηκε εξαιρετικά χαριτωμένο. Έγινε και μια μάλλον άγαρμπη κίνηση να κανονιστεί μπάνιο για την επόμενη ημέρα αλλά δεν κατέληξε κάπου. Φαντάζομαι οτι η όλη ιστορία θα προχωρήσει με ρυθμούς σαλιγκαριού αλλά δεν βιάζομαι. Είπαμε...Βούδας...Όβερ εντ άουτ...

Νορμάλ;

Οκ έχει καιρό να πέσει κείμενο σε αυτό το μπλόγκιον. Όχι οτι δε συμβαίνουν πράγματα αλλά είμαι σε μια φάση "who the hell cares?". Είχα αρχίσει και ημερολόγιο πριν κανα δυο μήνες (κυρίως για να ξεπεράσω μια εμμονή μου με έναν καραγκιόζη) αλλα το παράτησα κι αυτό. Μάλλον η διαδικασία με κουράζει γιατί απο σκέψεις και ιδέες έχω άπειρες. Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να συνδέσεις κατευθείαν το μυαλό σου με έναν υπολογιστή και να γράφεται εκεί οτι σκέφτεσαι. Τέλειο;;;
Anywayyyy απόψε θα βγώ με μια παρέα. Η φίλη στην παρέα προσπαθεί να με "προξενέψει" με τον αδερφό της κουμπάρας της με τον οποίο έχουμε γνωριστεί μια φορα και απο οτι φαίνεται ενθουσιάστηκε και διακριτικά προσπαθεί να με ξαναδεί. Τι διακριτικά δηλαδή, έρχεται ένα μήνα νωρίτερα απο την Αθήνα και όπως έμαθα δεν υπάρχει κάποιος άλλος λόγος. Βέβαια υπερβολική την βρίσκω τη φίλη μου αλλά τεσπα. Έστω οτι ενδιαφέρεται το παιδί. Εμένα πάλι μου φάνηκε πολύ συμπαθητικός. Θα ήθελα να τον γνωρίσω καλύτερα. Αλλά είμαι εδώ και αρκετό καιρό σε μια φάση απόλυτης κούρασης απο καινούριους ανθρώπους στη ζωή μου. Για πρώτη φορά όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μουδιάζω στην ιδέα της σχέσης, της συναισθηματικής επένδυσης. Ποιός;; εγώ! Που έχω αναφέρει πολλάκις στο παρελθόν οτι όταν είμαι μόνη μου είμαι σαν λουλουδάκι που μαραίνεται. Κατάφεραν οι αποτυχημένες μου σχεσεις να με κάνουν κυνική και φοβισμένη; Έφτασα σε αυτο το σημείο που ορκιζόμουν οτι ποτέ δεν θα φτάσω; Εγώ;Μια αυθεντική Ζυγίνα, απέλπιδα οπαδός του ρομαντισμού, φανατισμένη της αγάπης, ατρόμητη μπροστά στον φόβο της πληγωμένης καρδιάς (μέσα στην υπερβολή!) Εγώ, μια σύγχρονη Λίζι Μπένετ πάντα στο κυνήγι της "αδελφής ψυχής", έχω καταθέσει τα όπλα και αισθάνομαι μια χαρά που κοιμάμαι και μόνη μου; Με τρομάζει ιδιαιτέρως αυτή η κατάσταση. Βέβαια, καλό είναι να κάνεις ένα διάλειμμα απο όλα αυτα και απλά να γουστάρεις τη μοναξιά σου αλλά να, τώρα που παρουσιάστηκε αυτή η ευκαιρία (τέτοιες ευκαιρίες για μια μονόχνωτη σαν εμένα είναι πολύ σπάνιες) δεν θα έπρεπε να χαρώ και να την εκμεταλλευτώ; Αλλά εγώ νιώθω μια κούραση, εσωτερικά, όπως τις μέρες που έχει πολύ ζέστη και ξυπνάς απο το μεσημεριανό ύπνο και ούτε απο το κρεβάτι δεν μπορείς να σηκωθείς. Να, κάτι τέτοιο αλλά σε συναισθηματικό επίπεδο. Μια βαρεμάρα ανάμεικτη με "ε καλά τώρα την ξέρουμε την ιστορία, μπλα μπλα..". Μια προκατάληψη!Τη βρήκα τη λέξη...μπράβο μου... Μια προκατάληψη (χωρίς καθόλου περηφάνεια) λοιπόν. Και το χειρότερο στις προκαταλήψεις είναι όταν φαίνονται. Ελπίζω οτι τουλάχιστον η δική μου δεν φαίνεται ακόμα. Είναι οτι χειρότερο ειδικά όταν ξεκινάει κάτι νέο.
Εγώ πάντως θα πάω χαλαρή και θα προσπαθήσω να είμαι ευχάριστη. Και να περάσω καλά...να μην ξεχάσω να περάσω καλά...θα σας πώ τι έγινε. :p

Όσο ζώ θα το φωνάζω...

...δεν πρόκειται να ξαναβγεί συγκρότημα σαν τους Camel...

Θέλω ένα τέτοιο πιάνο!

Πόσο γοητευτικός μπορεί να είναι ένας άντρας;