Robert Plant live

...στην Μονή Λαζαριστών το Σάββατο 30 Ιούνη.
Η μαμά του κολλητού μου κατάφερε και βρηκε μια πρόσκληση για δύο άτομα κι έτσι το Σαββατόβραδο βάλαμε τα ροκάδικα μας και ροβολήσαμε στην Σταυρούπολη για να δούμε ζωντανά τον μύθο. (προσοχή, όχι την Άντζελα Δημητρίου)
Το σόου άρχιζε στις 9:30. Εμείς κρίναμε απαραίτητο να είμαστε απο τις 8 εκεί. Ρόμπερτ Πλάντ (Ροβέρτος Φυτίδης όπως θα έλεγε ο πατέρας μου) είναι αυτός, η ουρά θα πρέπει να φτάνει τουλάχιστον μέχρι την Λαγκαδά. Μάλλον υπερεκτιμήσαμε την ροκ κουλτούρα των Σαλονικέων ή υποτιμήσαμε τον καύσωνα του Σαββατοκύριακου και την αβάσταχτη γοητεία της Χαλκιδικής. Λίγος κόσμος. Λιγοτερος απο οσο περίμενα εγώ δηλαδή. Θα μου πείς είναι και γέρος άνθρωπος, ίσως κάποιοι δεν θέλαν να επενδύσουν 40 ευρώ μόνο και μόνο για να ακούσουν καμιά φάλτσα καραμούζα.
Τεσπά, βρήκαμε μια καλή θέση και περιμέναμε. Περιμέναμε. Περιμέναμε. Το κοινό αποτελούσαν νεαροί μαλλιάδες, μανάδες με μωρά και κυριλάτοι κύριοι που ορκιζόσουν οτι ξημεροβραδιάζονταν με Μάλερ. Τελικά ο Ρόμπερτ εδέησε να βγεί στην σκηνή κατα τις 10. Ναι όντως είναι γέρος. Α ρε χρόνε άπονε. Όταν άνοιξε όμως το στόμα του προσκυνήσαμε. Σαν να άκουγες το ψδ ένα πράμα. Άψογος. Είπε μερικά κομμάτια των Led νόστιμα διασκευασμένα απο τους ενδιαφέροντες μουσικούς του. Το κοινό ενέκρινε αλλά δεν έσκισε και τα πουκάμισα του απο πόρωση.
Ο Ρόμπερτ (αχ οικειότητα) ανάμεσα στα τραγούδια έκανε αρκετές πλάκες, πέταξε ένα "Εφκαριστώ Σαλονίκα" κι ένα Ντιμίτρι που ο Θεός ξέρει που το άκουσε και μας ευχαρίστησε θερμά που πήγαμε αντί "να κάτσουμε στον καναπέ μας να δούμε τηλεόραση και να χαιδεψουμε την γάτα" όπως χαρακτηριστικά είπε. Ένας απο το κοινό του φώναξε "Ρόμπερτ είσαι πολύ καύλα!" και αυτός απάντησε ναζιάρικα "Are you sure?".Και πάνω που ζεσταθήκαμε, πάνω στην μια ώρα ακριβώς μας κάνει υπόκλιση λέει κι ενα καλήνύχτα και την κοπανάει! Φυσικά λυσσάξαμε. Δεν είπε ούτε ένα απο τα πολύ γνωστά και πορωτικά τους κομμάτια. Μετά απο αρκετά σφυρίγματα και χειροκροτήματα βγήκε για encore το οποίο δεν ήταν άλλο απο το "Whole lotta love" σε ελεύθερη εκτέλεση αλλά εξίσου πορωτικό. Δεν μπορούσε να είναι όλη η βραδιά έτσι;
Τελοσπάντων να μην φανώ αχάριστη καλά ήτανε αλλά θα μπορούσε να είναι απείρως καλύτερα. Ευτυχώς δεν πληρώσαμε...

Babe...baby baby i'm gonna leave you...
I said babe you know i'm gonna leave you...

