Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2007

Ξενέρωτη γενιά μου...

Χτες βράδυ βγήκα σε μια ταβέρνα κάτι φίλων των γονιών μου.Με τους γονείς μου και τον αδερφό μου.Τελικά αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να διασκεδάζουν. Αντίθετα με μένα και την παρέα μου που πηγαίνουμε συνέχεια στα ίδια και στα ίδια μην τυχόν πάρουμε καμιά απουσία και μείνουμε στην ίδια τάξη. Και βλέπουμε τις ίδιες και τις ίδιες μουντρουχιασμένες φάτσες-σαν τις δικές μας.Ας καθόμασταν σπίτι να κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο. Τεσπα...
Στην ταβέρνα ήπια μονοκοπανιά δύο-τρία ποτηράκια κόκκινο κρασί προς έκπληξη του πατρός μου και του αδερφού μου οι οποίοι με θεωρούν εντελώς φλώρι-δεν έχουν εντελώς άδικο- και προς τέρψιν δύο γκριζομάλληδων κυρίων στο διπλανό τραπέζι οι οποίοι εκαναν υπομονή και όνειρα.Οι νεαροί θαμώνες με αφήσαν παγερά αδιάφορη παρόλα τα υποσχετικά τους βλέμματα και τις απανωτές σκουντιές της μαμάς μου η οποία άκουσε οτι οι Ζυγοί παντρεύονται στο επόμενο εξάμηνο και "είναι ντροπή να διαψεύσω εγώ την Λίτσα Πατέρα". Ο μπαμπάς άρχισε τα ανέκδοτα...αυτό σημαίνει οτι χρειάζομαι οπωσδήποτε άλλο ένα καραφάκι. Τα γκαρσόνια σε αυτό το μαγαζί είναι πάντα μέσα στο τρελό κέφι και το χιούμορ. Παρόλο που τρέχουν σαν τους Βέγγους-γιατί γίνεται κάθε μα κάθε βράδυ το αδιαχώρητο-πάντα έχουν μια έτοιμη ατάκα.Casting για κωμικούς έκαναν οι ιδιοκτήτες για να τους προσλάβουν; Και μια και είπαμε για προσλήψεις..δεν θέλω να το ματιάξω αλλά μάλλον θα δουλέψω κι εγώ εκεί.Οχι σαν γκαρσόνι, σιγά μην κατάφερνα αυτόν τον ηράκλειο άθλο.Στην μια ώρα θα τα είχα παρατήσει όχι στην ημέρα!Μου έγινε πρόταση να κάθομαι στο ταμείο ενα εξαωράκι την ημέρα.Θα είμαι και το μόνο κορίτσι...στα ώπα-ώπα θα με έχουν!Η καλύτερη μου.Θα είναι κάτι εξαιρετικά πρωτόγνωρο για μένα και ανυπομονώ να δώ πως θα είναι.
Η βραδιά τελείωσε θεαματικά... Κατέβηκα στην τουαλέτα του καταστήματος και ένας εκ των δύο μεσηλίκων θαυμαστών αποφάσισε οτι η ζωή ευνοεί τους τολμηρούς και τους μεθυσμένους. Έτσι κατέβηκε κι αυτός απο πίσω μου και αποπειράθηκε να μου πιάσει την κουβέντα.

- (χαμογελαστά) Ωραίο το φόρεμα που φοράτε.(αυτοί οι μεγάλοι που σου μιλάν στον πληθυντικό είναι σκέτη απόλαυση αλλά ατύχησε ο καημένος)
- (καθόλου χαμογελαστά) Εμένα δεν μ'αρεσει.
- ...
(κλείσιμο αυλαίας)
Τελικά δεν έχασα την έφεση μου στην επικοινωνία απο τότε που έχω πάρε δώσε με τον Μάριο.Μια χαρά διατηρώ την διαλεκτικότητα μου...