Ζέστη και σήμερα

Στην γειτονιά μου χτίζεται μια καινούρια πολυκατοικία. Μερικά πρωινά πίνω τον καφέ μου στην βεράντα απ' oπου φαίνονται οι εργάτες που δουλεύουν σαν τα Lemmings. Η πιο αγαπημένη μου κίνηση είναι αυτή στην οποία δύο εργάτες βρίσκονται σε διαφορετικούς ορόφους και αυτός που είναι χαμηλότερα πετάει τούβλα σε αυτόν που είναι ψηλότερα. Η όλη διαδικασία μου θυμίζει ομαδικό παιχνίδι και πάντα με κάνει να απορώ πως δεν πέφτει ξερός απο την κούραση αυτός που βρίσκεται χαμηλά. Μετά, το τούβλο μπαίνει στην στοίβα απ΄οπου θα το πάρει κάποιος για να το τοποθετήσει την θέση του και σιγά σιγά να ανυψωθεί ο τοίχος.

Χτές ζήτησα απο τον Μάριο να δοκιμάσω να το κάνω κι εγώ. Αφού πέθανε στα γέλια για κανένα πεντάλεπτο, με πήγε σε ένα γιαπί της γειτονιάς του. Εκεί φυσικά παραλίγο να σκοτωθούμε, ο Μάριος δηλαδή, γιατί έπιασα το τούβλο με την τρίτη. Ευτυχώς το τούβλο έπεφτε κάθε φορά στα μαλακά και δεν έσπασε και επίσης ο Μάριος, οξυδερκής σε αυτά τα θέματα, όταν μου το πετούσε μετά πεταγόταν δύο-τρία μέτρα μακρύτερα. Φυσικά ούτε λόγος για να πετάξω εγώ το τούβλο απο κάτω προς τα πάνω.

Νόμιζα οτι ήμουν η μόνη που παρατηρούσα το χτίσιμο αλλά παρατήρησα σε άλλα τρία μπαλκόνια της γειτονιάς ισάριθμες κυρίες (ή δεσποινίδες) να χαζεύουν, πότε απλώνοντας, πότε ποτίζοντας και πότε μην έχοντας καμιά απολύτως δικαιολογία για να βρίσκονται στο μπαλκόνι. Τρία (και ένα τα δικά μου τέσσερα) ζευγάρια μάτια που απολαμβάνουν ένα απο τα ωραιότερα θεάματα απο καταβολής κόσμου. Νεαρά υγιή αρσενικά να δημιουργούν με τα γυμνα τους χέρια.