Σκέφτομαι άρα δεν δουλεύω...

Κόλαση - χάος - μαρτύριο - πίκρα - βασανιστήριο - απελπισία- παράνοια- σαδισμός - αηδία...μπορώ να σκεφτώ κι άλλες αλλά ας μην το χοντρύνω το post. Δεν ξαναπάω στην δουλειά. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Δεν ειναι ντροπή, δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλοι όλα. Όπως έλεγε και ο αξέχαστος Κωνσταντάρας "Εγώ, χωρις να είμαι γιατρός, έχω όλη την καλή διάθεση να σου κάνω μια εγχείρηση...εσύ κάθεσαι;;;". Το τι μπάχαλο δημιούργησα δεν λέγεται. Αλλα αντί άλλων έφαγαν οι πελάτες σήμερα. Αυτό θα πεί "μια έκπληξη στο πιάτο σας". Και μην ακούσω οτι πρώτες μέρες και κανείς δεν ξέρει και θα μάθεις και τέτοια. Δεν θέλω να μάθω λοιπόν. Τελείωσε. Προτιμώ να λυσσάξω της πείνας (που ούτε κι αυτό θα συμβεί ας ειναι καλά οι γονείς μου). Και τώρα θα αρχίσετε τα άλλα, τα με τα λεφτά του μπαμπά κλπ. Ε λοιπόν είμαι το πιο ολιγαρκές παιδί που έχει ποτέ γεννηθεί (ρωτήστε τους). Ούτε καπνίζω, ούτε οδηγώ για να θέλω βενζίνες, ούτε πίνω, ούτε ψώνια κάνω. Έναν κομπιούτερ έχω και όπως διαπιστώσατε κι εσείς είμαι όλη μερα πάνω απο το κεφάλι του. Τον έχω πρήξει κι αυτόν.

Τα δε γκαρσόνια είμαι σίγουρη οτι έχουν στήσει ήδη το δικό τους "Πάμε στοίχημα" στην πλάτη μου. Τα πιο αισιόδοξα πόνταραν οτι θα αντέξω μια βδομάδα ενώ τα πιο οξυδερκή βάλαν τρείς μερούλες. Έτσι ίσως εξηγείται και το πώς κάποιοι προσπαθούν να κάνουν την παραμονή μου εκεί πιο ευχάριστη και διαπροσωπική ενω άλλοι μου δυσχεραίνουν το ήδη δυσχερές έργο (σιγά το λειτούργημα). Α ρε πούστη δεν θα ξαναπάω σαν πελάτισσα εκει;;; Θα τους κάνω να φτύσουν της μάνας τους το γάλα!(όχι όλους)
Πάντως κακά τα ψέματα. Σαν καινούρια στο χώρο μπορούσα μόνο να φανταστώ τι τραβάνε εκεί μέσα. Και τι, εγώ σε καλό πόστο ήμουν. Τα γκαρσόνια είναι να τα κλαίνε οι ρέγκες. Η πραγματικότητα ξεπερνά και τον Stephen King.Ή σύμφωνα με τα λεγόμενα της μάνας μου "εγώ είμαι υπερβολική και μυγιάγγιχτη". Ε ναι αλλά αφου έτσι είμαι; Τι να κάνω;Πώς να αλλάξω; Και πως θα με αγαπάνε αν αλλάξω αφού όλοι με λατρεύουν έτσι;;; (.......) Κακομαθημένη δεν είμαι (πολύ). Χαζοευαίσθητη είμαι αλλά όπως θα έλεγαν κάποιοι, με παίρνει να είμαι. Με παίρνει δε με παίρνει, εφόσον τώρα "με παίρνει" να την κάνω, θα την κάνω με ελαφρά. Α ρε γαμώτο να μην χρησίμευαν κάπως στην παραγωγική διαδικασία της κοινωνίας οι εξυπνάδες που γράφω εδώ. Τεσπα...κανείς δεν χάνεται. Ή είμαι ήδη χαμένη και δεν το έχω καταλάβει.

"Άσχετο... "