Ανάγκες...

Σήμερα πρόσεξα οτι δύο μπαλκόνια στην απέναντι πολυκατοικία έχουν ήδη φορέσει τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια τους.. Και είναι μόλις 6 του Δεκέμβρη...Άραγε να έχουν επηρεαστεί όλοι απο τον κλασσικό πλέον πρώιμο στολισμό των εμπορικών καταστημάτων ή να ικανοποιούν μια προσωπική, καλά κρυμμένη για 12 μήνες, ανάγκη? Η θλιμμένη μου διάθεση αυτές τις μέρες με έκανε να διαλέξω την δεύτερη εκδοχή...

Ο κόσμος είναι δυστυχής...Ο κόσμος είναι άσχημος...Ο κόσμος είναι άσχημος γι'αυτο είναι δυστυχής...Λίγη ομορφιά ίσως να έφερνε λίγη ευτυχία...Αυτό θα σκέφτηκαν οι γείτονες μου και όλοι αυτοί που με το που μπαίνει ο Δεκέμβρης σπέυδουν να ανοίξουν τις κούτες με τα στολίδια, να ψωνίσουν Αγιοβασίληδες, να δοκιμάζουν τα λαμπιόνια που απο πέρυσι μπορεί να έχουν καεί και να σχεδιάζουν απο τώρα τις ενδυματολογικές επιλογές του ρεβεγιόν.

Εγώ απλά πήγα στο σούπερ μάρκετ και αγόρασα ψεύτικο χιόνι...Αυτό μου έλειψε απο τον χειμώνα...Δεν ήθελα να κάνω κάποιο σχέδιο...απλά το έριξα σε όλα τα τζάμια του σπιτιού και περίμενα...Να δώ αν όταν ξυπνήσω θα νιώσω αυτό το όμορφο συναίσθημα βλέποντας το...Όπως οταν, μικρή ακόμα, έρχόταν η μαμά να με ξυπνήσει για το σχολείο και αν είχε χιονίσει μου έλεγε "Ε δε θα σηκωθείς να δείς το χιονάκι;", και πεταγόμουν πάνω στο επόμενο δευτερόλεπτο.

Χτές ξύπνησα και κοίταξα αμέσως το τζάμι...Και ώ τι θλίψη...Μίζερο και θαμπό το ψεύτικο χιόνι είχε τρέξει μέχρι κάτω σαν φτυσιά που είχε μείνει για καιρό εκεί...Και τότε κατάλαβα...Ήταν ο χρόνος που έφτυνε την ανυπομονησία μου...

"Άραγε φέτος αυτό το καραβάκι θα μας πάει κάπου;"

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.