Χριστός Ανέστη.

Πάει κι αυτό το Πάσχα. Μα τι διάολο στο fast forward είναι η ζωή μου και περνάει έτσι γρήγορα ο καιρός; Τεσπα... Μεγάλη Παρασκευή εγκατέλειψα την πόλη και πήγα στο εξοχικό.

Είπα να πάω στην εκκλησία την Μεγάλη Παρασκευή έχοντας την κρυφή ελπίδα οτι επιτέλους ο Θεός θα τιμωρήσει τις τόσες μου προκλήσεις με ένα θεαματικό μπουρλότο μπροστά στον Επιτάφιο την στιγμή που πάω να προσκυνήσω. Μπααα...
Ανάσταση κάναμε στο Γομάτι, ενα γειτονικό χωριό το οποίο έχει πολύ εντυπωσιακή Ανάσταση καθώς μετά το Χριστός Ανέστη βάζουν φωτιά σε ένα τεράστιο δέντρο το οποίο στην κορυφή του έχει μια κούκλα Ιούδα. Πάλι με πλημμύρισαν κρυφές ελπίδες οτι μια φλογίτσα "τυχαίως" θα προσγειωθεί στην μακριά μου κόμη και θα αναφλεχθω σαν την Ζαν Ντ'αρκ. Αλλά τίποτα... Μάλλον έχει κάτι πιο επώδυνο στο μυαλό Του.
Κυριακή του Πάσχα με το αρνί στο λαιμό ακόμα πήρα το λεωφορείο και ήρθα σαν κυνηγημένη γιατί καταλήφθηκα απο αιφνίδιο στερητικό σύνδρομο. Λέω δεν μπορεί... Όλο και κάποιο τρελό φορτηγό θα πέσει πάνω μας και θα είμαι το μόνο θύμα του "τραγικού τροχαίου". Ούτε τότε ομως... Όλα τα φορτηγά ήταν λογικά.
Τι να πώ...μάλλον Του πέσαν πολλές δουλειές τώρα με τις γιορτές...

Πέντε διαφορετικά είδη λουλουδιών