Γράμμα στην μαμά μου...

Μανούλα!

Εδώ ο μονάκριβος σου τετράποδος γιός live απο την εξοχή! Όχι δεν έμαθα να γράφω ακόμα με το πόδι, το γράμμα το υπαγορεύω σε ένα γατί εδώ δίπλα που είναι ο γραμματιζούμενος της περιοχής όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες. Αυτό το γράμμα αποφάσισα να είναι ευχάριστο γι'αυτό τέρμα οι παραλληλισμοί με τον Νίκο Ξανθόπουλο!
Αν εξαιρέσει κανείς το κρύο ο καιρός εδώ είναι φανταστικός!Ο ουρανός είναι συνέχεια φωτεινός, τα πουλάκια κελαιδάνε, κι εγώ τρέχω πέρα δώθε όλη μέρα στην τεράστια αυλή μας! Η μεγάλη μου αδυναμια είναι οι κοτούλες, οι οποίες μου ερεθίζουν τα νεύρα και ευτυχώς είναι κλεισμένες στο κοτέτσι γιατί δεν θα μπορούσα να εγγυηθώ για την σωματική τους ακεραιότητα. Ο δε κόκορας έχει το γνωστό υπεροπτικό ύφος που όλοι αγαπήσαμε αλλά οταν ορμάω στα σύρματα δεν είναι τόσο μάγκας και την κάνει με ελαφρά προς τα ενδότερα του κοτετσιού!Η κότα!
Επίσης κάθε μέρα κάνουν την πασαρέλα τους τα γελάδια. Τα θυμάσαι τα γελάδια; Λοιπόν, αυτά τα ζώα θα ήθελα να τα μελετήσω ενδελεχως... Το μυαλό τους εννοώ...Δεν φαίνεται να τους απασχολεί τίποτα παραπάνω απο το μασούλημα και αν τελείωνε κάποτε το γρασίδι τότε μόνο θα σήκωναν το κεφάλι και θα έβλεπαν το ένα το άλλο. Κι εμείς είμαστε λαίμαργοι αλλά δεν κάνουμε έτσι! Πάντως υπάρχουν και οι κοκέτες...έχουν ένα κουδούνι στο λαιμό και το παίζουν τρεντυ.
Η θεία Ρέα σου στέλνει πολλά χαιρετίσματα. Με προσέχει δεν λέω αλλά οταν την εκνευρίζω μου ρίχνει και καμιά ξυλιά. Σε αντικαθιστά επάξια δηλαδή!Το βράδυ γαβγίζουμε παρέα και ξεσηκώνουμε τον τόπο! Μας συνοδεύουν στο τραγούδι και ο Γκόγκος με την Μπουμπου απο δίπλα και γίνεται χαμός! Το δικό μας ρεμπέτικο! Η θεία Ρέα λέει οτι θα μείνω για πάντα μαζί της αλλά εγώ δεν την πιστεύω. Ωραία είναι εδώ αλλα μου λείπεις μαμά. Μου λείπουν και τα παιχνίδια που κάναμε. Σύντομα θα βρεθούμε ξανα το ξέρω!
Σε φιλώ.
Ερμής.