Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά

Αυτές τις μέρες παίρνω μια- όχι αρκετά έγκυρη ομολογουμένως - γεύση απο τον "έγγαμο" βίο. Οι γονείς μου έχουν αποσυρθεί στο εξοχικό μας και μένουμε τα πιτσουνάκια μόνα στο σπίτι (μου). Βέβαια ο Μάριος είναι σε άδεια και εγώ δουλεύω μόνο τρείς-τέσσερις ώρες κάθε μέρα άρα μάλλον με μήνα του μέλιτος μοιάζει παρά με έγγαμο βίο. Χτές που αποφάσισε να κάνει ο Μάριος ένα εκτός προγράμματος μεροκάματο (επειδή είμαστε ταπί) είπα κι εγώ να κάνω ενα simulation της παραδοσιακής μέρας της εργαζόμενης νοικοκυράς. Οι συνθήκες με βόλευαν γιατί το σπίτι είναι μπουρδέλο, εγώ δουλεύω το απόγευμα και το μωρό μου θα ερχόταν πεινασμένο κατά τις 4 λίγο αφού φύγω για την δουλειά δηλαδή.
Σηκώθηκα στις 10 και χαλαρά χαλαρά ήπια το καφεδάκι μου μέχρι τις 10:30. Μετά έριξα μια ματιά στο σπίτι για να κάνω εναν γρήγορο απολογισμό της κατάστασης. Τι σκεφτόταν η μάνα μου όταν αποφάσιζε να αγοράσει σπίτι 120 τετραγωνικών; Άρπαξα το ξεσκονόπανο και την λεκανίτσα. Το πρότζεκτ μάνατζμεντ είναι απολύτως απαραίτητο στην ημερήσια φασίνα. Πάντα ξεκινάμε απο το συμμάζεμα και μετά προχωράμε στο καθάρισμα(ξεσκόνισμα- σκούπισμα- σφουγγάρισμα). Εγώ που είμαι αρκετά νευρική και γρήγορη όταν καθαρίζω (κάτι που δύσκολα πιστεύει όποιος δεν με έχει δει εν δράσει) προτιμώ να τα συνδυάζω. Βασικά το δωμάτιο μου νικάει κατα κράτος ολόκληρο το υπόλοιπο σπίτι σε βρωμιά και ακαταστασία. Να υπογραμμίσω οτι γι'αυτό φταίει το οτι έχω πάρα πολλά πράγματα και όχι το οτι είμαι βρωμιάρα. Άρα λέτς σταρτ γουίθ ξεσκόνισμα...
Λίγο μετά και πριν ξεκινήσω το σκούπισμα θυμάμαι οτι έχω ρούχα για πλυντήριο. Πίς οφ κέικ. Τα πετάω μέσα κι αυτά λίγο πριν πατήσω το κουμπί όμως κάνω μια κίνηση καλής θέλησης προς το αγαπημένο μου φόρεμα και το βγάζω απο το στροβιλιζόμενο μαρτύριο. Αυτό θα το πλύνω στο χέρι. Έτσι κι έγινε.
Σκούπισμα πίς οφ κέικ, σφουγγάρισμα πίς οφ κέικ. Κάτι ξεχνάω όμως ρε γαμωτο κι έχει πάει 12. Α ναι! Φαγητό! Οκ μπιζέλια για μένα και μακαρόνια με κιμά για το κάθαρμα που δεν τρώει οτιδήποτε είναι πράσινου χρώματος. Παράλληλα (περπατάμε παράλληλα) φτιάχνω τυροπιτάκια γιατί κάνουν μεγάλη θραύση ειδικά όταν βαριόμαστε να μαγειρεύουμε (ή οταν είμαστε ταπί όπως τώρα). Την συνταγή θα την βρείς στο τέλος αυτού του πόστ. (αχ τι κάνω για να με διαβάσουν μέχρι τέλους)
Βουτηγμένη στον ιδρώτα παίρνω βαθιά ανάσα και κάνω το τελικό βήμα. Το μπάνιο. Μισό μπουκάλι θαυματουργό Βιμ τελείωσα. Μόνο που δεν λούστηκα με αυτό. Αλλά το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Και μιας και είμαι στο μπάνιο ας κάνω κι ένα μπάνιο. Γιατί ας μην ξεχνάμε οτι εκτός απο νοικοκυρά είμαι και γυναίκα (θα ξεράσω).
Με το τουρμπάνι στο κεφάλι ειναι ώρα για άπλωμα ρούχων. Με την ευκαιρία ρίχνω μια ματιά στην γειτονιά. Νέκρα. Μου πέφτουν δύο μανταλάκια παρακαλώ απο την βιασύνη και κάπου εκεί καταλαβαίνω οτι πρεπει να χαλαρώσω λίγο ρυθμούς. Ώρα για προσωπικό μπωτέ. Αποτρίχωση, νύχια, μαλλιά τσέκ. Και ακόμα είναι μια και μισή. Σαν να πείνασα. Ενώ τσακίζω λίγα μπιζελάκια γράφω ένα πόστ στα γρήγορα με τις περιπέτειες της νοικοκυράς (όχι σε απόγνωση όμως).
Βλέπω το σπίτι. Αστράφτει. Φαντάζομαι το επιτιμητικό βλέμμα του μωρού μου και όλη η κούραση μου φεύγει. Ποιός να το πίστευε οτι εγώ που βγάζω καντήλες με κάθε άλλη χειρωνακτική εργασια εκτός του πιανίσματος θα χαίρομαι τόσο πολύ με την καθαριότητα (η οποία ως γνωστόν είναι η μισή αρχοντιά). Μετά σκέφτομαι αν θα μπορούσα να το κάνω αυτό κάθε μέρα. Νο γουέι χοσέ!

