Η Μακεδονία είναι κινέζικη.

Χτές έφαγα μια ωραία κατραπακιά απο τον Μάριο. Εν αγνοία του βέβαια. Μου έδειχνε την καινούρια μάρκα τσιγάρων που του έφερε ο άρτι αφιχθέντας αδελφός του και μου εξηγούσε πόσο φθηνότερα είναι τα τσιγάρα απο εκεί που τα έφερε, απο την Ματσεντόνια.
"Απο την ποιά;;;"
"Ματσεντόνια."
Τώρα τι να πώ; Οτι δεν στεναχωρήθηκα; Θα φανώ ρατσίστρια και κολλημένη και εθνικίστρια αν πώ οτι στεναχωρήθηκα; Ε τότε μάλλον είμαι. Ο Μάριο δεν μπορούσε να καταλάβει βέβαια γιατί στεναχωρήθηκα και δεν θα μπορούσα να συννενοηθώ μαζί του ακόμα κι αν προσπαθούσα να του εξηγήσω. Μου είπε βέβαια ένα ειλικρινέστατο "Εγώ δεν ξέρω" και όντως δεν φοβάται να δηλώσει άγνοια για πολλά πράγματα. Μετά ήρθαν τα ξαδέρφια του τα οποία με ιδιαίτερα προκλητικό ύφος (επειδή ήξεραν οτι θα με πειράξει) μου είπαν οτι Μακεδονία τα ξέρει όλος ο κόσμος τα Σκόπια και μόνο εδώ δεν τα λέμε έτσι και οτι εμείς οι Έλληνες είμαστε πολύ ιδιοτροποι βρε αδερφέ όλα τα αλλάζουμε, να και το ασθενοφόρο όλοι το λενε ambulance κι εμείς το λέμε ασθενοφόρο. Προσπάθησα να μην θυμώσω, στο κάτω-κάτω δεν είναι η πρώτη φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση απλά πάντα αρνιόμουν να συμμετάσχω σε τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις που οδηγούν μόνο στο να χαλάω την καρδιά μου. Το έχω πάρει απόφαση εδώ και καιρό πως εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση. Και τη γλώσσα θα την εξαφανίσουν αν θέλουν οι "μεγαλοι", και τα σύνορα θα κάνουν μπάχαλο αν θέλουν οι "μεγάλοι", και τους λαούς θα βάλουν να αλληλοσφαχτούν αν αυτό εξυπηρετεί τα συμφεροντα τους.
Παρόλαυτα ήθελα να έχω την τελευταία κουβέντα με τα πιτσιρίκια και αυτό είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου άσχετο με το θέμα.
- Εσένα λοιπόν πώς σε φωνάζουν οι συμμαθητές σου;
- Χρήστο.
- Οι φίλοι σου;
- Χρήστο κι αυτοί.
- Οι καθηγητές σου;
- Χρήστο.
- Η μαμά σου πώς σε φωνάζει;
- Ε καμιά φορά Χρήστο καμιά φορά με το κανονικό μου, Μεριντιάν δηλαδή.
- Είδες λοιπόν οτι μέχρι και η μαμά σου σε λέει Χρήστο καμιά φορά αυτό όμως δεν σημαίνει οτι είναι και το πραγματικό σου όνομα αυτό. Το πραγματικό σου όνομα είναι Μεριντιάν και μπορεί όλος ο κόσμος να σε λέει Χρήστο εσύ όμως πάντα θα ξέρεις οτι εισαι ο Μεριντιάν και οτι δεν ήσουν πάντα Χρήστος. Βέβαια όποιο όνομα κι αν σου δώσουν εσύ θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν θα εκμεταλλευτούν πολλοί το γεγονός οτι έχεις δύο ονόματα για να καταφέρουν κάποια πράγματα.

Μου τη δίνει το δασκαλίστικο μου ύφος αλλά τι να κάνω; Μετά τα είδα που μαζεύτηκαν προφανως γιατί κατάλαβαν πόσο είχα στεναχωρηθεί, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχα στεναχωρηθεί τόσο με την ονομασία όσο με το οτι αντιλήφθηκα οτι βγάζουν μια πίκρα απέναντι στη χώρα μου και οτι είναι πραγματικά μπερδεμένοι. Ο Μάριο δεν έχει τέτοια προβλήματα γιατί ούτε ασχολείται με τέτοια πράγματα και εκτός των άλλων έχει πολύ λίγο καιρό εδώ. Τα ξαδέρφια του όμως που μεγαλώσαν εδώ είναι πραγματικά μπερδεμένα πλάσματα. Κάποιες φορές απαρνιούνται με σθένος την καταγωγή τους και χλευάζουν τους συμπατριώτες τους και κάποιες φορές βγάζουν φοβερό μίσος για την χώρα στην οποία μεγάλωσαν και στην οποία οι γονείς τους πάλεψαν για να μην τους λείπει τώρα τίποτα. Εκτός ίσως απο μια πατρίδα...