Μπακ του ριαλιτι

Την μέρα που έλαβα τον πακτωλό χρημάτων απο το αφεντικό μου ως ανταμοιβή για τις πολύτιμες υπήρεσιες μου τον μήνα Ιούλιο, η πρώτη μου σκέψη ήταν "ποιός την γ@@@ει τη Θάσο πάμε Ibiza ". Μετά απο ωριμότερη σκέψη και απο ένα σύντομο γκουγκλάρισμα για την Ίμπιζα του οποίου το πρώτο αποτέλεσμα ήταν αυτό :

αποφάσισα οτι είναι κρίμα κι άδικο να μην στηρίξω φέτος τον εγχώριο τουρισμό. Έτσι πήρα παραμάσχαλα τον Μάριο και φορτωμένοι σαν τα γαιδούρια κινήσαμε για το νησί που έχω επισκεφτεί πάνω απο δέκα φορές.

Λέμε όχι την Ιμπιζα, το άλλο νησί που έχω επισκεφτεί πάνω απο δέκα φορές

Ανα γειά σου...

Φυσικά δεν ήταν τόσο απλό. Θα πηγαίναμε με την βοήθεια της συγκοινωνίας και του Θεού (αυτά τα δύο πάνε πακέτο). Προετοιμασμένη για ρεσιτάλ γκρίνιας του μικρού που κουράζεται με το τίποτα (ήθελα να ήξερα πως δουλεύει στις οικοδομές, τεσπα) έφτιαξα κάτι υπέροχα σαντουιτσάκια σε περίπτωση που ήθελα κάτι πρόχειρο για να του κλείσω το στόμα.

Κι έτσι αναχωρήσαμε απο Θεσσαλονίκη για Καβάλα στις 8 το πρωί. Στον δρόμο τα σαντουιτσάκια αποδείχτηκαν σωτήρια γιατί δέχτηκα ενα καταιγισμό απο "Ακόμα να φτάσουμε;" απο το βλαμμένο. Δύο ώρες και κάτι μετά η Καβάλα ήταν μαγευτική όπως πάντα, όσο μαγευτική μπορεί να είναι βέβαια όταν την βλέπεις φορτωμένος με δέκα κιλά βαλίτσες.

Λίγο πριν καταρρεύσουμε στην διαδρομή Τέρμα ΚΤΕΛ Καβάλας - Λιμεναρχείο Καβάλας, είδαμε το καράβι που θα μας μετέφερε και αναπτερώθηκε το ηθικό μας. Του Μάριου του αναπτερώθηκε και το ανήθικο και προσπαθούσε να σκεφτεί μέρη να φιλοξενήσουν τον ολιγόλεπτο έρωτα μας μέχρι την αναχώρηση του πλοιαρίου (και γαμώ τις λέξεις). Πλοιάριο, πλοιάριο... Οκ. Τεσπά δεν βρήκαμε χώρο και μιας και δεν μπορούσαμε να το κάνουμε στο παρκο σαν τα σκυλιά, ανεβήκαμε στο πλοιάριο και κάθε σεξουαλική όρεξη του αντικαταστάθηκε με τον φόβο μιας και ήταν η πρώτη του φορά. Έτσι είχα όλη την άνεση να χαλαρώσω και να απολαύσω το ταξίδι ενώ αυτός έψαχνε τα σωσίβια, μελετούσε τις φωτογραφίες με τα μηχανικά μέρη του πλοίου και έλεγχε κάθε δύο λεπτά τα ίσαλα για τυχόν ανύψωση της στάθμης.


Οι γνωστοί γλάροι κάναν την εμφάνιση τους λίγο αργότερα και ο μικρός μου απασχολήθηκε με το να τους προσφέρει γαριδάκι και την τελευταία στιγμή να τραβάει το χέρι του φοβισμένος. Όλοι τον κάναμε πολύ χάζι ειδικά όταν ένας γλάρος αποφάσισε οτι δεν πάει άλλο αυτό το αστείο και επιτέθηκε στο σακουλάκι με τα γαριδάκια. Μετά απο ολιγόδευτερόλεπτη μάχη νικητής βγήκε ο γλάρος και η παρέα του αφού η σακούλα (με το περιεχόμενο της) βρέθηκε στην θάλασσα και μπόρεσαν να φάνε με την ησυχία τους επιτέλους.

Σε μία ώρα και κάτι φάνηκε η νήσος Θάσος και συγκεκριμένα ο Πρίνος. Αποβιβαστήκαμε και ζαλωθήκαμε πάλι τα μπαγκάζια. Τώρα προέκυπτε η μεταβίβαση μας απο τον Πρίνος στην Χρυσή Αμμουδιά. Ένας εξυπηρετικός οδηγός λεωφορείου μας ρώτησε που πάμε. Στην Χρυσή Αμμουδιά αποκρίθηκα και αυτός φόρτωσε τα μπαγκάζια μας στο λεωφορείο. Αφού κόψαμε εισητήριο και αφού ανεβήκαμε στο λεωφορείο μας ενημέρωσε οτι θα μας πάει μέχρι τον Λιμένα και εκεί θα πάρουμε άλλο λεωφορείο. Ούτε δέκα λεπτά δεν είχαμε στο νησί και ο Μάριος πρόλαβε να γνωρίσει την περίφημη Θασιώτικη εξυπηρέτηση και ειλικρίνεια...


