Ravenous

Ravenous : (επίθετο) πεινασμένος, λιμασμένος
ravenous appetite φοβερή όρεξη
ravenous hunger εντονότατη πείνα

Τις προάλλες η μαμά μου έκανε το λάθος να μου πει οτι θα ήθελε να δεί μια ταινία εποχής. Εκμεταλευόμενη εγώ το γεγονός, και επειδή ποτέ δεν δέχεται να δεί τις ταινίες που εγώ εκθειάζω, την παρέσυρα στο dvd για να δούμε μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες, το Ravenous. Που ουδεμία σχέση δεν έχει με ταινία εποχής (εκτυλίσσεται βέβαια την εποχή του Αμερικανο-Μεξικανικού πολέμου). Που είναι θρίλερ και σπλατεροσλασεριά που η μαμά μου ούτε για αστείο δεν μπορεί να δει. Που έχει και κυνικό χιούμορ που η μαμά μου δεν πολυγουστάρει.

Με-νού
Πρόκειται για ένα απολαυστικό "πιάτο", με βασικά συστατικά τον Guy Pearce και τον (θεό) Roberrrt Carrrrlyle (τον ξέρεις απο το Full Monty και απο το Trainspotting το οποίο δεν αξιώθηκα να δώ ακόμα). Στα συνοδευτικά βρίσκεται ο David Arquette και ο Jeffrey Jones (πολύ γνωστή φάτσα, τον έχεις δεί στο Amadeus του Μίλος Φόρμαν στον ρόλο του Αυστριακού αυτοκράτορα). Φυσικά ενώ πρωταγωνιστής είναι θεωρητικά ο Pearce, την παράσταση κλέβει ο Carlyle με την ασύγκριτη φυσιογνωμία του. Αλλά και οι υπόλοιποι δεν πάνε πίσω. Όλοι ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στους χαρακτήρες τους.

Κυρίως πιάτο
Ο υπολοχαγός Boyd (Pearce) πέφτει σε δυσμένεια λόγω της δειλίας που επέδειξε στην διάρκεια μιας απο τις μάχες του Αμερικανο-Μεξικανικου πολέμου. Ως εκ τούτου οι ανώτεροι του τον στέλνουν σε ένα απομακρυσμένο οχυρό στο τέρμα Θεού, το πλήρωμα του οποίου αποτελούν ενας παραιτημένος απο την ζωή αξιωματικός, ένας θρήσκος, ένας μέθυσος γιατρός, ένας στρατόκαυλος και ένας μάγειρας με μεγάλη αδυναμία στα τοπικά "χόρτα". Σε αυτό το ευχάριστο περιβάλλον έρχεται ψάχνοντας για βοήθεια ο Κολχούν (Robert Carlyle). Σύμφωνα με τα λεγόμενα του η ομάδα του χάθηκε στα βουνά και για να επιβιώσουν άρχισαν να τρώνε ο ένας τον άλλον. Ο ίδιος για να γλυτώσει τον εαυτό του αλλά και για να φέρει βοήθεια για μια συνταξιδιώτισσα του, απέδρασε απο την σπηλιά στην οποία είχαν καταφύγει και περιπλανώμενος βρέθηκε στο οχυρό Σπένσερ.

Φάε για να ζήσεις, μην ζείς για να τρώς. (Βενιαμίν Φραγκλίνος)

Η όλη υπόθεση βασίζεται στον Ινδιάνικο μύθο του Weendigo, σύμφωνα με τον οποίο όταν ένας άνθρωπος τρώει κάποιον άλλο απορροφά το πνεύμα και την δύναμη του αποκτά όμως παράλληλα και μια ακατανίκητη πείνα για ανθρώπινο κρέας. Όσο περισσότερο τρώει, τόσο πιο δυνατός γίνεται και τόσο περισσότερο θέλει να φάει (το παθαίνω κι εγώ με τα γεμιστά της μαμάς!). Η ομάδα αποφασίζει να ξεκινήσει για την αποστολή διάσωσης και έτσι θα γνωρίσει απο κοντά το κατα πόσο ισχύει αυτός ο περίφημος μύθος. Ειδικά ο υπολοχαγός που μια προσωπική του εμπειρία στην τελευταία μάχη τον στιγμάτισε ιδιαιτέρως.

Καλή όρεξη!
Η όλη ταινία διαπραγματεύεται τον κανιβαλισμό (με ένα ν ή με δύο γράφεται;). Με ένα υπέροχο tag line "You are who you eat" παραφράζοντας έτσι το "είσαι οτι τρώς", αλλά και με φοβερές ατάκες (αρκεί να προσέχετε κυρίως τι ακούτε και όχι τόσο τι διαβάζετε, όπως σε όλες τις υποτιτλισμένες ταινίες) θέτει στον πρωταγωνιστή το ερώτημα, "να φάς ή να φαγωθείς?" και μας κάνει να περιμένουμε καθηλωμένοι την απάντηση του. Και είναι αποστομωτική πιστέψτε με.

Την ταινία έχει σκηνοθετήσει η Antonia Bird ενώ την μουσική επένδυση ανέλαβε ο Michael Nyman (τον ξέρεις απο το The Piano, ταινιάρα-μουσικάρα) μαζί με τον Damon Albarn και είναι κομμένη και ραμμένη για την ταινία (κοσμεί ήδη την συλλογή μου απο soundtracks). Ενώ θα περίμενε κανείς τα γυρίσματα να έχουν γίνει στην Αμερική ή στον Καναδά (μιας και χρειάζονταν χιόνι) η παραγωγή επέλεξε σαν τοποθεσία εκτός απο το Μεξικό, την Τσεχία και την Σλοβακία.

Προσοχή προσοχή. Η ταινία είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.

Φυσικά έφαγα το βρίσιμο της χρονιάς απο την μαμά μου στο τέλος ("με τις μαλακίες που βλέπεις" και "τι ήταν αυτό που είδαμε" και "θα πάθουν τα μυαλά σου παιδί μου"), ουδεμία σημασία έδωσε στο ιδιάζον χιούμορ που κατέκλυζε την οθόνη (εκτός απο το αίμα που έρρεε άφθονο), αλλά να σημειωθεί οτι είδε ολόκληρη την ταινία παρόλο που οι "περίεργες σκήνες" αρχίσαν απο νωρίς. Χα! Δεν γνωρίζω βέβαια αν κοιμηθηκε καλά εκείνο το βράδυ...

Εγώ πάντως θα έτρωγα... :)