Τα τυροπιτάκια της γιαγιάς (Ντακ) μου.

Υλικά που θα χρειαστείς απαραιτήτως:

Αλεύρι (όσο πάρει)
Ένα γιαούρτι (ότι ράτσα θέτε εσείς)
Ενα μπέικιν πάουντερ
Λευκό τυρί (ας είναι και φέτα)
Βούτυρο, λάδι.
Δύο αυγά.

Σε ένα μπόλ που να σε βολεύει για ζύμωμα ρίξε το γιαούρτι με το μπέικιν και ανακάτεψε καλά να διαλυθεί. Έτσι μπράβο. Στο κεσεδάκι του γιαουρτιού βάλε λάδι μέχρι την μέση και συμπήρωσε το υπόλοιπο με λιωμένο βούτυρο (προσοχή να μην καίει το βούτυρο-με προσέχεις;). Άρα έχεις ένα κεσεδάκι φουλ με μείγμα βουτύρου-λαδιού. Πρόσθεσε το κι αυτό στο γιαούρτι. Και τώρα άρχισε να ρίχνεις αλεύρι και να ανακατεύεις με το χέρι (ναι θέλει χέρι αν θες να πετύχει) μέχρι να γίνει μια αξιοπρεπής ζύμη όχι λαδερή αλλά ούτε πολύ σφιχτή.
Όταν βαρεθείς να ζυμώνεις βάλε την ζύμη για λιγάκι στο ψυγείο (δεν κατάλαβα ποτέ γιατί) και φτιάξε την γέμιση που είναι απλούστατη. Σε ένα άλλο μπολ ρίξε όσο τυρί θές και σπάσε μέσα ενα αυγό. Ανακάτεψε τα χαλλαρά με ένα πηρούνι μέχρι να γίνουν ένα σώμα μια ψυχή. Και τώρα μπορείς να βγάλεις την ζύμη απο το ψυγείο. Πάρε ένα μικρό κομμάτι ζύμης και κάντο μπαλάκι, να ίσαμε ένα μπαλάκι του πίνγκ πόνγκ. Άνα γειά σου. Μετά απίθωσε το κάτω και με την παλάμη σου ζούλα το μέχρι να γίνει περίπου όσο ένα πιατάκι του καφέ. (πιατάκι του καφέ; υπάρχει τέτοιο πράγμα;) Εννοώ τα πιατάκια που είναι απο κάτω απο τα φλυτζανάκια του καφέ. Ουφ. Μετά με ένα κουτάλάκι πάρε μια ικανή ποσότητα γέμισης και τοποθέτησε την στο κάτω μέρος της απλωμένης ζύμης. Πόσο πιο επιστημονικά να το πω; Ωραία και τώρα brace yourself γιατί ήρθε η ώρα για την κρίσιμη κίνηση. Πιάσε το πάνω μέρος της απλωμένης ζύμης και σκέπασε με αγάπη και τρυφερότητα την γέμιση κάνοντας τον κύκλο ημικύκλιο. (ορίστε και η γεωμετρία) Πάτα με δάχτυλα τις άκρες της ζύμης και όταν τελειώσεις με τις δαχτυλιές θα έχεις ένα όμορφο κουρουδάκι (όχι κουραδάκι ρε βλάκα) το οποίο μπορείς να τοποθετήσεις στο λαδωμένο σου ταψί .
Ακολούθα τον παραπάνω αλγόριθμο για το σύνολο της ζύμης και αφού τελειώσεις άλειψε τα τυροπιτάκια σου με κρόκο αυγού. Ελπίζω να θυμήθηκες να προθερμάνεις τον φούρνο σου στους 180 βαθμούς γιατί εγώ ξέχασα να στο πώ. Ρίξε στη σάουνα τα τυροπιτάκια και περίμενε κανένα τέταρτο. Όταν αρχίσουν να ροδίζουν είναι έτοιμα. Ε θα το καταλάβεις και εσύ απο την θεική μυρωδιά. Ταιριάζουν υπέροχα με κρύα μπύρα τα καλοκαιρινά βράδια. Καλή όρεξη!