Παραλήρημα...

Γενικά είμαι ήρεμο και αισιόδοξο άτομο. Ακόμα και εν μέσω κρίσης προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου, να μένω προσηλωμένη στις αξίες και τις πεποιθήσεις μου, να μην αλλοτριωθώ απο τα πρότυπα της εποχής και τα λεγόμενα "ανοιχτά μυαλά" (οπερ μεθερμηνευόμενο ανοιχτά παντελόνια) και να κρατώ τα αυτάκια μου ερμητικά κλειστά στις τσιριχτές φωνούλες των Σειρήνων. Παλιά ήμουν πιο δυναμική σχετικά με τις απόψεις μου, είχα συνέχεια το φοβο οτι όλοι θα προσπαθούσαν να τις αλλάξουν (κάποιοι όντως προσπάθησαν) και αντιδρούσα σε αυτό με σπασμωδικές παθιασμένες αντιδράσεις που περισσότερο ταλαιπωρούσαν εμένα παρά έπειθαν τους κατα περίπτωση αποδέκτες. Τώρα πια, κουρασμένη απο τη ζωή :P, δεν έχω καμία ανάγκη ούτε να υπερασπιστώ την ορθότητα των απόψεων μου, ούτε να εξηγώ με τις ώρες και με τρελές λεπτομέρειες τις αντιλήψεις μου, ούτε να ξεμπροστιάζω την πλάνη των συνομιλητών μου. Έχω τη δογματικότητα του πεισματάρικου γαιδουριού σε κάποια θέματα, αλλά αυτή είναι πλέον ορατή μόνο σε εμένα. Και νομίζω είναι δείγμα ωριμότητας να έχεις ένα μπούσουλα, μια πυξίδα σε κάποια θέματα, και να είσαι διαλλακτικός σε κάποια άλλα.
Γιατί αυτη η εισαγωγή; Γιατί υπάρχει ένα θέμα, το οποίο πάντα με δυναμιτίζει και με παθιάζει απίστευτα και όσο κι αν αγαπώ τους ανθρωπους και πάντα τους δικαιολογώ, ΑΥΤΟ το συγκεκριμένο δεν ξέρω αν μπορώ να το χωνέψω. Είναι το λεγόμενο "μπέρδεμα" και ο "φόβος" που επικαλούνται συνήθως οι άντρες εκπρόσωποι του γένους μας σε οτιδήποτε αφορά την πιθανότητα συναισθηματικής τους εμπλοκής σε μια σχέση. Τώρα δε με την κρίση, βούτυρο στο ψωμί τους! Είναι δυνατόν να σκέφτεσαι έννοιες όπως, "έρωτας", "σχέση", "δεσιμο" όταν όλοι περπατάμε σε τεντωμένο σκοινί σχετικά με τα επαγγελματικο-οικονομικά μας;;;
Καταλαβαίνω οτι για έναν άντρα η επαγγελματική σταθερότητα είναι κάτι αντίστοιχο με την συναισθηματική σταθερότητα την οποία επιδιώκει μια γυναίκα. Απο μικρός μαθαίνει οτι είναι ο μελλοντικός κουβαλητής της οικογένειας, οτι πρέπει να έχει μια καλη δουλειά, να βγάζει λεφτά, να πάρει αυτοκίνητο, να κερνάει τις γυναίκες που βγάζει έξω. Αυτο όμως ποτέ δεν απέκλεισε τους φτωχούς απο το να συνεχίζουν να ερωτεύονται και να κάνουν οικογένεια. Πότε επικράτησε η άποψη οτι για να ερωτεύτεις πρέπει να έχεις λεφτα ρε παιδιά; Πότε πειστηκαν οι άντρες οτι για να κάνουν ένα παιδάκι πρέπει να έχουν τουλάχιστον θέση υποδιευθυντού στο δημόσιο; Προς τι τόσος φόβος; Δεν μπορώ να το δώ σαν πράξη υπευθυνότητας, συγνώμη. Οι άνθρωποι πρέπει να συνεχίσουν να ΖΟΥΝ με ή χωρίς οικονομική άνεση και ευμάρεια. Πρέπει να μάθουν να βρίσκουν χαρά σε άλλα πράγματα και να ακουν το ένστικτο τους και όχι τις τηλεοράσεις τους. Είναι δυνατόν η πρώτη σου σκέψη όταν μπαίνει ένας καινούριος άνθρωπος στη ζωή σου, να είναι το τι συναισθηματικές απαιτήσεις θα έχει αντί να είναι το πόσα πολλά μπορεί να σου προσφέρει σε αυτό το επίπεδο; Είναι δυνατόν αντί να ψάξεις ένα στήριγμα σε καιρούς δύσκολους, να φοβάσαι γιατί "είσαι ερωτευμένος με τη ζωή και την ελευθερία σου;". Αφού το βλέπω οτι είσαι δυστυχισμένος!
Επίσης κάτι άλλο. Βαρέθηκα να ακούω άντρες και γυναίκες, να δηλώνουν πληγωμένοι και συναισθηματικά καταρρακωμένοι απο τις προηγούμενες εμπειρίες τους, ως εκ τουτου ανίκανοι να αρχίσουν κάτι καινούριο. Well newsflash! Όλοι είμαστε πληγωμένοι! ΟΛΟΙ. Δεν γίνεται να έχεις περάσει τα 30, να είσαι ανύπαντρος και να μην έχεις πληγωθεί βάναυσα σε αυτην την παλιοζωή. Για να μην αναφέρω το πόσοι έχουν ήδη πάρει διαζύγιο σε αυτη την ηλικία. Δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε; Να χτιστούμε σε ένα δωμάτιο και να αρραβωνιαστούμε με το λαπτοπ μας; Να αποκυρήξουμε το ανθρώπινο γένος εξ'ολοκλήρου επειδή βρέθηκαν μερικοί καραγκιόζηδες στην πορεία μας ή μερικές κακές συγκυρίες έφεραν τα πάνω κάτω στο πλάνο μας; Αυτού του είδους η δειλία με εξοργίζει. Ε οχι, κάτσε και κλαψούρισε μόνος σου και να θυμάσαι όμως οτι είσαι άξιος της μοίρας σου. Εγώ αρνούμαι!