Κατα τη διάρκεια των διακοπών μου περνούσε τουλάχιστον δέκα φορές τη μέρα η σκέψη "α να θυμηθώ να το γράψω κι αυτό στο blog". Τώρα που δεν θυμάμαι τίποτα απο όλα αυτά, αντιλαμβάνομαι την χρηστικότητα των σημειωματαρίων που κάθε βλογγερ που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να κουβαλάει μαζί του. Και εγώ αρχίζω απο αύριο.
Κατα τ΄άλλα οι διακοπές μου σε τίτλους:
- Το λατρεύω αυτό το νησί αλλά αυτό μάλλον δεν τρέφει τα ίδια αισθήματα για εμένα. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο λιμάνι, έπαθε βλάβη το τοπικό λεωφορείο που πήγαινε στο κάμπινγκ και έπρεπε να περιμένουμε περιπου 1,5 ώρα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.
- Το αντίσκηνο που στήσαμε ήταν το περσινό το οποίο έχει σπάσει ένα απο τα στηρίγματα του απο το μεγάλο μπουρίνι του 2007 που είχε σαρώσει το κάμπινγκ. Apparently είμασταν πολύ large τυποι για να έχουμε κινητά αξίας 400 ευρώ έκαστος αλλά too cheap για να αγοράσουμε καινούρια σκηνή. Αποτέλεσμα : το αντίσκηνο ήταν το μισό igloo και το μισό τρίγωνο. Άλλο να το λέω και άλλο να το βλέπεις. Ανεκτίμητη προσθήκη στην τοπική αισθητική.
- Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ένιωθα οτι είχα ξεχάσει κάτι. Την δεύτερη μέρα θυμήθηκα τι ήταν. Είχα ξεχάσει οτι με τον Μάριο είχαμε εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για το τι είναι διακοπές. Εγώ δεν μπορούσα να κάθομαι για πάνω απο μισή ώρα, ήθελα να πηγαίνω κάθε μέρα σε διαφορετικά μέρη, να κολυμπάω μακριά, να περπατάω πολύ. Αυτός ήθελε να τρώει ανα 3 ώρες, να κοιμάται τουλάχιστον 8 ώρες τη μέρα και τον έπιανε υστερία κάθε φορά που απομακρυνόμουν ένα μέτρο απο εκεί που πάτωνε. Στην αρχή μαλλιοτραβιόμασταν τουλάχιστον κάθε δίωρο αλλά μετά φαίνεται πως κουραστήκαμε και το αραιώσαμε.
- Ασχοληθηκα με όλα τα αγαπημένα μου θαλάσσια σπορ εκτός απο το μαζεμα αχινών λόγω της προαναφερθείσας υστερίας. Τάισα τα ψάρια με μύδια που μάζευα και άνοιγα με τα χεράκια μου. Αγόρασα μάσκα και "χτένισα" την περιοχή. Έφτιαξα γλυπτά απο άμμο. Προσπάθησα να καβαλήσω τα κύματα με το στρώμα μου. Ωραία ήταν.
- Η εθνολογική σύσταση των τουριστών της νήσου ήταν : 40 % Βαλκάνιοι, 40 % ανατολικό μπλόκ, 10 % άλλες εθνότητες, 10 % Έλληνες. Νιώθαμε σαν στο σπίτι μας δηλαδή.
- Η επιστροφή ήταν μια κόλαση. Χρυσή Αμμουδιά - Λιμένας - Κεραμωτή - Χρυσούπολη - Καβάλα - Θεσσαλονίκη. Ένιωθα σαν ροκ σταρ σε τουρνέ τόσες φορές που μπήκα σε λεωφορείο.
Αυτά. Η Θεσσαλονίκη μας υποδέχτηκε φορώντας τα καλά της, ήτοι 38 βαθμούς Κελσίου.
Κατα τ΄άλλα οι διακοπές μου σε τίτλους:
- Το λατρεύω αυτό το νησί αλλά αυτό μάλλον δεν τρέφει τα ίδια αισθήματα για εμένα. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο λιμάνι, έπαθε βλάβη το τοπικό λεωφορείο που πήγαινε στο κάμπινγκ και έπρεπε να περιμένουμε περιπου 1,5 ώρα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.
- Το αντίσκηνο που στήσαμε ήταν το περσινό το οποίο έχει σπάσει ένα απο τα στηρίγματα του απο το μεγάλο μπουρίνι του 2007 που είχε σαρώσει το κάμπινγκ. Apparently είμασταν πολύ large τυποι για να έχουμε κινητά αξίας 400 ευρώ έκαστος αλλά too cheap για να αγοράσουμε καινούρια σκηνή. Αποτέλεσμα : το αντίσκηνο ήταν το μισό igloo και το μισό τρίγωνο. Άλλο να το λέω και άλλο να το βλέπεις. Ανεκτίμητη προσθήκη στην τοπική αισθητική.
- Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ένιωθα οτι είχα ξεχάσει κάτι. Την δεύτερη μέρα θυμήθηκα τι ήταν. Είχα ξεχάσει οτι με τον Μάριο είχαμε εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για το τι είναι διακοπές. Εγώ δεν μπορούσα να κάθομαι για πάνω απο μισή ώρα, ήθελα να πηγαίνω κάθε μέρα σε διαφορετικά μέρη, να κολυμπάω μακριά, να περπατάω πολύ. Αυτός ήθελε να τρώει ανα 3 ώρες, να κοιμάται τουλάχιστον 8 ώρες τη μέρα και τον έπιανε υστερία κάθε φορά που απομακρυνόμουν ένα μέτρο απο εκεί που πάτωνε. Στην αρχή μαλλιοτραβιόμασταν τουλάχιστον κάθε δίωρο αλλά μετά φαίνεται πως κουραστήκαμε και το αραιώσαμε.
- Ασχοληθηκα με όλα τα αγαπημένα μου θαλάσσια σπορ εκτός απο το μαζεμα αχινών λόγω της προαναφερθείσας υστερίας. Τάισα τα ψάρια με μύδια που μάζευα και άνοιγα με τα χεράκια μου. Αγόρασα μάσκα και "χτένισα" την περιοχή. Έφτιαξα γλυπτά απο άμμο. Προσπάθησα να καβαλήσω τα κύματα με το στρώμα μου. Ωραία ήταν.
- Η εθνολογική σύσταση των τουριστών της νήσου ήταν : 40 % Βαλκάνιοι, 40 % ανατολικό μπλόκ, 10 % άλλες εθνότητες, 10 % Έλληνες. Νιώθαμε σαν στο σπίτι μας δηλαδή.
- Η επιστροφή ήταν μια κόλαση. Χρυσή Αμμουδιά - Λιμένας - Κεραμωτή - Χρυσούπολη - Καβάλα - Θεσσαλονίκη. Ένιωθα σαν ροκ σταρ σε τουρνέ τόσες φορές που μπήκα σε λεωφορείο.
Αυτά. Η Θεσσαλονίκη μας υποδέχτηκε φορώντας τα καλά της, ήτοι 38 βαθμούς Κελσίου.
1 σχόλια:
Γυρισατε ?? :-P
Δημοσίευση σχολίου