Friedensreich Hundertwasser

Όταν γνωρίζω κάτι καινούριο δεν χορταίνω το συναίσθημα που δοκιμάζω ως άλλος Κολόμβος ή ως άλλος Έντισον, παρόλο που έχω τις βασικές διαφορές με αυτούς οτι ούτε η πρώτη που το ανακαλύπτω είμαι ούτε το προσφέρω σαν δώρο στην ανθρωπότητα. Σήμερα λοιπόν "γνωρίστηκα" με τον Αυστριακό αρχιτέκτονα - ζωγράφο Friedensreich Hundertwasser. Τόσα χρόνια στο διαδίκτυο θα περίμενε κανείς οτι κάποτε θα πέφταμε τυχαία ο ένας πάνω στον άλλο, αλλά τελικά η επαφή μας έγινε μέσω του βιβλίου που κάνω στο μάθημα γερμανικών μου, το οποιο φιλοξενούσε ένα απο τα υ π ε ρ ο χ α κτίρια του.

Η θεία μου- και καθηγήτρια μου στα γερμανικα- παραξενεύτηκε, καθώς απο τα τέσσερα μου χρόνια υπήρξε πνευματική μου οδηγός και ήταν σίγουρη οτι ανάμεσα στα διάφορα ονόματα της τέχνης(ειδικά στο χώρο του σουρεάλ) για τα οποία μου έχει εφιστήσει την προσοχή υπήρξε κάποια δεδομένη στιγμή αυτό του Hundertwasser. Θα το θυμόμουν όμως καθώς δεν έχω βρεί άλλο αρχιτέκτονα που να πλησιάζει τόσο πολύ την δική μου ιδανική αισθητική (αν δείτε το δωμάτιο μου και τις ζωγραφιές μου θα καταλάβετε). Μετά το πέρας του μαθήματος γύρισα πιλαλώντας κυριολεκτικά στο σπίτι διψώντας για ιντερνετική έρευνα και για επακόλουθο blogάρισμα.

Φυσικά ο άνθρωπος είναι πασίγνωστος. Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου το 1928 (χμ...Τοξότης, τώρα αν πώ οτι κάνει μπαμ φταίω εγω;;;) και πέθανε το 2000. Κάποιοι τον συνέκριναν με τον Αντόνιο Γκαουντί και η αλήθεια είναι οτι στην αρχή το έκανα κι εγώ αν και ο Hundertwasser έχει μια παιδικότητα και τα έργα του μια ανέφελη διάθεση που τα κάνουν απόλυτα ξεχωριστά απο τα φορτωμένα με στολίδια έργα του Γκαουντί. Απο οτι διαβάζω στην βιογραφία του στην Βικιπαίδια, αποκαλούσε τις ευθείες γραμμές "έργα του διαβόλου". Αχ θα μπορούσα να τον ερωτευτώ! Λάτρης της φύσης, σε κάποια απο τα κτίρια του βάζει γρασίδι και αφήνει τα κλαδιά των δέντρων να βγαίνουν απο τα μπαλκόνια!
Φαντάζομαι οτι λόγω αυτής της αγάπης του λάτρεψε και την Νέα Ζηλανδία, γνωστή για την παρθένα της φύση (ως πότε να δω), την οποία θεωρούσε ώς το επίσημο του σπίτι και όπου ενταφιάστηκε. Το τελευταίο του έργο άρχισε το 1999 , έμεινε ατελείωτο και είναι πανέμορφο.Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για αυτό εδώ(στα Γερμανικα).
Λοιπόν μόλις πρόσθεσα στην to-do λίστα μου την δημιουργία ενός blog template στο στυλ του Hundertwasser. Όταν μάθω με το καλό ... Επίσης έχει γράψει διάφορα "μανιφέστα" σχετικά με την ιδεολογία που δεσπόζει στά έργα του (και στη ζωή του φαντάζομαι), και ένα απο αυτά είναι "Η δικτατορία των παραθύρων και τα δικαιώματα των παραθύρων" ( LINUX RULES!! άσχετο.. ). Το έχω βρεί στα γερμανικά και στα αγγλικά, και σαν πορωμένη με τις μεταφράσεις ανέλαβα (για την πάρτη μου κι αυτό όπως όλα τα άλλα) να το μεταφράσω στα ελληνικά. Και νάτο! Το χρωμάτισα αναλόγως... Ίσως είναι κουραστικό αλλά υπομονή!

Κάποιοι λένε οτι τα σπίτια αποτελούνται απο τοίχους.
Εγώ λέω οτι τα σπίτια αποτελούνται απο παράθυρα.

Όταν διαφορετικά σπίτια στέκονται το ένα δίπλα στο άλλο σε έναν δρόμο, έχοντας όλα διαφορετικούς τύπους παραθύρων, φυλές παραθύρων, για παράδειγμα ενα σπίτι Αρ Νουβό με Αρ Νουβό παράθυρα δίπλα σε ένα μοντέρνο σπίτι με λιτά τετράγωνα παράθυρα, και ακολουθεί ένα Μπαρόκ σπίτι με Μπαρόκ παράθυρα, κανένας δεν ενοχλείται.
Όμως, αν οι τρείς τύποι παραθύρων των τριών σπιτιών ανήκαν στο ίδιο σπίτι, θα θεωρείτο παραβίαση του φυλετικού διαχωρισμού των παραθύρων. Γιατί; Κάθε παράθυρο ξεχωριστά έχει το δικο του δικαίωμα στην ζωή.

