Έκθεση βιβλίου

Πάει και φέτος η έκθεση βιβλίου. Πήγα τρείς φορές αλλά ομολογώ οτι τόσα πολλά βιβλία μαζεμένα δεν με συγκινούν πλέον. Ήδη τα βιβλιοπωλεία με δυσκολεύουν αρκετά στο να επιλέξω τι να αγοράσω. Πάω μόνο συστημένη δηλαδή ξέροντας απο πριν τίτλο, συγγραφέα και εκδοτικό οίκο. Πάντως απο οτι κατάλαβα γράφει και η κουτσή Μαρία. Το δικό μου παιδικό όνειρο ήταν να γίνω συγγραφέας. Μετά άρχισα να διαβάζω πιο εντατικά και κατάλαβα οτι δεν είναι τόσο απλό πράγμα η έμπνευση. Θα έλεγα οτι είναι πιο δυσεύρετη και απο το ίδιο το τάλαντο της γραφής. Τεσπα το θέμα είναι οτι ο ιδανικός χώρος εργασίας για μένα θα ήταν ένα μέρος με βιβλία. Βιβλιοπωλείο θα'ναι, δανειστική βιβλιοθήκη θα'ναι, δεν ξέρω. Για να μην μιλήσω για την μυρωδιά των φρεσκοκομμένων βιβλίων.
Πίσω στο θέμα μας. Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα στην έκθεση βιβλίου και γινοταν χαμός. Είδα και τον κύριο Ζουράρι. Καλά τον βλέπω συχνά στην πόλη δεν ήταν κανενα αξιοπερίεργο θέαμα. Την είχε αράξει σε μια καρέκλα χαλαρα...μόνο ο φραπές του έλειπε! "Μαμά ο Ζουράρις." ενημέρωσα την μητέρα και αυτή έψαχνε γύρω γύρω ενώ ήταν μπροστά της. Που να φανταστεί η γυναίκα οτι αυτός ο ραθυμος τύπος που είχε σχεδόν ξαπλώσει στην καρέκλα ήταν το ίνδαλμα της. Έχει βγάλει ένα καινούριο βιβλίο και υπέγραφε αντίτυπα.
Εγώ εν τω μεταξύ θυμήθηκα οτι θέλω να πάρω το τελευταίο βιβλίο του Τατσόπουλου αλλά δεν είχα λεφτά. Καταραμένη φτώχεια...να θυμηθώ να δώ αύριο στην δανειστική βιβλιοθήκη αν το το έχει. Ο Τατσόπουλος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας (μαζί με τον Τσιφόρο). Κρίμα που δεν μπορούμε να είμαστε φιλαράκια με διάσημους. Θα ρίχναμε πολύ γέλιο με τον Πέτρο... Πάντως κάθε χρόνο όλο και περισσότερο βαριέμαι στην έκθεση. Οι δε Ινδιανοι με τις μουσικές παραδίπλα μου σπάνε τα νεύρα. Τους βρίσκω εντελώς κακόγουστους και καθόλου παραδοσιακούς. Τελικά το πιο καλό στην έκθεση βιβλίου ηταν τα καλαμπόκια. Άντε και το μαλλί της γριάς. Άντε και τα γλυφιτζούρια. Μάλλον πεινάω... τα λέμε μετά...