Σήμερα σκότωσα τον πρώτο μου Τούρκο...

...Δεν έμοιαζε με Τούρκο. Ξανθός με γαλανά μάτια...
Με κοιτούσε απο μακριά με ανέκφραστο βλέμμα, παγωμένο και διερευνητικό.
Κάποιες άτσαλες μικρές κινήσεις με βοηθούσαν να καταλάβω
οτι με είχε προσέξει κι αυτός.
Εγώ το έπαιζα αδιάφορη και προσπαθούσα να περάσω γενικά απαρατήρητη...είμαι γενικά χαμηλών τόνων αλλά τώρα ήθελα να είμαι εντελώς αόρατη.
Κρατούσα τις αποστάσεις αλλά μέσα μου είχα ήδη αποφασίσει οτι θα τον πλησιάσω και οτι αυτή θα ήταν η τελευταία του νύχτα.
Δεν με ενδιέφερε το όνομα του...μέσα μου τον ονόμασα ήδη "γιό του Τούρκου" όπως εκείνος ο παίκτης της εθνικής τους ομάδας μπάσκετ.

Τσέκαρα το μακιγιάζ μου σε ένα μικρό καθρεφτάκι...ήμουν σκοτεινή, μυστηριώδης. Ακριβώς αυτό που ήθελα.
Είχα την επιλογή να τον βασανίσω αρκετά...θα μπορούσα να τον τυραννάω όλη νύχτα. Δυστυχώς η σαδιστική μου πλευρά ήταν μισοκοιμισμένη.
"Ενα καθαρό γρήγορο θάνατο...αυτό επέλέξα για σένα γλυκέ μου.
Είσαι τυχερός.Τυχερότερος απο τους προηγούμενους", σκεφτόμουνα.
Δήθεν αδιάφορα και κοιτώντας αλλού, μείωνα σιγά σιγά την απόσταση μας...Ήταν πλέον ζήτημα λεπτών.Έπρεπε απλά να περιμένω την συγκυρία.

Όμως τότε...κάτι αναπάντεχο έγινε...με φοβήθηκε!Ξαφνικά τον είδα να απομακρύνεται και ήξερα οτι είναι ή τώρα ή ποτέ!Αν άφηνα την στιγμή να περάσει ίσως να μην τον ξανασυναντούσα ποτέ!Εμπιστεύτηκα το ένστικτο μου...αστραπιαία έβγαλα το παπούτσι μου και...τακ!

υ.γ. το παραπάνω πόστ το έγραψα αφού είδα τον τελικό του Μουντομπάσκετ και στο καπάκι το The expendables. Το γράφω μήπως και βοηθήσει τους ψυχιάτρους που θα εξετάσουν την περίπτωση μου στο μέλλον...