Άνοιξε την καρδιά σου

Υπέροχη διασκευή....

Όταν όλα πάνε στραβά...

Υπάρχουν ημέρες που μόλις ανοίγω τα μάτια μου το πρωί τα βλέπω όλα μαύρα κι άραχλα....


Με το παραμικρό μελαγχολώ και με το παραμικρό εκνευρίζομαι...


Κάποιες φορές και η πιο ασήμαντη λεπτομέρεια μπορεί να μου κάνει το στομάχι κόμπο...


Ακόμα κι αν έξω λάμπει ο ήλιος, και τα πουλάκια κελαιδούν, εγώ είμαι πνιγμένη στην θλίψη....


Εκείνες τις στιγμές...


...που νιώθω οτι δεν έχει πιο κάτω....


...που τα κλάμματα είναι ένα δευτερόλεπτο μακριά...


...που τα αντικαταθλιπτικά απλά θα με βύθιζαν σε μια ατέρμονη ανία....



... μόνο ΕΝΑ πράγμα μπορεί να ρίξει μια αχτίδα φωτός στη μαυρίλα της ημέρας....


... μόνο ΕΝΑΣ άνθρωπος μπορεί να ξετρυπώσει το χαμόγελο απο το μουτρωμένο μου πρόσωπο...


... μόνο ΕΝΑ κόνσεπτ μπορεί να αρθεί στις περιστάσεις και να διώξει κάθε σύννεφο μακριά...





ΠιΕς: Μόνο σε μένα φαίνεται ο τύπος σαν να είναι ένα δάχτυλο που του ζωγράφισαν μάτια και στόμα και το έβαλαν να χορεύει;

Σαδομαζοχισμός

Χτές του είπα πάλι πως θέλω να χωρίσουμε...

Ήρθε να με πάρει απο την δουλειά στο σχόλασμα. Στεκόταν έξω απο το αυτοκίνητο πεντάμορφος όπως πάντα, με την άσπρη του μπλούζα να φωτίζει το μελαμψό του πρόσωπο και τα χέρια σταυρωμένα μπροστά του. Μια παρέα απο κοριτσόπουλα (λατρεύω αυτή τη λέξη) τον κοιτούσαν και ψιθυρίζαν μεταξύ τους. Τα κοίταξα με συγκατάβαση. Το βλέμμα τους με γύρισε στο παρελθόν, βίωσα μαζί τους την πρώτη φορά που τον είδα και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω απο πάνω του τα μάτια μου, μάταια αναζητώντας ενα ψεγάδι που θα έπαιρνε αυτήν την ανυπόφορη αίσθηση τελειότητας απο μέσα μου. Έχω πάψει να το αναζητώ πια. Το μόνο που αναζητώ είναι η έξοδος κινδύνου. Αλλά δεν με αφήνει να φύγω. Η παρουσία του βαραίνει την ψυχή και την ζωή μου. Ντρέπομαι που το λέω αλλά ακόμα κι αν δεν το πώ παραμένει η αλήθεια. Ναι τον αγαπώ. Εϊμαι κατα κάποιο τρόπο η πνευματική του μητέρα. Και παραμένει ενα πολύ καλό παιδί. Γι'αυτό εγώ φαίνομαι ακόμα πιο κακιά. Δεν μπορω να συγκρατήσω τα νεύρα μου, την μόνιμη έκφραση δυστυχίας στο πρόσωπο μου που τον μελαγχολεί απεριόριστα. Δεν με αφήνει να φύγω παρόλα τα μαρτύρια στα οποία τον υποβάλλω. Εξευτελισμοί, προσβολές, φωνές. Είμαι το τέρας που εγώ δημιούργησα. Είμαι ο Κύριος Χάιντ και το μισώ αυτό. Δεν του αξίζει και δεν αξίζει και σε μένα. Αλλά είναι η μόνη λύση.

Όταν γύρισα στο σπίτι έβαλα να δώ το Misery. Στιγμή δεν λυπήθηκα τον Τζέιμς Κάαν... Μετά το τέλος της ταινίας ήξερα θετικά οτι ήμουν μια Άν Γουίλκς σε εξέλιξη...