Τσουκνίδες κι ασφόδελοι

Χτες επισκέφτηκα το πιο παρακμιακό κλάμπ ever. Της κακιάς ώρας. Μετρίου μεγέθους χώρος. Πάνω απο δέκα γαιδουροηχεία. Διακόσμηση ανύπαρκτη. Μουσική ελληνική και ξένη. Ποιόν κοροιδεύω...ελληνική κυρίως. Το κοινό. Αλλοδαποί, κάποιοι βαριοί λαικοί τύποι και κάνα δυο νεαροί που είχαν υπόπτως γλαρωμένα βλέμματα. Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος. Ενας νεαρός κυριος. Δεν του αρέσει αυτό. Που είναι νεαρός κύριος. Θα προτιμούσε να είναι νεαρά κυρία. Αλλά δεν είναι. Αλλα προσπαθεί.Η προσπάθεια αξίζει.Πτωχέ ομοφυλόφιλε... όπως θα έλεγε και η μαντάμ Σουσού. Τα παιδιά τον ξέρουν πολύ καιρό. Τον κοροιδεύουν αλλά τον συμπαθούν. Κάτι σαν "τον καημένο" ένα πράμα. Τους έχει προσφέρει άπειρες φορές λεφτά για να του κάτσουν. Αλλά δεν κάθονται. Τον κοιτάω. Έχει το βλέμμα ερωτευμένης τσουκνίδας που βρίσκεται σε λιβάδι με ασφόδελους. Καημένη τσουκνιδίτσα. Δεν της κάθονται οι ασφόδελοι. Ο δικός μου ασφόδελος μου έχει πει οτι η τσουκνίδα πολλές φορές του έχει προτείνει να του δώσει πενήντα ευρώ για να τον αφήσει να του πάρει μια πίπα. "Μπορείς να βγάλεις πολλά λεφτά Μάριο" απαντώ και με κοιτάει με βλέμμα απορίας. "Οχι πινταραστ εγκω ρε!". Πινταράστ σημαίνει γκέι. Παιδεραστής δηλαδή. Όλοι οι γκέι ειναι παιδεραστές για αυτούς. Η αρχαία Ελλάδα έκανε το θαύμα της. Κοιτάζω πάλι την τσουκνιδίτσα. Χορεύει με έναν αθώο ασφόδελο. Η αθωότητα την καυλώνει το ξέρω. Ο Τατσόπουλος δια στόματος Αντώνη Μαγκλίνη στο Τιμής ένεκεν το είχε πει. Ο παιδεραστης γαμάει μια υπόσχεση.Και δεν υπάρχει τίποτα πιο καυλωτικό απο το να γαμάς μια υπόσχεση. Καημένη τσουκνιδίτσα. Με κοιταζει ερευνητικά. Δεν της "κολλάω" στο χώρο. "Τι κάνει το κοριτσάκι εδώ" ένα πράμα. Στην περίπτωση μου είναι σαν να είμαι ενας ασφόδελος ανάμεσα στις τσουκνίδες. Ο Μάριο βάζει το χέρι του πάνω μου και είναι σαν να με μαρκάρει με πυρωμένο σίδερο..."μου ανήκεις". Η φωτιά του με λιώνει...εμένα το απλό κεράκι. Άλλη μια τσουκνίδα αρχίζει να χορεύει. Παθαίνω πλάκα. Γράφω σε μια χαρτοπετσέτα "χορευετε υπέροχα συγχαρητήρια.". Μου χαμογελάει με το χερι του στην καρδιά. Ανεβαίνει και η μπαργούμαν στο μπαρ. Αρχίζει το τσιφτετέλι. Προσκυνούμε όλοι...την θεά.Κάποιοι άνθρωποι είναι αφοπλιστικοί στις κινήσεις τους. Κακώς θεοποιήσαμε τις λέξεις.Δεν χωράν όλα στις λέξεις. Ο έρωτας της τσουκνίδας. Ο χορός της γυναίκας.Δεν μπορείς να μιλήσεις, μόνο να προσκυνήσεις. Προσκύνησα κι εγώ. Με έβλεπα απο ψηλά και καμάρωνα. Σαν η μάνα που βλέπει το παιδί της να ενηλικιώνεται ένα πράμα. Και αφέθηκα. Και αιωρήθηκα. Και εξαυλώθηκα.

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.