Σύμφωνα με τον επικρατών κώδικα, ωστόσο, αν οι παραθυρικές φυλές αναμειχθούν, τότε καταστρατηγείται το παραθυρικό απαρτχάιντ. Όλα είναι εκεί: οι φυλετικές προκαταλήψεις, οι φυλετικές διακρίσεις, η φυλετική πολιτική, η φυλετική ιδεολογία, τα φυλετικά κιγκλιδώματα, με μοιραίο αντίκτυπο αυτού του παραθυρικού απαρτχάιντ στον άνθρωπο.
Το απαρτχάιντ των παραθυρικών φυλών πρέπει να σταματήσει.
Διότι η επανάληψη πανομοιότυπων παραθύρων το ένα δίπλα και πάνω απο το άλλο, σαν σε πλέγμα, είναι χαρακτηριστικό των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Στην νέα αρχιτεκτονική των δορυφορικών πόλεων και στα νέα κυβερνητικά κτίρια, τις τράπεζες, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, η "παραθυρική ισοπέδωση " είναι αβάσταχτη.

Τα άτομα δεν είναι ποτέ πανόμοια και αμύνονται ενάντια στα κελεύσματα τυποποίησης είτε παθητικά είτε ενεργητικά, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους. Δηλαδή, είτε με το εθισμό στο αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, την φυγή απο την πόλη, την καθαριστική μανία, την εξάρτηση απο την τηλεόραση, τα ανεξήγητα σωματικά παράπονα, τις αλλεργίες, την κατάθλιψη και ακόμα και την αυτοκτονία, ή εναλλακτικά με την επιθετικότητα, τον βανδαλισμό και το έγκλημα.
Ένας άνθρωπος σε ένα ενοικιαζόμενο διαμέρισμα πρέπει να μπορεί να σκύβει έξω απο το παράθυρο του και να φτάνει να ξύσει τον τοίχο με το χέρι του. Και πρέπει να του επιτρέπεται να πάρει μια μακριά βούρτσα και να βάψει τα πάντα έξω μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι του. Έτσι ώστε να είναι φανερό απο μακριά στον κάθε περαστικό, οτι κάποιος μένει εκεί που είναι διαφορετικός απο τον φυλακισμένο, σκλαβωμένο, τυποποιημένο άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

Εμένα όλες αυτές οι εικόνες μου θυμίζουν και κάτι άλλο... Και επειδή δεν θέλω να γράφω τα ίδια πράγματα κοπιάρω ένα παλιό μου μύνημα στο γνωστο φόρουμ - στέκι μου.

THE NEVERHOOD

Γεννημένος σε μια Neverhood που μπορεί να μην ξαναυπάρξει ποτέ, ο Klaymen εξερευνεί μια χώρα με τρομερά πλάσματα (ναι σιγά, ολα ειναι πολύ χαριτωμένα!) και μυστηριώδη αντικείμενα. Πριν πολυυυυ καιρό ο βασιλιάς αυτού του κόσμου προδόθηκε απο τον εμπιστο βοηθό του. Πρέπει να σώσετε την Neverhood οδηγώντας τον Klaymen μέσα απο μια ελικοειδή πλοκή γεμάτη με αρχαία μυστικά, πανέξυπνες εφευρέσεις και τερατώδεις γρίφους για να νικήσει τον κακο Klogg! Σύντροφο στην περιπέτεια σας έχετε τον Willie Trombone και άλλα πλασματάκια, άλλα καλόκαρδα και άλλα κακιασμένα! Σε αυτό το παιχνίδι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια...Είστε εσείς και τα καταπληκτικά σκηνικά φτιαγμένα με την μέθοδο Claymation δηλαδή κατασκευή των σκηνικών και των χαρακτήρων απο πλαστελίνη-πηλο και βιντεοσκόπηση frame-by-frame.Κάτι σαν τα cartoon δηλαδή αλλά πολύ πιο επώδυνο!

Το αποτέλεσμα ειναι πανέμορφο και σε συνδυασμό με την φοβερή μουσική (το soundtrack έχει εξαντληθεί.Οπως και το παιχνίδι εξάλλου...Φυσικά οποιος ψάχνει βρίσκει...) έχετε ένα adventure που δεν θα το αφήσετε αν δεν το τελειώσετε. Οι άνθρωποι της Dreamworks και ο Doug TenNapel έκαναν φοβερή δουλειά..Το παιχνίδι έλαβε καλές κριτικές αλλά δεν έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία παρόλο που έχει φανατικούς οπαδούς όπως η υποφαινόμενη.

Κάποιοι λένε οτι το παιχνίδι απευθύνεται σε νεαρά κοινά αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ εναν ενήλικα που να μην γελάσει με την ψυχή του με αυτό το παιχνίδι.Ή μάλλον μπορώ να τον φανταστώ αλλά δεν θέλω καμια επαφή με εναν τέτοιο ανθρωπο! Εσείς ολα τα μέλη του retromaniax σίγουρα θα εκτιμήσετε ενα retro (οχι τοσο οσο το monkey island) παιχνίδι με πολύ χιούμορ, συναίσθημα και φαντασία!Και για αυτούς που θέλουν να έχουν επιλογές...έχει και διπλό φινάλε, διαλέγετε ανάλογα με τα κέφια σας εκεινη τη στιγμή!

Σύνδεσμοι
Το σπίτι Hundertwasser
Πολύ προσεγμένο site για τον καλλιτέχνη (και στα Αγγλικά!)
Για παιδιά! (στα Γερμανικά)
Ωραίοι πίνακες.
Ενα βιβλίο αρχιτεκτονικής στο Άμαζον.
Και ένα μικρό ταξιδάκι στην Βιέννη.



Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του.