Η σχολική χρονιά αρχίζει οσονούπω...

... κι εγώ βρήκα αυτό το σάιτ με όλα τα σχολικά βιβλία του δημοτικού. Τα βιβλία μαθηματικών "της φύσης και της ζωής" θα μου φανούν πολύ χρήσιμα για την εκπαίδευση του Μάριο. Προβλέπω τρελό γέλωτα. Επίσης βρήκα αυτό το υπέροχο σάιτ που μαθαίνει τα βασικά για τη γη το φεγγάρι και τον ήλιο σε παιδάκια. Είναι στα Αγγλικά όμως.

Empty desk του μέλους syntheticcreativity

Στο βιβλίο μαθηματικών της Β΄Δημοτικού υπάρχει μια ηρωίδα με το όνομα Νεσχάν (προφανώς αραβικής/τουρκικής καταγωγής) μια που φαίνεται κινεζούλα και λέγεται Κλόντια (Κλόντια;;τεσπά) και ένας μικρούλης ο Πέτρος που κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Ο κόσμος αλλάζει επιτέλους...
----
Άκου 'της φύσης και της ζωής'...
----
Ναι οκ πρέπει να κάνω ένα παιδάκι. Πότε θα γίνω μάνα;;

Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά

Αυτές τις μέρες παίρνω μια- όχι αρκετά έγκυρη ομολογουμένως - γεύση απο τον "έγγαμο" βίο. Οι γονείς μου έχουν αποσυρθεί στο εξοχικό μας και μένουμε τα πιτσουνάκια μόνα στο σπίτι (μου). Βέβαια ο Μάριος είναι σε άδεια και εγώ δουλεύω μόνο τρείς-τέσσερις ώρες κάθε μέρα άρα μάλλον με μήνα του μέλιτος μοιάζει παρά με έγγαμο βίο. Χτές που αποφάσισε να κάνει ο Μάριος ένα εκτός προγράμματος μεροκάματο (επειδή είμαστε ταπί) είπα κι εγώ να κάνω ενα simulation της παραδοσιακής μέρας της εργαζόμενης νοικοκυράς. Οι συνθήκες με βόλευαν γιατί το σπίτι είναι μπουρδέλο, εγώ δουλεύω το απόγευμα και το μωρό μου θα ερχόταν πεινασμένο κατά τις 4 λίγο αφού φύγω για την δουλειά δηλαδή.
Σηκώθηκα στις 10 και χαλαρά χαλαρά ήπια το καφεδάκι μου μέχρι τις 10:30. Μετά έριξα μια ματιά στο σπίτι για να κάνω εναν γρήγορο απολογισμό της κατάστασης. Τι σκεφτόταν η μάνα μου όταν αποφάσιζε να αγοράσει σπίτι 120 τετραγωνικών; Άρπαξα το ξεσκονόπανο και την λεκανίτσα. Το πρότζεκτ μάνατζμεντ είναι απολύτως απαραίτητο στην ημερήσια φασίνα. Πάντα ξεκινάμε απο το συμμάζεμα και μετά προχωράμε στο καθάρισμα(ξεσκόνισμα- σκούπισμα- σφουγγάρισμα). Εγώ που είμαι αρκετά νευρική και γρήγορη όταν καθαρίζω (κάτι που δύσκολα πιστεύει όποιος δεν με έχει δει εν δράσει) προτιμώ να τα συνδυάζω. Βασικά το δωμάτιο μου νικάει κατα κράτος ολόκληρο το υπόλοιπο σπίτι σε βρωμιά και ακαταστασία. Να υπογραμμίσω οτι γι'αυτό φταίει το οτι έχω πάρα πολλά πράγματα και όχι το οτι είμαι βρωμιάρα. Άρα λέτς σταρτ γουίθ ξεσκόνισμα...
