Χτες έκανα την παρθενική μου επίσκεψη στο Πανεπιστημίο για να αρχίσω την διαδικασία της εγγραφής μου (προσοχή στην επιλογή του ρήματος "αρχίζω", όπως σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες την πρώτη μέρα "αρχίζεις" τη διαδικασία αλλά επ'ουδενί δεν την τελειώνεις).
Οταν ξεκινάς οτιδήποτε έχει σχέση με μαθήματα στην τρυφερή ηλικία των 30, το καλό είναι οτι αυτό δεν συνοδεύεται με το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι και την μαύρη ψυχολογία για το καλοκαίρι που πέρασε τα οποία συνήθως έχεις απο τα 8 εώς τα 18 σου. Βέβαια κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.Όπως όταν ήμουν μικρή και είχα αγχωθεί επειδή θα πήγαινα σχολείο για πρώτη φορά και δεν ήξερα να διαβάζω. Θυμάμαι καθαρά το συναίσθημα, την είχα πρήξει την μάνα μου να την ρωτάω τα γράμματα απο τα πακέτα τσιγάρων και τις εφημερίδες που έβρισκα, μέχρι τελικά που έμαθα να διαβάζω πριν πάω σχολείο.
Έτσι και τώρα ξεψάχνισα το ίντερνετ και τις επαφές μου σχετικά με το τμήμα στο οποίο πέρασα και τα μαθήματα τα οποία θα παρακολουθήσω και ήδη άρχισα να διαβάζω την ιστορία του Παπαρηγόπουλου (η αδυναμία της μάνας μου) για να μην είμαι τελείως άσχετη εκεί πέρα. Δεν προνόησα όμως να επισκεφτώ και το χώρο του Πανεπιστημίου για να μην μου έρθει το ξαφνικό...
Πήγα λοιπόν με διάθεση "για να δούμε επιτέλους το περίφημο Αριστοτέλειο" αγκαζέ με την μαμά και την θεία. Οι τρείς χάριτες λοιπόν φτάσαν μπροστά στο κτίριο με την επιγραφή για τις χάριτες. Σημαδιακό...
Για πολλά χρόνια αυτό το κτίριο μου προκαλούσε δέος. Όταν πήγαινα γυμνάσιο και λύκειο, ο πανεπιστημιακός περίβολος ήταν ο τόπος της μονοήμερης εκδρομής μας. Ποιός είχε αυτή τη φαεινή ιδέα δεν ξέρω, ίσως κάποιος που ήθελε να μας κάνει να σιχαθούμε το Πανεπιστήμιο πριν καλά καλά φτάσουμε στην γ' λυκείου. Το θέμα είναι οτι με το που φτάναμε εκεί εγώ πάντα έκανα μια βόλτα έξω απο το νεοκλασσικό του ιστορικού-αρχαιολογικού για να θαυμάσω το κτίριο. Που να'ξερα οτι κάποτε θα έμπαινα μέσα.
Βέβαια σε αυτό δεν μπήκαμε γιατί οι γραμματείες των τμημάτων είναι σε ένα άλλο κτίριο το οποίο είναι το κλασσικό κουτένιο στύλ-πολυκατοικία. Με το που πάτησα το πόδι μου εκεί μέσα είχα ένα έντονο deja-vu εφορίας και μου έφυγε κάθε φιλομάθεια. Ανεβήκαμε τα στενά σκαλιά και κάθε βήμα ήταν βαρύτερο λόγω της κλεισούρας που αναδυόταν και της κλειστοφοβίας λόγω των τσιμεντένιων γκρίζων τοίχων. Χριστέ μου πώς δουλεύουν εκεί πέρα; Ο χώρος των γραμματειών θύμιζε τους χώρους αναμονής στον ΟΑΕΔ και ακόμα και τα χαρούμενα πηγαδάκια των φοιτητών δεν μπορούσαν να ομορφύνουν την ατμόσφαιρα. Καλά απο τις γραμματείς δεν περίμενα να είναι διαφορετικές γιατί έχω ακούσει διάφορα για την περιώνυμη ευγένεια τους. Είχα φτάσει και αργότερα απο την ώρα των εγγραφών και καταλαβαίνετε...αφού δεν με έδειραν τυχερή είμαι!
Απογοήτευση απο την πρώτη επαφή λοιπόν. Αλλά όπως ανέφερα σε προηγούμενο ποστ,η συντριπτική πλειοψηφία των πρώτων φορών (σε οτιδήποτε) δεν είναι τίποτα φοβερό. Ας ελπίσουμε οτι τα περίφημα αμφιθέατρα θα είναι περισσότερο ελκυστικά.
Οταν ξεκινάς οτιδήποτε έχει σχέση με μαθήματα στην τρυφερή ηλικία των 30, το καλό είναι οτι αυτό δεν συνοδεύεται με το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι και την μαύρη ψυχολογία για το καλοκαίρι που πέρασε τα οποία συνήθως έχεις απο τα 8 εώς τα 18 σου. Βέβαια κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.Όπως όταν ήμουν μικρή και είχα αγχωθεί επειδή θα πήγαινα σχολείο για πρώτη φορά και δεν ήξερα να διαβάζω. Θυμάμαι καθαρά το συναίσθημα, την είχα πρήξει την μάνα μου να την ρωτάω τα γράμματα απο τα πακέτα τσιγάρων και τις εφημερίδες που έβρισκα, μέχρι τελικά που έμαθα να διαβάζω πριν πάω σχολείο.
