Πάολα

Χτές πήγα για πρώτη φορά στα μπουζούκια. Ο διακορεσμός μου συνετελέσθη στο κέντρο διασκέδασης "Άστρα" όπου εμφανίζεται η λαική αοιδός Πάολα. Στην αρχή είχα την εντύπωση οτι έκανε μπάμ το έκθαμβο ύφος μου και οτι είχα στο μέτωπο ταμπελάκι με τον χαρακτηρισμό "Πρωτάρα". Δεν περίμενα οτι ο κόσμος μπορεί να διασκεδάσει τόσο. Ένιωθα σαν την ξενέρωτη Γερμανίδα τουρίστρια που επισκέπτεται πρώτη φορά την Ελλάδα και δέχεται την επιφοίτηση του Αγίου Σκυλάδικου. Αφού θρήνησα για λίγα λεπτά τα χαμένα χρόνια στις μπουάτ (ε καλά υπερβάλλω τώρα), κατέβασα μια βοτκίτσα και προσπάθησα να απομυζήσω οτι περισσότερο μπορούσα απο το πρόγραμμα.

Εντάξει τα μπαλέτα ήταν λίγο αστεία. Αλλά γιατί να το παίξω ξινή ως άλλος Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης; Παιδιά που δούλευαν ήταν και όχι τα μπολσόι. Μια χαρά την έκαναν την δουλειά τους. Πριν την φίρμα συνήθως βγαίνουν τα τσικό, αυτό το ήξερα. Στην περίπτωση μας ήταν δύο τραγουδιστές και δύο τραγουδίστριες(ντυμένες με τα απολύτως απαραίτητα με αποτέλεσμα να κοντεύω να γλιστρίσω απο τα σάλια στο πάτωμα) οι οποίοι ήταν αρκετά καλοί αλλά το κοινό είχε έρθει μάλλον συγκεκριμένα για μια και μοναδική παρουσία και δεν τους κάναν την χάρη να εκδηλωθούν. Ειδικά τα πρώτα τραπέζια μου έκανε εντύπωση το πόσο ξενέρωτοι και ακούνητοι ήταν. Κάποιοι ούτε που έσκαγε το χειλάκι τους. Ίσως φοβοντουσαν μη χαλάσει το λίφτινγκ ξέρω γω... Εμείς είμασταν στο πάνω πάτωμα και είχαμε πανοραμική θέα.
Σε κάποια στιγμή τα φώτα σβήσαν, δύο προβολείς αναψαν, κάτι μηχανήματα ξερασαν καπνούς, οι μουσικοί παιάνισαν καταιγιστικές κατέντζες και κάτι κόκκινες κουρτίνες τραβηχτήκαν. Και τότε βγήκε Αυτή. Μια ζωντανή Barbie ακριβώς όπως αυτές που είχα μικρή, αλλά λίγο πιο προς το τραβεστί του. Με θανατοφόρο μαυρο φόρεμα, και με καθηλωτική αύρα και κίνηση που σε έφερνε στα όρια της λιποθυμίας, εμφανίστηκε η Πάολα. Την έκανα εικοσι πέντε χρονών και σαράντα κιλά. Το κοινό παραληρούσε στο χειροκρότημα. "Για να δούμε τι θα δούμε" αμφισβήτησα εγώ κατευθείαν. Και τότε άρχισε να τραγουδάει. Εντάξει η γυναίκα εχει απίστευτη φωνή. Απλά απίστευτη. Εγώ σαν υστερικιά γεροντοκόρη περίμενα το φάλτσο. Πήρα τα αρχίδια της βέβαια. Τελικά το ταλέντο φαίνεται. Κάνει μπαμ για την ακρίβεια. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο όμως και απο την φωνή της ήταν η σκηνική της παρουσία. Είχα ακούσει οτι οι τραγουδιστές πρέπει να είναι και ηθοποιοί αλλά πρώτη φορά το βλέπω στην πράξη. Και στο πιάνο πάντα μας έλεγαν οτι πρεπει να είμαστε εκφραστικοί αλλά πόση έκφραση να έχεις καθηλωμένος στο καθισμα; Η Παολίνα τραγουδούσε και "έπαιζε" ταυτοχρόνως. Στα ερωτικά τραγούδια θα έλεγες οτι μοιρολογούσε, έκλαιγε... Στα τσιφτετέλια πηδιόταν μπροστά στα μάτια μας. Στα ζειμπέκικα έβγαζε την μαγκιά ενός όλοκληρου λόχου.
Ότι και να έκανε όμως το νού της τον είχε σε μας. Σαν να εξαρτιόταν η ζωή της απο το να διασκεδάσουμε εμείς ενα πράμα.
Εγώ είχα χαζέψει φυσικά. Οι υπόλοιποι γελούσαν με την αντίδραση του "ψάρακα". Ο Μάριο μέσα στο άγχος "ωραία ε μωρό μου;" "ωραία...". Μετά πιάσαμε τον χορό και σβήσαν και Πάολες και όλα. Ποιός να το πίστευε οτι εγώ θα έριχνα τέτοιους χορούς. Κρίμα που δεν ήταν η μαμά μου απο μια πλευρά να χαιρόταν που η ξενέρωτη κόρη της επιτελους ασπάστηκε το ελληνικό παραδοσιακό γλέντι.
Κατα τις πέντε γύρισα σπίτι μεσα στην έκσταση και βρέθηκα μπροστά στο απίστευτο θέαμα. Η μαμά και ο μπαμπάς στο σαλόνι να καπνίζουν σαν παλαβοί. Δεν μπορούσαν να κοιμηθούν απο τα νεύρα που έχασε η Εθνική στο ποδόσφαιρο. Ε μη χειρότερα... Ρε ποια Εθνική Ελλάδος;; Πάολα και τα μυαλά στο μπλέντερ!!! Πάολα έχουν οι Τούρκοι;;; (έχουν τέτοιες και καλύτερες αλλά μην το πείτε παραέξω)
Σήμερα στον απόηχο (γουστάρω τρελά αυτό το ουσιαστικό) του εθνικού διασυρμού μαζευτήκαμε στης θειας μου και πνίξαμε τον εθνικό μας πόνο στους μπακαλιάρους και το κρασί. Δεν ξέρω για τους άλλους ο δικός μου πόνος πάντως μια χαρά πνίγηκε στο ημίγλυκο...

Θα βάλω και label "τέχνη" και ας χτυπιούνται οι κουλτουριάρηδες..