Λίγο μετά και πριν ξεκινήσω το σκούπισμα θυμάμαι οτι έχω ρούχα για πλυντήριο. Πίς οφ κέικ. Τα πετάω μέσα κι αυτά λίγο πριν πατήσω το κουμπί όμως κάνω μια κίνηση καλής θέλησης προς το αγαπημένο μου φόρεμα και το βγάζω απο το στροβιλιζόμενο μαρτύριο. Αυτό θα το πλύνω στο χέρι. Έτσι κι έγινε.
Σκούπισμα πίς οφ κέικ, σφουγγάρισμα πίς οφ κέικ. Κάτι ξεχνάω όμως ρε γαμωτο κι έχει πάει 12. Α ναι! Φαγητό! Οκ μπιζέλια για μένα και μακαρόνια με κιμά για το κάθαρμα που δεν τρώει οτιδήποτε είναι πράσινου χρώματος. Παράλληλα (περπατάμε παράλληλα) φτιάχνω τυροπιτάκια γιατί κάνουν μεγάλη θραύση ειδικά όταν βαριόμαστε να μαγειρεύουμε (ή οταν είμαστε ταπί όπως τώρα). Την συνταγή θα την βρείς στο τέλος αυτού του πόστ. (αχ τι κάνω για να με διαβάσουν μέχρι τέλους)
Βουτηγμένη στον ιδρώτα παίρνω βαθιά ανάσα και κάνω το τελικό βήμα. Το μπάνιο. Μισό μπουκάλι θαυματουργό Βιμ τελείωσα. Μόνο που δεν λούστηκα με αυτό. Αλλά το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Και μιας και είμαι στο μπάνιο ας κάνω κι ένα μπάνιο. Γιατί ας μην ξεχνάμε οτι εκτός απο νοικοκυρά είμαι και γυναίκα (θα ξεράσω).
Με το τουρμπάνι στο κεφάλι ειναι ώρα για άπλωμα ρούχων. Με την ευκαιρία ρίχνω μια ματιά στην γειτονιά. Νέκρα. Μου πέφτουν δύο μανταλάκια παρακαλώ απο την βιασύνη και κάπου εκεί καταλαβαίνω οτι πρεπει να χαλαρώσω λίγο ρυθμούς. Ώρα για προσωπικό μπωτέ. Αποτρίχωση, νύχια, μαλλιά τσέκ. Και ακόμα είναι μια και μισή. Σαν να πείνασα. Ενώ τσακίζω λίγα μπιζελάκια γράφω ένα πόστ στα γρήγορα με τις περιπέτειες της νοικοκυράς (όχι σε απόγνωση όμως).
Βλέπω το σπίτι. Αστράφτει. Φαντάζομαι το επιτιμητικό βλέμμα του μωρού μου και όλη η κούραση μου φεύγει. Ποιός να το πίστευε οτι εγώ που βγάζω καντήλες με κάθε άλλη χειρωνακτική εργασια εκτός του πιανίσματος θα χαίρομαι τόσο πολύ με την καθαριότητα (η οποία ως γνωστόν είναι η μισή αρχοντιά). Μετά σκέφτομαι αν θα μπορούσα να το κάνω αυτό κάθε μέρα. Νο γουέι χοσέ!

