Τα ψάρια δεν είναι χορτοφάγα

Μετά απο μια εκρηκτική Πέμπτη και μια απελπιστική Παρασκευή είπα να πάω το Σάββατο στον πατέρα μου στο εξοχικό για Σ/Κ μπας και ξελεγράρω. Το λεωφορείο των 830 ήταν οτι πρέπει για να μην με πιάσει η ντάλα.
Η διαδρομή ήταν μαγικη και κατάλληλα συνδυασμένη απο τον οδηγό του λεωφορείου με κλασσική μουσική. Συγκεκριμένα ακούσαμε τα άπαντα του Γονίδη απο την πρώιμη μπαρόκ περίοδο του και συνεχίσαμε με τους κλασσικούς ρομαντικούς. Τα δώδεκα πρελούδια του Πλούταρχου για μια άρπα και μια κλάψα, και τα μικρά νυχτερινά του Βέρτη. Για το φινάλε ο οδηγός είχε κάτι πολύ προχώ που λίγοι επιβάτες φάνηκε να εκτιμούν. Και είναι αλήθεια οτι το υποτιμημένο υπερρεαλιστικό opus του Μπουγά είναι μόνο για ιδιαίτερα αυτάκια.
Στο εξοχικό παιδί και εγγόνια με υποδέχτηκαν με χαρά και ήταν οτι χρειαζόμουν μετά τα τελευταία σκηνικά. Αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο ενός pet αν και το σπίτι είναι πολύ μικρό.
Το Σάββατο πέρασε χαλαρά και την Κυριακή το πρωί πήγα με τον μπαμπά μου για ψάρεμα.
Είμαι λάτρης των ψαριών μέχρι τρέλας ( Σελήνη στους Ιχθείς γάρ). Και δεν εννοώ μόνο να τα τρώω. Μου αρέσει να τα βλέπω και ζωντανα, να τα βλέπω σε κινούμενα σχέδια, να διαβάζω ιστορίες για ψάρια και πολλές φορες στη ζωή μου είχα ψαράκια για κατοικίδια. Επίσης μου αρέσει το σχήμα του ψαριου. Στο σπίτι έχω δεκάδες πράγματα που απεικονίζουν το ψάρι. Απορώ πως σε μερικούς αρέσει το ψαροκόκκαλο σαν σχήμα. Ενα ψάρι νεκρό και γυμνό δηλαδή. Μπρρρρ....


Το ψάρεμα ήταν απόλυτη αποτυχία γιατί η θάλασσα ήταν λάδι και τα ψάρια δεν τσιμπούσαν. Μάλιστα μας έβλεπαν και είμαι σίγουρη οτι μας συζητούσαν. Του στυλ "τι μαλάκες δες περιμένουν να τσιμπήσουμε. Σε βλέπουμε ρεεεε!". Αν δεν κινδύνευα να χαρακτηριστώ τρελή, θα ορκιζόμουνα οτι ένα μου έβγαλε και τη γλώσσα.
Αφού το πήραμε απόφαση οτι ψάρι δεν θα φάμε, είπαμε να μαζέψουμε αχινούς που είναι πιο βολικοί. I mean they just sit there. Αλλά πίσω έχει ο αχινός την ουρά. Μετά την εμπεριστατωμένη ανάλυση του πρώτου αχινού απο τον μπαμπά μου, απεφάνθη οτι επρόκειτο για "οβριούς", δηλαδή αχινούς που δεν έχουν τίποτα μέσα, τσιγκούνηδες. Ο politically correct όρος νομίζω είναι αχινοί- ιουδαίοι. Lol.

Στο τέλος έμεινα με τα μούρα....