Έτσι και τώρα ξεψάχνισα το ίντερνετ και τις επαφές μου σχετικά με το τμήμα στο οποίο πέρασα και τα μαθήματα τα οποία θα παρακολουθήσω και ήδη άρχισα να διαβάζω την ιστορία του Παπαρηγόπουλου (η αδυναμία της μάνας μου) για να μην είμαι τελείως άσχετη εκεί πέρα. Δεν προνόησα όμως να επισκεφτώ και το χώρο του Πανεπιστημίου για να μην μου έρθει το ξαφνικό...
Πήγα λοιπόν με διάθεση "για να δούμε επιτέλους το περίφημο Αριστοτέλειο" αγκαζέ με την μαμά και την θεία. Οι τρείς χάριτες λοιπόν φτάσαν μπροστά στο κτίριο με την επιγραφή για τις χάριτες. Σημαδιακό...
Για πολλά χρόνια αυτό το κτίριο μου προκαλούσε δέος. Όταν πήγαινα γυμνάσιο και λύκειο, ο πανεπιστημιακός περίβολος ήταν ο τόπος της μονοήμερης εκδρομής μας. Ποιός είχε αυτή τη φαεινή ιδέα δεν ξέρω, ίσως κάποιος που ήθελε να μας κάνει να σιχαθούμε το Πανεπιστήμιο πριν καλά καλά φτάσουμε στην γ' λυκείου. Το θέμα είναι οτι με το που φτάναμε εκεί εγώ πάντα έκανα μια βόλτα έξω απο το νεοκλασσικό του ιστορικού-αρχαιολογικού για να θαυμάσω το κτίριο. Που να'ξερα οτι κάποτε θα έμπαινα μέσα.
Βέβαια σε αυτό δεν μπήκαμε γιατί οι γραμματείες των τμημάτων είναι σε ένα άλλο κτίριο το οποίο είναι το κλασσικό κουτένιο στύλ-πολυκατοικία. Με το που πάτησα το πόδι μου εκεί μέσα είχα ένα έντονο deja-vu εφορίας και μου έφυγε κάθε φιλομάθεια. Ανεβήκαμε τα στενά σκαλιά και κάθε βήμα ήταν βαρύτερο λόγω της κλεισούρας που αναδυόταν και της κλειστοφοβίας λόγω των τσιμεντένιων γκρίζων τοίχων. Χριστέ μου πώς δουλεύουν εκεί πέρα; Ο χώρος των γραμματειών θύμιζε τους χώρους αναμονής στον ΟΑΕΔ και ακόμα και τα χαρούμενα πηγαδάκια των φοιτητών δεν μπορούσαν να ομορφύνουν την ατμόσφαιρα. Καλά απο τις γραμματείς δεν περίμενα να είναι διαφορετικές γιατί έχω ακούσει διάφορα για την περιώνυμη ευγένεια τους. Είχα φτάσει και αργότερα απο την ώρα των εγγραφών και καταλαβαίνετε...αφού δεν με έδειραν τυχερή είμαι!
Απογοήτευση απο την πρώτη επαφή λοιπόν. Αλλά όπως ανέφερα σε προηγούμενο ποστ,η συντριπτική πλειοψηφία των πρώτων φορών (σε οτιδήποτε) δεν είναι τίποτα φοβερό. Ας ελπίσουμε οτι τα περίφημα αμφιθέατρα θα είναι περισσότερο ελκυστικά.
8 σχόλια:
Απ' ότι κατάλαβα είμαστε στην ίδια σχολή. Δυστυχώς οι γραμματείες είναι πάντα σε μαύρο χάλι και καθημερινές εκτός εγγραφών αφού περιμένει σε ουρά τσούρμο φοιτητών για να εξυπηρετηθεί. Όσο για τα αμφιθέατρα το Α και το Β του νέου κτιρίου είναι ωραία. Οι υπόλοιπες αίθουσες του νέου κτιρίου είναι σαν τάξεις σχολείου με χειρότερες απ' όλες κάποιες στον 1ο όροφο, όπως η 104 πχ. Η νέα πτέρυγα είναι χάλια και άβολη. Το παλιό κτίριο έχει καθίσματα σαν στασίδια εκκλησίας που είναι υπό κατάρρευση.
Άψογα...Να χαίρεσαι να πηγαίνεις δηλαδή!
Εντάξει, το συνηθίζεις με τον καιρό. Έχω χάσει και το πρόγραμμα του ιστορικού από πέρυσι να σου πω σε ποιες αίθουσες κάνετε εσείς μάθημα.. Πάντως στο Β αμφιθέατρο κάνετε σίγουρα. Εγώ είμαι από άλλο τμήμα, φιλολογία, αλλά κάνετε κι εσείς μαθήματα από το φιλολογικό, όπως κι εμείς από σας. Έχω να πάρω αυτό το εξάμηνο υποχρεωτικά μία ιστορία. Καλή αρχή λοιπόν ως φοιτήτρια!
Μερσί! :)
φαντάζομαι "συναίσθημα ευφορίας" και όχι "εφορίας"? ή ήταν επίτηδες το ολίσθυμα?:):):)
και αν δεν γίνομαι αδιάκριτη, γιατί ξεκινάς σπουδές στα 30?
για να μάθω να διορθώνω άλλους, "ολίσθημα" και όχι "ολίσθυμα"
χαααχααα
Χεχεχε το deja-vu ήταν όντως εφορίας!Μη σου πώ οτι μερικές εφορίες έχουν πιο χαρούμενο περιβάλλον!
Χαίρομαι με το παρατηρητικό αναγνωστικό κοινό!Όσον αφορά την ερώτηση σου η πιο ειλικρινής απάντηση που μπορώ να δώσω είναι : "Γιατί όχι;" :)
γιατί όχι, έχεις απόλυτο δίκιο...χαρά στο κουράγιο σου πάντως...
δεν είμαι της φιλολογίας, αλλά της ορθογραφίας, ναι:):)
Δημοσίευση σχολίου