Παραλία

Απο μικρό κορίτσι, η έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου σηματοδοτούσε επίσης την έναρξη ενος πολύ μεγάλου άγχους μου. Αυτού της παραλίας. Ένας γνωστός μου έλεγε οτι στην παραλία μια γυναίκα φαίνεται αν είναι πραγματικά όμορφη. Και όντως η παραλία και ο καλοκαιρινός ήλιος είναι οι χειρότεροι ρουφιάνοι των ατελειών. Κάποιες γυναίκες επιμένουν να στολίζονται στην παραλία και να πηγαίνουν εκεί με το ξύλινο τους στήσιμο. Το μαλλί στην εντέλεια, βάψιμο κανονικότατο και κοσμήματα κατα βούληση. Εγώ δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο ευτυχώς. Μάλλον η βαριεστημάρα προηγείται της φιλαρέσκειας στην προσωπική μου ιεραρχία. Παρόλαυτα θα ήμουν πραγματικά ευτυχισμένη αν δεν με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου το πώς φαίνομαι σε αυτό το περιβάλλον.

Όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και πιο πολύ συνέκρινα τον εαυτό μου με τους υπόλοιπους εκπροσώπους του φύλου μου που λιάζονταν τριγύρω. Δεν φημίζομαι για την αυτοπεποίθηση μου άρα συνήθως τα αποτελέσματα της σύγκρισης ήταν σχεδόν πάντα απογοητευτικά. Πάντα όλες υπερείχαν εμού. Κάποια θα είχε καλύτερο σώμα, κάποια πρόσωπο, κάποια ομορφότερα μαλλιά και κάποια ωραιότερο μαγιό. Είναι κρίμα γιατί τελικά και όλα να είναι φτιαγμένα στην εντέλεια (πράγμα το οποιο είναι εφικτό για κάθε άνθρωπο) αν η αυτοπεποίθηση λείπει τότε κλάφτα χαράλαμπε.

Σήμερα ένα ακόμα μαρτύριο ήρθε να προστεθεί στην ήδη γεμάτη συλλογή μου. Αυτό της ηλικίας. Όχι δεν είμαι γριά. Είμαι 28. Ούτε μεγαλοδείχνω. Τουναντίον.Παρόλαυτα κοιτούσα τα φρέσκα θορυβώδη κοριτσάκια κι ένιωθα σαν γέρικη ελιά γεμάτη σοφία και χιλιόχρονη κούραση. Ζήλεψα φριχτά και επώδυνα σκεφτόμενη πως ο νεαρός εραστής μου (μα ποια είμαι η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ??) θα τα κοιτάει και ίσως να σκέφτεται οτι ταιρίαζει περισσότερο εκεί. Το μωρό μου βέβαια αγρόν ηγόραζε αλλά όπως και στις παραπάνω περιπτώσεις η λεξη αυτοπεποίθηση είναι το κλειδί. Αν δεν το πιστέψω απο μόνη μου οτι "ναι οκ δεν είμαι για
πέταμα" δεν πρόκειται να με πείσει κανένας. Οι συγκρίσεις δεν έχουν κανένα νόημα γιατί ΠΑΝΤΑ σε κάτι θα είναι καλύτερος ο άλλος και σε κάτι άλλο θα είσαι καλύτερη εσύ. Εκτός απο τον κολλητό μου που όπως λέει είναι το ιδανικό πρότυπο ανθρώπου (αφιππεύσατε!).

Δεν το περίμενα οτι θα με πιάσει τόσο νωρίς η λεγόμενη "κρίση ηλικίας" αλλά είναι φυσιολογικό μιας κι έχω μπλέξει με πιπίνι. Ας έμπλεκα με κανένα κωλόγερο και θα σου έλεγα εγώ αν δεν ένιωθα του γάλακτός. Απο την άλλη...λες να γέρασα τόσο πολύ που να μην με προτιμάν οι κωλόγεροι;; Δεν πειράζει...θα ψωνίζω πιπίνια που να γουστάρουν εμπειρία. Η (κωλό-)γριά κότα έχει το ζουμί και δεν συμμαζεύεται. Και τώρα που είπα κωλόγρια για να δώ αν έχει ποστάρει τίποτα καινούριο η συνάδελφος. :)

