Γαμώ

Πως μου τη σπάνε οι αγενείς άνθρωποι. Ειδικά όταν πρόκειται για μορφωμένους οπου η αγένεια πηγάζει προφανώς απο το οτι νομίζουν οτι είναι ανώτεροι και αλάθητοι. Και ακόμα ειδικότερα οταν πρόκεται για καθηγητές πανεπιστημίου δηλαδή για δασκάλους δηλαδή για πνευματικούς πατέρες που ναι φυσικά ξέρουν πέντε πράγματα παραπάνω και ΓΙΑΥΤΟ πρέπει να δείχνουν τον σωστό δρόμο με επιείκια και αγάπη στους μαθητές τους. Και όχι να φέρονται σαν ξινές γεροντοκόρες, σαν τους χειρότερους δημόσιους υπαλλήλους, και να βάζουν όλο το φοιτητικό κοινό σε ένα τσουβάλι.
Είμαι τριάντα χρονών. Δεν ξέρω αν αυτό μου δίνει κάποιο δικαίωμα παραπάνω απο τους άλλους φοιτητές, πάντως όσο μεγαλώνεις ανέχεσαι όλο και δυσκολότερα κάποια πράγματα. Έδωσα πέρυσι πανελλήνιες και πέρασα με το σπαθί μου χωρίς καμία βοήθεια γιατί ήθελα να μπώ στο γαμωΠανεπιστήμιο έστω και καθυστερημένα, για να ανοίξει το μυαλό μου και η ψυχή μου. Γιατί πίστευα οτι μιλάμε για έναν ιερό χώρο με φωτισμένα μυαλά διψασμένα να μεταδώσουν την σοφία τους στα δικά μας μυαλά...τα ελλειπή. Αρχίδια (και συγνωμη για την έκφραση). Κάποιοι άνθρωποι πραγματικά έχουν το πακέτο. Κάποιοι άλλοι όσο κι αν παλέψουν παιδαγωγοί δεν θα γίνουν. Επιστήμονες ναι, αλλά παιδαγωγοί ούτε σε χίλια χρόνια.
Αφορμή για το ποστ ένας καθηγητής που με τσάτισε. Και μάλιστα ένας απο τους αγαπημένους μου. Θυμάμαι πόσο ενθουσιασμένη ήμουν στην αρχή και μετά όσο περνούσε ο καιρός καταλάβαινα οτι ούτε τα αστεία ούτε οι ατέρμονες "διδαχές" αποδεικνύουν οτι αγαπάς τους φοιτητές σου. Πήγα κι εγώ όλο χαρά να παραδώσω την εργασία μου (που να μην έσωνα να την έπαιρνα, προεραιτική ήταν η γαμημένη-ξανά συγνώμη) και αυτός με κοιτούσε με ένα ύφος αντίστοιχο της φτυσιάς. Αφού την ξεφύλλισε λες κι έπιανε τουλάχιστον σκουπίδια, μου έκανε επι τόπου κάποιες διορθώσεις και άρχισε τα ειρωνικά υπονοούμενα για το οτι αν παρακολουθούσα τα μαθήματα θα τα ήξερα αυτά. "Μα το παρακολουθώ" τόλμησα να ψελίσσω. "Ναι καλά" ήταν η απάντηση του. Α ρε γαμώτο να μην είμαι λίγο πιο τσαμπουκαλεμένη!Αλλά είμαι ήρεμο άτομο απο τη φύση μου (και καλά που έχω και το μπλόγκ). ΤΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΤΟ ΓΑΜΩΜΑΘΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ!Δυο φορές έλειψα και η μια ήταν επειδή πέθανε ο θείος μου και την άλλη γιατί θα πέθαινα απο αναφυλαξία γιατί κάποιοι ανεγκέφαλοι έχουν στο φούλ την θέρμανση στο αμφιθέατρο. Αει σιχτίρ πια... Είχα τόση όρεξη οταν έψαχνα πράγματα για την εργασία, τόση λαχτάρα να μάθω πράγματα, ήθελα τόσο πολύ να ακούσω ένα "καλή προσπάθεια", στο κάτω κάτω το είπε οτι δεν είναι ακριβώς εργασία αλλά άσκηση για να ΜΑΘΟΥΜΕ!
Όλη μου η χαρά χάθηκε. Γαμήθηκε το σύμπαν. Παρατάω και Καραγάτσηδες και Αλεξιάδες. Δεν αξίζει τίποτα. Όπως και να το κάνουμε όσο κι αν μεγαλώσω τελικά θα συνδέω το Μάθημα με τον Δάσκαλο. Αν μου γαμήσει την ψυχολογία πάει και το μάθημα. Πάει και η δίψα, πάει και η λαχτάρα. Έφτασε λιγότερο απο ένα εξαμηνο για να καταρρεύσει ο μύθος του Πανεπιστημίου που τόσα χρόνια συντηρούσα μέσα μου. Σκατά. Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στη Σχολή και είδα τζάμια σπασμένα και πόρτες παραβιασμένες, βιβλία σκισμένα και τοίχους γραμμένους και σχεδόν βούρκωσα. Σήμερα μετά το συμβάν πάγωσα μέσα μου. Έβλεπα τις καταστροφές και δεν με ένοιαζε διόλου. Μη σου πώ χαιρόμουν κιόλας. Αλλά δεν θέλω να είμαι εκδικητική. Απλά έτσι, λόγω "ευαισθησίας" χάνονται κάποια παιδιά στο δρόμο. Ευτυχώς ή δυστυχώς βέβαια εγώ δεν είμαι πια παιδί...