Εικοστή ογδόη

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, ένα πρωινό της 28ης οκτωβρίου πριν καμιά δωδεκαριά χρόνια, στο χωριό μου. Είχα ξυπνήσει και πήγα στην κουζίνα και εκεί είδα τον παππού μου μπροστά σε ένα παλιό ραδιόφωνο να ακούει αυτό το τραγούδι και να κλαίει. Η εικόνα του 70χρονου παππού μου να κλαίει ήταν η πρώτη μου ένδειξη οτι υπάρχουν κάποια πράγματα που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε εμείς που δεν τα ζήσαμε. Οφείλουμε όμως να τα τιμούμε και να τα σεβόμαστε...για τους παππούδες μας...




Σ'ευχαριστώ παππού...ελπίζω εκεί πάνω που είσαι να μην στεναχωριέσαι με τα χάλια μας...