Lady του μέλους Gismonda999

Τέρμα Γκάζι-α

Χτές βράδυ είχε συνένευξη του κύριου Καπλάνι στην Ετ1. Μετά τις 12 τα μεσάνυχτα μόνο για μερακλήδες τηλεθεατές. Εγώ καθόμουν στο δωμάτιο μου και αποβλακωνόμουν με το Diner Dash όταν άκουσα την μαμά να μου φωνάζει να τρέξω στο σαλόνι. "Όχι ρε πούστη μου πάλι έχει καινούριο παρατράγουδο η Αννίτα Πάνια και θέλει να το υποστώ;" σκέφτηκα. Πήγα βαριεστημένα και είδα έναν γκριζομάλλη κύριο σε ένα σκούρο κόκκινο φόντο να μιλάει κάπως περίεργα ελληνικά, σαν με Κρητική προφορά (χεχε). "Αυτός δεν είναι ο Αλβανός που διαβάζεις;" μου λέει η μαμά με σηκωμένο το φρύδι. Τότε τον ξανακοίταξα καλύτερα και κατάλαβα οτι ηταν ο κος Καπλάνι με σάρκα και οστά. Κάθισα στην πολυθρόνα και με μουσική υπόκρουση τα ειρωνικά σχόλια της μαμάς μου απήλαυσα τις εξαιρετικές απαντήσεις του κυρίου Γκάζι στην (αχώνευτη δεν ξέρω γιατί ρε παιδί μου αλλά δεν την πάω μία) δημοσιογράφο. Κάθε φορά που αναφερόταν σε απόσπασμα του βιβλίου του εγώ διηγόμουν στην μαμά την αντίστοιχη ιστοριούλα μιας και δεν αξιώθηκε να το διαβάσει το Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων. Ανάμεσα στα κακεντρεχή σχολιάκια της μητρός μου υπήρξαν και κανα δύο κολακευτικά για τον Γκάζι. Το πρώτο αφορούσε την χρήση της ελληνικής γλώσσας (αναμενόμενο) και το δεύτερο μια άποψη του όταν μιλούσε για τους μηχανισμούς που δημιουργούν τον ρατσισμό σε μια κοινωνία. Εκεί η μαμά συμφώνησε κι εγώ σταυροκοπήθηκα.

Αυτή η συνεντευξη με βόλεψε πάρα πολύ γιατί λειτούργησε σαν σφυγμομέτρηση όσον αφορά τις διαθέσεις της μαμάς μου. Όχι οτι είχα καμία ελπίδα δηλαδή να έχει αλλάξει απόψεις. Μάλλον υπερεκτίμησα τις δυνατότητες του κυρίου Καπλάνι χεχε. Βρε ο Χριστός ο ίδιος να ήταν Αλβανός, αυτή θα γινόταν μουσουλμάνα είμαι σίγουρη χεχε. Εντωμεταξύ τα υπονοούμενα να μου έρχονται το ένα μετά το άλλο σαν κουβάδες με κρύο νερό. Εκεί ειδικά που ρωτήθηκε ο Γκάζι για τους μεικτούς γάμους εγώ άκουσα τα χίλια μύρια. Ξέρω οτι η μαμά μου την έχει ψυλιαστεί την δουλειά απλά κάνουμε κι οι δυό τις χαζές γιατί αλλιώς θα γίνει μπάχαλο. Ξέρω οτι όσο η σχέση μου δεν είναι σοβαρή δεν την νοιάζει να είναι ο σύντροφος μου και απο τον Πλούτωνα (άσχετο : Αν στην γή ζυγίζετε 70 κιλά, στην επιφάνεια του Πλούτωνα θα ζυγίζατε 5 κιλά). Αν σοβαρέψει όμως τότε τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Διοτι όπως μου είπε, η γυναίκα κρατάει το έθνος. Απο που το κρατάει ακριβώς δεν μου είπε....

Και κοίτα σύμπτωση τώρα. Χτές βράδυ άκουγα όλα αυτά τα ωραία που έλεγε ο κος Καπλάνι για την μετανάστευση και τους μετανάστες κλπ και σήμερα το πρωί μαθαίνω οτι οι αστυνομικοί πιάσαν τον Γιούρι ενώ πήγαινε στην δουλειά. Ε το μπουνταλάκι (δική μου λέξη αυτή). Ελπίζω το λάλι μου να είναι καλά και να μην τον ταλαιπωρήσουν πολύ μέχρι να τον στείλουν πάνω. Δεν ξέρουμε καν που τον έχουν τον καημενούλη. On the bright side θα ξαναδεί την μαμά του που έχει να δεί απο τα Χριστούγεννα...