Τα τυροπιτάκια της γιαγιάς (Ντακ) μου.

Υλικά που θα χρειαστείς απαραιτήτως:

Αλεύρι (όσο πάρει)
Ένα γιαούρτι (ότι ράτσα θέτε εσείς)
Ενα μπέικιν πάουντερ
Λευκό τυρί (ας είναι και φέτα)
Βούτυρο, λάδι.
Δύο αυγά.

Σε ένα μπόλ που να σε βολεύει για ζύμωμα ρίξε το γιαούρτι με το μπέικιν και ανακάτεψε καλά να διαλυθεί. Έτσι μπράβο. Στο κεσεδάκι του γιαουρτιού βάλε λάδι μέχρι την μέση και συμπήρωσε το υπόλοιπο με λιωμένο βούτυρο (προσοχή να μην καίει το βούτυρο-με προσέχεις;). Άρα έχεις ένα κεσεδάκι φουλ με μείγμα βουτύρου-λαδιού. Πρόσθεσε το κι αυτό στο γιαούρτι. Και τώρα άρχισε να ρίχνεις αλεύρι και να ανακατεύεις με το χέρι (ναι θέλει χέρι αν θες να πετύχει) μέχρι να γίνει μια αξιοπρεπής ζύμη όχι λαδερή αλλά ούτε πολύ σφιχτή.
Όταν βαρεθείς να ζυμώνεις βάλε την ζύμη για λιγάκι στο ψυγείο (δεν κατάλαβα ποτέ γιατί) και φτιάξε την γέμιση που είναι απλούστατη. Σε ένα άλλο μπολ ρίξε όσο τυρί θές και σπάσε μέσα ενα αυγό. Ανακάτεψε τα χαλλαρά με ένα πηρούνι μέχρι να γίνουν ένα σώμα μια ψυχή. Και τώρα μπορείς να βγάλεις την ζύμη απο το ψυγείο. Πάρε ένα μικρό κομμάτι ζύμης και κάντο μπαλάκι, να ίσαμε ένα μπαλάκι του πίνγκ πόνγκ. Άνα γειά σου. Μετά απίθωσε το κάτω και με την παλάμη σου ζούλα το μέχρι να γίνει περίπου όσο ένα πιατάκι του καφέ. (πιατάκι του καφέ; υπάρχει τέτοιο πράγμα;) Εννοώ τα πιατάκια που είναι απο κάτω απο τα φλυτζανάκια του καφέ. Ουφ. Μετά με ένα κουτάλάκι πάρε μια ικανή ποσότητα γέμισης και τοποθέτησε την στο κάτω μέρος της απλωμένης ζύμης. Πόσο πιο επιστημονικά να το πω; Ωραία και τώρα brace yourself γιατί ήρθε η ώρα για την κρίσιμη κίνηση. Πιάσε το πάνω μέρος της απλωμένης ζύμης και σκέπασε με αγάπη και τρυφερότητα την γέμιση κάνοντας τον κύκλο ημικύκλιο. (ορίστε και η γεωμετρία) Πάτα με δάχτυλα τις άκρες της ζύμης και όταν τελειώσεις με τις δαχτυλιές θα έχεις ένα όμορφο κουρουδάκι (όχι κουραδάκι ρε βλάκα) το οποίο μπορείς να τοποθετήσεις στο λαδωμένο σου ταψί .
Ακολούθα τον παραπάνω αλγόριθμο για το σύνολο της ζύμης και αφού τελειώσεις άλειψε τα τυροπιτάκια σου με κρόκο αυγού. Ελπίζω να θυμήθηκες να προθερμάνεις τον φούρνο σου στους 180 βαθμούς γιατί εγώ ξέχασα να στο πώ. Ρίξε στη σάουνα τα τυροπιτάκια και περίμενε κανένα τέταρτο. Όταν αρχίσουν να ροδίζουν είναι έτοιμα. Ε θα το καταλάβεις και εσύ απο την θεική μυρωδιά. Ταιριάζουν υπέροχα με κρύα μπύρα τα καλοκαιρινά βράδια. Καλή όρεξη!

Μπακ του ριαλιτι

Την μέρα που έλαβα τον πακτωλό χρημάτων απο το αφεντικό μου ως ανταμοιβή για τις πολύτιμες υπήρεσιες μου τον μήνα Ιούλιο, η πρώτη μου σκέψη ήταν "ποιός την γ@@@ει τη Θάσο πάμε Ibiza ". Μετά απο ωριμότερη σκέψη και απο ένα σύντομο γκουγκλάρισμα για την Ίμπιζα του οποίου το πρώτο αποτέλεσμα ήταν αυτό :

αποφάσισα οτι είναι κρίμα κι άδικο να μην στηρίξω φέτος τον εγχώριο τουρισμό. Έτσι πήρα παραμάσχαλα τον Μάριο και φορτωμένοι σαν τα γαιδούρια κινήσαμε για το νησί που έχω επισκεφτεί πάνω απο δέκα φορές.

Λέμε όχι την Ιμπιζα, το άλλο νησί που έχω επισκεφτεί πάνω απο δέκα φορές

Ανα γειά σου...

Φυσικά δεν ήταν τόσο απλό. Θα πηγαίναμε με την βοήθεια της συγκοινωνίας και του Θεού (αυτά τα δύο πάνε πακέτο). Προετοιμασμένη για ρεσιτάλ γκρίνιας του μικρού που κουράζεται με το τίποτα (ήθελα να ήξερα πως δουλεύει στις οικοδομές, τεσπα) έφτιαξα κάτι υπέροχα σαντουιτσάκια σε περίπτωση που ήθελα κάτι πρόχειρο για να του κλείσω το στόμα.

