Σαδομαζοχισμός

Χτές του είπα πάλι πως θέλω να χωρίσουμε...

Ήρθε να με πάρει απο την δουλειά στο σχόλασμα. Στεκόταν έξω απο το αυτοκίνητο πεντάμορφος όπως πάντα, με την άσπρη του μπλούζα να φωτίζει το μελαμψό του πρόσωπο και τα χέρια σταυρωμένα μπροστά του. Μια παρέα απο κοριτσόπουλα (λατρεύω αυτή τη λέξη) τον κοιτούσαν και ψιθυρίζαν μεταξύ τους. Τα κοίταξα με συγκατάβαση. Το βλέμμα τους με γύρισε στο παρελθόν, βίωσα μαζί τους την πρώτη φορά που τον είδα και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω απο πάνω του τα μάτια μου, μάταια αναζητώντας ενα ψεγάδι που θα έπαιρνε αυτήν την ανυπόφορη αίσθηση τελειότητας απο μέσα μου. Έχω πάψει να το αναζητώ πια. Το μόνο που αναζητώ είναι η έξοδος κινδύνου. Αλλά δεν με αφήνει να φύγω. Η παρουσία του βαραίνει την ψυχή και την ζωή μου. Ντρέπομαι που το λέω αλλά ακόμα κι αν δεν το πώ παραμένει η αλήθεια. Ναι τον αγαπώ. Εϊμαι κατα κάποιο τρόπο η πνευματική του μητέρα. Και παραμένει ενα πολύ καλό παιδί. Γι'αυτό εγώ φαίνομαι ακόμα πιο κακιά. Δεν μπορω να συγκρατήσω τα νεύρα μου, την μόνιμη έκφραση δυστυχίας στο πρόσωπο μου που τον μελαγχολεί απεριόριστα. Δεν με αφήνει να φύγω παρόλα τα μαρτύρια στα οποία τον υποβάλλω. Εξευτελισμοί, προσβολές, φωνές. Είμαι το τέρας που εγώ δημιούργησα. Είμαι ο Κύριος Χάιντ και το μισώ αυτό. Δεν του αξίζει και δεν αξίζει και σε μένα. Αλλά είναι η μόνη λύση.

Όταν γύρισα στο σπίτι έβαλα να δώ το Misery. Στιγμή δεν λυπήθηκα τον Τζέιμς Κάαν... Μετά το τέλος της ταινίας ήξερα θετικά οτι ήμουν μια Άν Γουίλκς σε εξέλιξη...