Ψάρια...

Τον κρατούσε στην αγκαλιά της και χάζευε τα φώτα της πόλης της. Ο άερας λυσσομανούσε σαν ένα άγριο ζώο που πότε πάλευε και πότε ούρλιαζε πληγωμένο. Η απότομη αλλαγή του καιρού τους είχε τρομάξει. Αγκαλιάστηκαν ακόμα πιο σφιχτά. Της χαιδευε την γυμνή μέση, μηχανικά κι αμήχανα. Το ραδιόφωνο έπαιζε παράφωνα σκυλάδικα live απο κάποιο μαγαζί. Τα δέντρα χόρευαν τον δικό τους χορό με τον αερα και έκαναν τα φώτα του δρόμου να φαινονται σαν να αναβοσβήνουν.

Πολεμούσε εδώ και ώρα με την παρόρμηση να αρχίζει να αναλύει τα πάντα πάλι. "Τι κάνω εδώ πέρα;" ...και απάντηση καμία. Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που νανούριζε το αυτοκίνητο στην αγκαλιά του. Άρχισε να φανταζέται οτι ένα δυνατό του κύμα θα το αγκάλιαζε και θα το υπερύψωνε σαν αερόστατο... Θα τους κατηφόριζε προς την παραλία και θα βλέπανε την πόλη απο ψηλά. Σαν βαρκούλα που πετάει θα περνούσαν ξυστά πάνω απο τα χίλια δέντρα, τα βυζαντινά τείχη, την πλατεία Αριστοτέλους. Στην παραλία θα τους προσγείωνε πάνω στον Λευκό Πύργο να χαζέψουν τα θολά νερά του Θερμαικού και τα λίγα αστεράκια του ουρανού.
Με ένα σκούντημα ακόμα θα ξανάπαιρναν τον ιπτάμενο δρόμο προς τα ανοιχτά. Εκει οπου θα ήταν απόλυτα σκοτεινά, χωρίς κανενα καράβι να ρίχνει τα φώτα του, θα τους προσγείωνε ο άερας στην επιφάνεια της θάλασσας και αυτή σαν φιλόξενη οικοδέσποινα θα τους ρουφούσε στον παγωμένο της μώβ βυθό. Στην αρχή θα ήταν σαν τυφλοί, όμως μετά απο λίγο θα μάθαιναν να ξεχωρίζουνε την μορφή των ασημένιων ψαριών, τις διάφανες τσούχτρες, τα πράσινα γυαλιστερά φυτά. Ο θεός της θάλασσας θα τους χάριζε βράγχια και λέπια και σιγά σιγά μέσα στην ισοπεδωτική ησυχία του βυθού θα μεταμορφωνονταν σε ψάρια, δύο συνηθισμένα ψάρια του αλμυρού νερού.

"Singing fish"- Wassily Kandinsky

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του.