Κι έτσι αναχωρήσαμε απο Θεσσαλονίκη για Καβάλα στις 8 το πρωί. Στον δρόμο τα σαντουιτσάκια αποδείχτηκαν σωτήρια γιατί δέχτηκα ενα καταιγισμό απο "Ακόμα να φτάσουμε;" απο το βλαμμένο. Δύο ώρες και κάτι μετά η Καβάλα ήταν μαγευτική όπως πάντα, όσο μαγευτική μπορεί να είναι βέβαια όταν την βλέπεις φορτωμένος με δέκα κιλά βαλίτσες.

Λίγο πριν καταρρεύσουμε στην διαδρομή Τέρμα ΚΤΕΛ Καβάλας - Λιμεναρχείο Καβάλας, είδαμε το καράβι που θα μας μετέφερε και αναπτερώθηκε το ηθικό μας. Του Μάριου του αναπτερώθηκε και το ανήθικο και προσπαθούσε να σκεφτεί μέρη να φιλοξενήσουν τον ολιγόλεπτο έρωτα μας μέχρι την αναχώρηση του πλοιαρίου (και γαμώ τις λέξεις). Πλοιάριο, πλοιάριο... Οκ. Τεσπά δεν βρήκαμε χώρο και μιας και δεν μπορούσαμε να το κάνουμε στο παρκο σαν τα σκυλιά, ανεβήκαμε στο πλοιάριο και κάθε σεξουαλική όρεξη του αντικαταστάθηκε με τον φόβο μιας και ήταν η πρώτη του φορά. Έτσι είχα όλη την άνεση να χαλαρώσω και να απολαύσω το ταξίδι ενώ αυτός έψαχνε τα σωσίβια, μελετούσε τις φωτογραφίες με τα μηχανικά μέρη του πλοίου και έλεγχε κάθε δύο λεπτά τα ίσαλα για τυχόν ανύψωση της στάθμης.


Οι γνωστοί γλάροι κάναν την εμφάνιση τους λίγο αργότερα και ο μικρός μου απασχολήθηκε με το να τους προσφέρει γαριδάκι και την τελευταία στιγμή να τραβάει το χέρι του φοβισμένος. Όλοι τον κάναμε πολύ χάζι ειδικά όταν ένας γλάρος αποφάσισε οτι δεν πάει άλλο αυτό το αστείο και επιτέθηκε στο σακουλάκι με τα γαριδάκια. Μετά απο ολιγόδευτερόλεπτη μάχη νικητής βγήκε ο γλάρος και η παρέα του αφού η σακούλα (με το περιεχόμενο της) βρέθηκε στην θάλασσα και μπόρεσαν να φάνε με την ησυχία τους επιτέλους.

Σε μία ώρα και κάτι φάνηκε η νήσος Θάσος και συγκεκριμένα ο Πρίνος. Αποβιβαστήκαμε και ζαλωθήκαμε πάλι τα μπαγκάζια. Τώρα προέκυπτε η μεταβίβαση μας απο τον Πρίνος στην Χρυσή Αμμουδιά. Ένας εξυπηρετικός οδηγός λεωφορείου μας ρώτησε που πάμε. Στην Χρυσή Αμμουδιά αποκρίθηκα και αυτός φόρτωσε τα μπαγκάζια μας στο λεωφορείο. Αφού κόψαμε εισητήριο και αφού ανεβήκαμε στο λεωφορείο μας ενημέρωσε οτι θα μας πάει μέχρι τον Λιμένα και εκεί θα πάρουμε άλλο λεωφορείο. Ούτε δέκα λεπτά δεν είχαμε στο νησί και ο Μάριος πρόλαβε να γνωρίσει την περίφημη Θασιώτικη εξυπηρέτηση και ειλικρίνεια...


