Στα πλαίσια του γενικότερου παλιμπαιδισμού που με δέρνει τον τελευταίο καιρό και σε συνδυασμό με την απίστευτη μονοχνωτίλα την οποία πρέπει επειγόντως να ξεφορτωθώ είπα χτές να βγώ σε κάνα κλαμπάκι μπας και ανέβω. Επιλογές δεν είχα πολλές. Βασικά είχα μόνο μια. Ο κολλητός μου θα συναντούσε κάτι φίλους απο μια γειτονική πόλη και θα πήγαιναν στο καινούριο χοτ γκεισάδικο της νύφης του Θερμαικού. Το Ενόλα(έξυπνο ε;).
Απο τότε που απέκτησα τον πρώτο γκει φίλο μου (ήτοι πριν 15 χρόνια πάνω κάτω), έχω επισκεφτεί όλα τα μαγαζιά της συνομοταξίας τουλάχιστον άπαξ. Λίγο η μουσική που ήταν πάντα υψηλού επιπέδου σε αυτά τα μαγαζιά, λίγο οι παρέες μου που μαζί τους θα πήγαινα και στην κόλαση, λίγο οτι ήμουν μέσα στην τρέλα και την εκκεντρικότητα, ήρθα κι έγινα ένα με αυτούς τους χώρους (το οποίο κατα την μάνα μου είναι και η αιτία που έχω μείνει ανύπαντρη, ναι στα κλάμπια θα βρώ γαμπρό τεσπα). Τα τελευταία 4-5 χρόνια το έχω κόψει το άθλημα, και γιατί βαρέθηκα τις εξόδους γενικά αλλά και ειδικά η ανάγκη μου για χώρους με άτομα απο όλους τους χώρους έχει μεγαλώσει. Επίσης μεγάλο ρόλο έπαιξε και η μετάβαση μου στην σκυλέ φάση και οσο να πεις ήθελα κάτι ανάλογο στην διασκέδαση μου προφανώς.
Παρόλαυτά χτες αποφάσισα να βγώ με τα παιδιά, και γιατί ήθελα να τους δώ και γιατί ήθελα να δω κόσμο γενικότερα μπας και παρασυρθώ. Κι έτσι πήγαμε (παραμονή εκλογών κιολας) στο Ενόοοολα. Δεν γινόταν πίτα αλλά είχε αρκετό κόσμο και εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό κοριτσιών. Το μέρος μικρό (γιατί δεν τα κάνουν πιο μεγάλα δεν καταλαβαίνω, φοβούνται μήπως δεν γεμίσουν;;;), η μουσική νταπα ντουπα, φωτορυθμικά κακό όλα μια χαρά. Εγώ την άραξα κάπου σε ενα καναπε και παρατηρούσα (κοινώς βαριόμουν). Και σκεφτόμουν... Ρε σεις, πότε ακριβώς έγιναν οι γκέι τόσο ξενέρωτοι; Δεν τα θυμάμαι εγώ έτσι τα πράγματα. Τι υφάκια ήταν αυτά, τι βλέμματα ξινά, τι φρύδι σηκωμένο. Και τι λίγος κόσμος που χόρευε. Ένας απο τους λόγους που λατρευα τα γκει μαγαζιά ήταν γιατί κανείς δεν καθόταν στον κώλο του! Και επίσης υπήρχε μια απίστευτα φιλική ατμόσφαιρα μέχρι παρεξηγήσεως δηλαδή (αχ αχού). Τώρα είτε είσαι εκεί είτε σε σουαρέ της Βαρδινογιάννη το ίδιο και το αυτό. Μ'αρέσει που πάνε και για γνωριμίες τρομάρα τους. Πάντα το είχα απορία αυτό...πώς κάνουν γνωριμίες αφού το ύφος τους λέει τουλάχιστον "μην τολμήσεις!";; Γενικά υπήρχε μια γεροντοκορίαση να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Δεν καταλαβαίνω πότε άλλαξαν τα πράγματα έτσι.
Δεν καθίσαμε πάνω απο μια ώρα γιατί και τα παιδιά δεν πολυενθουσιάστηκαν. Στο γυρισμό σκεφτόμουν οτι οι γκέι δεν αντέχουν τους στρέιτ περισσότερο απ'οτι οι στρέιτ δεν αντέχουν τους γκέι. Υπάρχει μια ψύχωση με το να μαζευονται σε μαγαζιά με συγκεκριμένο σεξουαλικό orientation και δεν ξέρω γιατί βλέπω τόσο σπανια γκεί παρέες (ή και ζευγάρια) σε μαγαζιά με μεικτό κοινό. Είναι αυτό που έλεγε το intro στην Αμερικάνικη σειρά Cheers; Δηλαδή το οτι θες να πηγαίνεις κάπου που ξέρουν το όνομα σου;(κοινώς στέκι). Είναι το οτι εκεί είναι εξασφαλισμένη μια γνωριμία;(με τέτοιες μούρες αποκλείεται το υπογράφω!) Είναι το οτι δεν νιώθουν τοσο αποδεκτοί σε άλλα μέρη; Ελάτε ρε παιδιά σε μια χώρα οπου ο Ψινάκης είναι είδωλο νομίζω οτι και οι γιαγιάδες πλέον είναι εξοικειωμένες με την γκέι εικόνα. Γενικά η χτεσινή βραδιά μου άφησε μια μεγάλη απογοήτευση. Ένα απο τα αγαπημένα μου στερεότυπα (οτι οι γκέι διασκεδάζουν καλύτερα απο όλους) κατέρρευσε...
