Mozart

Είχα πολύ καιρό να επισκεφτώ ευαγές ίδρυμα (νοσοκομείο και τα ρέστα). Βέβαια άλλο ιδιωτική κλινική και άλλο δημόσιο νοσοκομείο αλλά μου έκανε εντύπωση που και στα δύο η μυρωδιά είναι η ίδια, όπως και το βλέμμα των ανθρώπων. Ευτυχώς εγώ επισκέφτηκα την θεία μου που ήταν στην γυναικολογική πτέρυγα μιας και μόλις εγχειρίστηκε στον μαστό (όλα πήγαν καλά ως τώρα, για να δούμε...). Εκεί η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Παντού μπαλόνια και λουλούδια για τις καινούριες μαμάδες και τα άρτι αφιχθέντα νινάκια. Μπαμπάδες που χρειάζονταν επειγόντως πάμπερς περισσότερο απο ότι τα βλαστάρια τους! Παππούδες και γιαγιάδες μπαστακωμένοι στον έβδομο ουρανό.

Στο δωμάτιο της θείας μου είμασταν τα δυο μας και για να σκοτώσουμε την ώρα που δεν περνούσε είπαμε να ανοίξουμε την τηλεόραση. Χωρίς υπερβολή μπορώ να πώ οτι έχω τόσο καιρό να δώ τηλεόραση που κοντεύω να ξεχάσω να χειρίζομαι το τηλεκοντρόλ. Είμαι ή μπροστά στον υπολογιστή ή έξω. Και καλά κάνω. Η θεία μου έκανε το λάθος να πατήσει το νούμερο 9 του τηλεκοντρόλ. Και εγένετο Στάρ Τσάνελ. Στο όγδοο λεπτό ένιωσα τα πρώτα τσαφ τσαφ στο κεφάλι μου, πρέπει να ήταν τα εγκεφαλικά μου κύτταρα που αυτοπυρπολούνταν ομαδικά ως άλλοι Παλαιστίνιοι. Όχι άλλο Σαρμπέλ! Όχι άλλο κάρβουνο! Όχι άλλες Μαρίες, Μαρίκες, Παναγιώτες ήμαρτον. Προφασίστηκα στέρηση καφείνης και εξήλθα του δωματίου...και τότε το είδα. Ήταν οτι ομορφότερο έχω δεί ποτέ στη ζωή μου (ναι πιο όμορφο και απο αυτόν). Μωράκια. Μωράκια σε γυάλες. Μωράκια σε γυάλες σαν καραμελίτσες. Να θές να τα αρπάξεις όλα αγκαλιά και να τα φάς. Η καρδιά μου σταμάτησε για λίγο είμαι σίγουρη! Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω. Γυάλες σαν αυτές που ο φούρναρης βάζει τις τυρόπιτες, αλλά στηριγμένες σε ψηλά ροδάκια. Κάθε τέτοια γυάλα είχε μέσα τέσσερα μωράκια στη σειρά σαν φρέσκα ψωμάκια, με ρόζ ή μπλέ ζιπουνάκια! Αληθινά μωράκια! Αληθινά αλλά σαν ζωγραφιστά! Μέσα στις γυάλες τους σαν ήρεμα ψαράκια, τα πήγαιναν βόλτα στις μαμάδες τους. Είχα πάθει την πλάκα μου. Φοβισμένη μήπως τα ματιάξω τα κοίταζα με δέος έτοιμη να βάλω τα κλάματα φτύνοντας τα κιόλας απο μέσα μου. Νομίζω οτι ήταν οτι πιο κοντινό έχω ζήσει σε μεταφυσική εμπειρία. Και τότε ακούστηκε, μέσα σε αυτό το ειδυλλιακό περιβάλλον... Yassou Maria! Ιεροσυλία, ύβρις, απαράδεκτο. Τα ντελικάτα μωρουδίστικα αυτιά να δέχονται τέτοιο πρώτο ερέθισμα. Ακόμα αντηχούν στα αυτιά τους οι άρπες των αγγέλων μην τα προσγειώνετε τόσο ανώμαλα στην σκληρή μουσική πραγματικότητα. Έχουν καιρό μπροστά τους να φάνε τα σκουπίδια σας (μας). Βάλτε τους Μότσαρτ να γουστάρουν ρε γαμώτο...

Θέλω ένα μωρό...