Φυσικά το επόμενο λεωφορείο θα εφευγε σε μιάμιση ώρα. Είπαμε να πάρουμε ταξί αλλά όταν είδαμε την τιμή αποφασίσαμε οτι αν θα παίρναμε ταξί θα μέναμε δύο μέρες λιγότερο απο ότι είχαμε αποφασίσει. Κι έτσι περιμέναμε το λεωφορείο. Μετά το λεωφορείο ήρθε. Μετά το πήραμε. Μετά φτάσαμε στο κάμπινγκ. Μετά βρήκαμε μια θέση για την σκηνή. Μετά πήγαμε να στήσουμε την σκηνή. Μέχρι τότε είχα την εντύπωση οτι πρωταγωνιστούσα σε επεισόδιο των Παντρεμένων με Παιδιά και το χειρότερο δεν ήμουν καν η Πέγκυ Μπάντυ αλλά ο Άλ. Μετά σιγουρεύτηκα. Όταν ανακαλύψαμε οτι το σέτ της σκηνής δεν περιείχε τα δύο στηρίγματα, απαραίτητα αν θέλαμε η σκηνή να είναι σκηνή και όχι υπερμεγέθες σλίπινγκ μπάγκ. Thank your dad kids. Thanks daaad!


C-xtir. Αγοράσαμε μια άλλη σκηνή με συνοπτικές διαδικασίες και την στήσαμε καλές 5. Επιτέλους μπορούσα να το συνειδητοποιήσω : βρισκόμουν στην Θάσο.

Με την Θάσο έχω μια περίεργη σχέση. Πήγαινα εκεί κάθε καλοκαίρι με την οικογένεια όταν ήμουν μικρή και μετά την εφηβεία μου απέκτησα την μανία να την ξαναεπισκέπτομαι με τον εκάστοτε γκόμενο. Η Θάσος και η ονυχοφαγία είναι δύο προσωπικοί μου εθισμοί που δεν θα μπορέσω ίσως να κόψω ποτέ. Μπορώ να πάω στην Θάσο και να στήσω σκηνή στο κάμπινγκ της Χρυσής Αμμουδιάς με κλειστά μάτια.

Δεν είναι το σούπερ κοσμοπολίτικο νησί αλλά ούτε και το είμαι-μποέμ-αφήστε-με-δε-θέλω-να-δώ-κανέναν νησί. Είναι μάλλον ο ορισμός του οικογενειακού νησιού. Βέβαια οικογένειες δεν είδα πολλές αντίθετα είδα μαζεμένα όλα τα λύκεια του πρώην ανατολικού μπλόκ κάτι που δεν είχα υπολογίσει αλλιώς θα πήγαινα Ιμπιζα σούμπιτη. Όλες οι Σλοβάκες να είναι Σκλεναρίκοβες εν δυνάμει και όλα τα Σλοβακάκια να είναι σαν την κακιά μου μοίρα.

Δηλαδή έλεος δηλαδή. Τι πρέπει να κάνω η μεσογειακή γυναίκα; Τεσπά... το κατάπια και τούτο το πικρό ποτήριον.

Με τον μικρό είχαμε και τις προστριβές μας αλλά διακοπές χωρίς καβγάδες είναι σαν διακοπές χωρίς πατάτες τηγανητές. Κατα τ'άλλα καλά. Καθόμασταν στην θάλασσα με τις ώρες, τρώγαμε τα πάντα, γίναμε σαν αραπάκια απο τον ήλιο και τα βράδια κάναμε καμια βόλτα μέχρι την σκάλα Ποταμιά με τα πόδια. Σε μια απο αυτές τις βόλτες είδε ο Μάριος και το πρώτο του πεφταστέρι. Πολλές πρωτιές μαζεμένες για τον Μάριο αυτό το καλοκαίρι. Νησί, πλοίο, πεφταστέρι, αφαίρεση. Α ναι δεν σας είπα..μαθαίνουμε την αφαίρεση αυτόν τον καιρό. Ξέρετε με τον παραδοσιακό τρόπο, τα νούμερα το ένα κάτω απο το άλλο, το "ένα το κρατούμενο" κλπ. Αφαίρεση και την ελληνική αλφαβήτα. Θέε μου έχω δεσμό με τον Τουιαβίι απο το Παπαλάγκι πια. Αλλά γουστάρω... Γουστάρω πολύ...