Φυσικά το επόμενο λεωφορείο θα εφευγε σε μιάμιση ώρα. Είπαμε να πάρουμε ταξί αλλά όταν είδαμε την τιμή αποφασίσαμε οτι αν θα παίρναμε ταξί θα μέναμε δύο μέρες λιγότερο απο ότι είχαμε αποφασίσει. Κι έτσι περιμέναμε το λεωφορείο. Μετά το λεωφορείο ήρθε. Μετά το πήραμε. Μετά φτάσαμε στο κάμπινγκ. Μετά βρήκαμε μια θέση για την σκηνή. Μετά πήγαμε να στήσουμε την σκηνή. Μέχρι τότε είχα την εντύπωση οτι πρωταγωνιστούσα σε επεισόδιο των Παντρεμένων με Παιδιά και το χειρότερο δεν ήμουν καν η Πέγκυ Μπάντυ αλλά ο Άλ. Μετά σιγουρεύτηκα. Όταν ανακαλύψαμε οτι το σέτ της σκηνής δεν περιείχε τα δύο στηρίγματα, απαραίτητα αν θέλαμε η σκηνή να είναι σκηνή και όχι υπερμεγέθες σλίπινγκ μπάγκ. Thank your dad kids. Thanks daaad!


C-xtir. Αγοράσαμε μια άλλη σκηνή με συνοπτικές διαδικασίες και την στήσαμε καλές 5. Επιτέλους μπορούσα να το συνειδητοποιήσω : βρισκόμουν στην Θάσο.

Με την Θάσο έχω μια περίεργη σχέση. Πήγαινα εκεί κάθε καλοκαίρι με την οικογένεια όταν ήμουν μικρή και μετά την εφηβεία μου απέκτησα την μανία να την ξαναεπισκέπτομαι με τον εκάστοτε γκόμενο. Η Θάσος και η ονυχοφαγία είναι δύο προσωπικοί μου εθισμοί που δεν θα μπορέσω ίσως να κόψω ποτέ. Μπορώ να πάω στην Θάσο και να στήσω σκηνή στο κάμπινγκ της Χρυσής Αμμουδιάς με κλειστά μάτια.

Δεν είναι το σούπερ κοσμοπολίτικο νησί αλλά ούτε και το είμαι-μποέμ-αφήστε-με-δε-θέλω-να-δώ-κανέναν νησί. Είναι μάλλον ο ορισμός του οικογενειακού νησιού. Βέβαια οικογένειες δεν είδα πολλές αντίθετα είδα μαζεμένα όλα τα λύκεια του πρώην ανατολικού μπλόκ κάτι που δεν είχα υπολογίσει αλλιώς θα πήγαινα Ιμπιζα σούμπιτη. Όλες οι Σλοβάκες να είναι Σκλεναρίκοβες εν δυνάμει και όλα τα Σλοβακάκια να είναι σαν την κακιά μου μοίρα.

Δηλαδή έλεος δηλαδή. Τι πρέπει να κάνω η μεσογειακή γυναίκα; Τεσπά... το κατάπια και τούτο το πικρό ποτήριον.

Με τον μικρό είχαμε και τις προστριβές μας αλλά διακοπές χωρίς καβγάδες είναι σαν διακοπές χωρίς πατάτες τηγανητές. Κατα τ'άλλα καλά. Καθόμασταν στην θάλασσα με τις ώρες, τρώγαμε τα πάντα, γίναμε σαν αραπάκια απο τον ήλιο και τα βράδια κάναμε καμια βόλτα μέχρι την σκάλα Ποταμιά με τα πόδια. Σε μια απο αυτές τις βόλτες είδε ο Μάριος και το πρώτο του πεφταστέρι. Πολλές πρωτιές μαζεμένες για τον Μάριο αυτό το καλοκαίρι. Νησί, πλοίο, πεφταστέρι, αφαίρεση. Α ναι δεν σας είπα..μαθαίνουμε την αφαίρεση αυτόν τον καιρό. Ξέρετε με τον παραδοσιακό τρόπο, τα νούμερα το ένα κάτω απο το άλλο, το "ένα το κρατούμενο" κλπ. Αφαίρεση και την ελληνική αλφαβήτα. Θέε μου έχω δεσμό με τον Τουιαβίι απο το Παπαλάγκι πια. Αλλά γουστάρω... Γουστάρω πολύ...