Shit and fromshit

Λογική vs συναισθημα.

Τις τελευταίες μέρες η λογική μου δεν μας τα λέει καλά. Βαθιά κοιμισμένη απο τις ναρκωτικές ουσίες της απόλυτης ερωτικής ευτυχίας τις οποίες είχα εντέχνως ρίξει στο ποτό της μια βραδιά, νόμιζα οτι είχα ξεμπερδέψει απο αυτήν μια για πάντα. Φρόντιζα να κάνω πάντα απόλυτη ησυχία μην τυχόν και ξυπνήσει κι έχουμε άλλα. Απ'οτι φαίνεται όμως, η τριγύρω μουρμούρα δίνοντας της μικρές τσιμπιές, την έκανε να ανοίξει το ένα της μάτι και να χασμουρηθεί. Και αυτό μόνο οδυνηρά αποτελέσματα μπορεί να έχει.

Τις τελευταίες μέρες τα χασμουρητά της λογικής με έχουν κάνει αφόρητα δυστυχισμένη. Θέλω να είμαι επιπόλαια, επιφανειακή, ανώριμη και δεν με αφήνει. Θέλω να ζήσω τον έρωτα μου χωρίς αναλύσεις, αιτιολογήσεις, μελλοντικά σχέδια και μου έχει κάνει τα μυαλά κιμά με τις παραινέσεις της. Θέλω να είμαι υπερβολική, ακραία, πορωμένη και αυτή μονίμως συμβουλεύει "να κρατάμε χαμηλά τους τόνους". Δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις μαζί της αλλά τώρα προβλέπω οτι θα σκοτωθούμε.

Το συναίσθημα πάλι στην κοσμάρα του. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτό χτενίζεται. Όλα καλά όλα ανθηρά. Γραμμένα τα έχει όλα στα παλιά του υποδήματα. Χορτασμένο, με σκανδαλώδη ελευθερία κινησεων, αλωνίζει την ζωή μου με αποτέλεσμα να ζώ σε μία κατάσταση πλήρους αποχαύνωσης κοινώς μαστούρας. Η οποία ωραία είναι δε λέω αλλά τώρα που ψιλοξυπνάει η άλλη θα γίνει μπάχαλο αν δεν πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Και ξέρεις ε, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για ένα Ζυγό απο το να πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Χτες ο κολλητός μου, διακριτικά όπως συνηθίζει, μου ανέπτυξε την γνώμη του για την σχέση μου αφού βέβαια του την ζήτησα. Ναι οκ δεν ήταν και η πιο ευοίωνη αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι οτι μάλλον έχει δίκιο. (η λογική κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι). Σκασμός εσύ. Η γνώμη του κολλητού μου έχει μεγάλη βαρύτητα, σχεδόν ισάξια με αυτή της μαμάς μου. Το κοινό τους σημείο είναι οτι δεν με καταπιέζουν απλά με βάζουν στην διαδικασία να σκεφτώ μόνη μου τι παίζεται.
Έτσι λοιπόν χτες σκεφτομουν.. τα κλασσικά, ποιά είμαι, τι κάνω, που πάω, τι θέλω. Ευτυχώς βρήκα γρήγορα την απάντηση σε όλα: Δεν ξέρω.

Κλασσική φυγόπονη το έριξα στα κλάματα. Κάτι τέτοιες ώρες μόνο το μπειμπιλίνο μου λείπει πια. Τέτοια απελπισία. Όταν κλαίω η λογική τουμπεκί βέβαια. Μετά πήρα τηλέφωνο το Μάριο να μοιραστώ τον πόνο μου κι αυτός θορυβημένος κατέβηκε Θεσσαλονίκη να τα πουμε. Τι να πουμε δηλαδή... Τα ίδια και τα ίδια. Τα γνωστά θέματα. Τώρα τελευταία του γκρινιάζω μονίμως για την ηλικία του. Λες και φταίει αυτός που δεν γεννήθηκε νωρίτερα! Και στο φινάλε αυτό δεν αλλάζει ρε φιλενάδα. Η το καταπίνεις και κάθεσαι ή σηκώνεσαι και φεύγεις. Αλλά που αρχίδια για φευγιό. Οπότε κάτσε στα αυγά σου. Μ'αρέσει που κάθε φορά ανακαλύπτουμε τον τροχό και μετά λέμε "α τι ωραία ο τροχός νατος κυλάει". Ούτε λέξη για την αξιοποίηση του γαμημένου τροχού. Φτιάξε ένα κάρο ρε πούστη, τόσο δε σε κόβει; Τι μου τον έχεις για διακοσμητικό;

Και μετά κλασσικά απελπισία και κλάμματα και δραματικότητες και απο τις δυό πλευρες. Και όρκοι παντοτινής αγάπης και δεν συμμαζεύεται. Ε μόνο διπλή αυτοκτονία που δεν σκεφτήκαμε δηλαδή να πάμε άκλαφτοι σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα. I'm too old for this shit, που έλεγε και ο Ντανι Γκλόβερ στο Φονικό Όπλο. Άσε που ακούω όλη μέρα το 'Αγγελε μου κι έχω μπουχτίσει δηλαδή δεν μπορώ άλλο έρωτα θα σκάσω, θα ανατιναχτώ.

Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.