Χτες βράδυ είπα να δώ τον τελευταίο αγώνα της εθνικής στην παραλία μπας και αλλάξει το γούρι. I guess it did not. Ο δήμαρχος που μας αξίζει έβαλε γιγαντοοθόνη απέναντι απο το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου, έτσι ώστε να απολάυσει κι αυτός κανένα ματσάκι γιατί έχει να δει action απο την μάχη του Γρανικού Ποταμού. Βέβαια δεν μένει ποτέ μόνος γιατί για κάποιο λόγο την περιοχή του προτιμούν πάντα κάποιες ομάδες παιδιών. Παλιά ήταν οι skaters τώρα είναι οι break dancers οι οποίοι εκτόπισαν τους skaters στο πάρκο του Φωκά. O tempora o mores.
Όλα ήταν απίστευτα ειδυλλιακά.Η έκθεση βιβλίου διεξαγόταν στην παραλία και τα περίπτερα έκοβαν κάθε υποψία αερακίου δημιουργώντας μια αίσθηση σάουνας που - ας μη γελιόμαστε - μας έφερε όλους πιο κοντά. Τα παιδιά κάτω απο το Μ.Αλεξ. είχαν στο τέρμα τις μουσικές τους υπερκαλύπτοντας τους πλανόδιους καντινιέρηδες-καλαμποκάδες-native indians που είχαν στήσει τις επιχείρησεις τους διάσπαρτες στην πανέμορφη ΕΡΩΤΙΚΗ μας πόλη. Τα εκατοντάδες κουνούπια οργάνωναν άριστα συντονισμένες επιθέσεις (καλύτερες απο της εθνικής σίγουρα) προς το προσηλωμένο κοινό που αυτοχτυπιόταν μηχανικά για να τα αναχαιτίσει. Αλλά είχαμε και τις αμυνές μας : η ατμόσφαιρα, απέπνεε μια εσάνς θαλασσίλας (και κάτι άλλου που τελειώνει σε -ίλα) η οποία ερχόταν και διακριτικά κολλούσε πάνω σου αποτελώντας την βάση πάνω στην οποία θα κυλούσε ο καυτός σου ιδρώτας και η οποία θα χρησίμευε ως (σχεδόν) αδιεπέραστη ασπίδα για τα κουνούπια. Τι αξέχαστη βραδιά...
Καθίσαμε με τον Μάριο σε ένα παγκάκι και εγώ αφοσιώθηκα στον αγώνα ενώ αυτός μετρούσε πόσα ποντίκια περνούσαν απο μπροστά μας (οχι δεν είναι σχήμα λόγου). Μέτρησε 7 στα 90 λεπτά αγώνα και άλλα δύο στις καθυστερήσεις. Είχαν αλαλιάσει με την πολυκοσμία τα καημένα. Συνηθισμένα μόνο στα αφηνιασμένα ζευγαράκια που καταλαμβάνουν τα παγκάκια και τους πιο αφηνιασμένους γέρους που τα παίρνουν μάτι, τώρα όλος αυτός ο όχλος (καμια 60-70 άτομα χοντρα χοντρα) τα σύγχυσε.
Ο αγώνας κυλούσε ομαλά, μάλιστα ένας ούρλιαξε γκόλ λίγα δευτερόλεπτα πρίν όντως το βάλει ο Χαριστέας και μετά όλοι τον κοιτούσαν λες και ήταν τουλάχιστον ο Χορταρέας. Εγώ λόγω της πανσελήνου και των δυσμενών, για την Εθνική, προβλέψεων γου Λεφάκη παρακολούθουσα (προκατειλλημένη για το αποτέλεσμα) κυρίως για να σταμπάρω κανένα καινούριο Ισπανό παικτάκι (όχι δεν είμαι πρόεδρος ομάδας ). Σε κάποια στιγμή ο Μάριος δίψασε και πετάχτηκε να πάρει ένα νεράκι. Δυο τρια λεπτά αργότερα ένιωσα ένα κούνημα στο παγκάκι. Ένα μεσήλικο ζευγάρι (50-60) αγκαλιά με δύο πιτόγυρα ίσα με τα κεφάλια τους είχε στρογγυλοκαθίσει δίπλα μου. "Συγνώμη" τους λέω, "η θέση είναι πιασμένη". (δηλαδή συγνώμη είδαν την ΘΕΑ εκεί να κάθεται μόνη της και τόλμησαν να σκεφτούν οτι ήταν ασυνόδευτη;;;). "Α ναι?" απάντησε η γυναίκα. "Πιασμένη;Αυτό ούτε στο σινεμά δεν συμβαίνει!" είπε ο άντρας με το στόμα μπουκωμένο. (ίσως πριν 1000 χρόνια που πήγαινες εσύ σινεμά να μην συνεβαίνε φιλαράκο αλλά τώρα συμβαίνει και παρασυμβαίνει!). Δεν είχα όρεξη για καβγά γι΄αυτό βρήκα το πιο Ζυγίστικο μου επιχείρημα "Ο φίλος μου πήγε να πάρει ένα νεράκι, τι να του πώ όταν γυρίσει δηλαδή;" . "Εντάξει κούκλα μου" γλύκανε η κυρία "θα σηκωθούμε σε λίγο". Γύρισα την πλάτη στα τζατζίκια και τα κρεμμύδια και χάζευα στην οθόνη οταν επέστρεψε ο Μάριος ο οποίος δεν είπε τίποτα αλλά στριμώχτηκε στα πόδια μου. "Είδες που χωρέσαμε;", τόλμησε να πει η κυρία για να πάρει ώς απάντηση το τίναγμα της αλογοουράς μου στη μούρη της. Τα χειρότερα για μένα θα επακολουθούσαν βέβαια. Αφού έφαγαν αρκούντως ηχηρα πληροφορώντας τον περίγυρο και για την ποιότητα του πιτόγυρου άρχισαν να κάνουν εκείνους τους θορύβους που κάνει κάποιος όταν θέλει να καθαρίσει τα δόντια του και δεν έχει οδοντογλυφίδα. Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή. Αυτό για ένα δεκάλεπτο περίπου. Ήμαρτον. Μετά, ο άντρας άναψε τσιγαρούκλα. ΄Οοοοολος ο καπνός στα μούτρα μου. Εγώ σου λέω οτι το έκανε επίτηδες. Καλά γενικά τραβάω τον καπνό, μάλλον επειδή δεν καπνίζω, αλλα το χτεσινό ήταν άλλο πράμα. Είδα όλο το δεύτερο ημίχρονο πίσω απο ένα παραπέτασμα καπνού.
Τεσπά, φάγαμε και τα δύο γκόλ,ο Μάριος πήρε πολύ προσωπικά την ήττα της εθνικής, τελείωσε ο αγώνας και ξεκουμπιστήκαμε παραμερίζοντας στο πέρασμα μας τα καλοταισμένα κουνούπια. Στο γυρισμό περάσαμε απο εκείνο το χλιδάτο εστιατόριο κάτω απο το Μακεδονία Παλλάς και κάναμε χαζές φάτσες πίσω απο το τζάμι σε κάτι γιαγιάδες που έτρωγαν χαζεύοντας την παραλία. Καβαλήσαμε το αμάξι και την κάναμε με ελαφρά. Αν πετύχετε ένα άσπρο αυτοκίνητο με το "Γειά σου μάνα Σαλονίκη" στη διαπασών, εμείς είμαστε. Είναι το νέο κόλλημα του Μάριου.
Όλα ήταν απίστευτα ειδυλλιακά.Η έκθεση βιβλίου διεξαγόταν στην παραλία και τα περίπτερα έκοβαν κάθε υποψία αερακίου δημιουργώντας μια αίσθηση σάουνας που - ας μη γελιόμαστε - μας έφερε όλους πιο κοντά. Τα παιδιά κάτω απο το Μ.Αλεξ. είχαν στο τέρμα τις μουσικές τους υπερκαλύπτοντας τους πλανόδιους καντινιέρηδες-καλαμποκάδες-native indians που είχαν στήσει τις επιχείρησεις τους διάσπαρτες στην πανέμορφη ΕΡΩΤΙΚΗ μας πόλη. Τα εκατοντάδες κουνούπια οργάνωναν άριστα συντονισμένες επιθέσεις (καλύτερες απο της εθνικής σίγουρα) προς το προσηλωμένο κοινό που αυτοχτυπιόταν μηχανικά για να τα αναχαιτίσει. Αλλά είχαμε και τις αμυνές μας : η ατμόσφαιρα, απέπνεε μια εσάνς θαλασσίλας (και κάτι άλλου που τελειώνει σε -ίλα) η οποία ερχόταν και διακριτικά κολλούσε πάνω σου αποτελώντας την βάση πάνω στην οποία θα κυλούσε ο καυτός σου ιδρώτας και η οποία θα χρησίμευε ως (σχεδόν) αδιεπέραστη ασπίδα για τα κουνούπια. Τι αξέχαστη βραδιά...
Καθίσαμε με τον Μάριο σε ένα παγκάκι και εγώ αφοσιώθηκα στον αγώνα ενώ αυτός μετρούσε πόσα ποντίκια περνούσαν απο μπροστά μας (οχι δεν είναι σχήμα λόγου). Μέτρησε 7 στα 90 λεπτά αγώνα και άλλα δύο στις καθυστερήσεις. Είχαν αλαλιάσει με την πολυκοσμία τα καημένα. Συνηθισμένα μόνο στα αφηνιασμένα ζευγαράκια που καταλαμβάνουν τα παγκάκια και τους πιο αφηνιασμένους γέρους που τα παίρνουν μάτι, τώρα όλος αυτός ο όχλος (καμια 60-70 άτομα χοντρα χοντρα) τα σύγχυσε.
Ο αγώνας κυλούσε ομαλά, μάλιστα ένας ούρλιαξε γκόλ λίγα δευτερόλεπτα πρίν όντως το βάλει ο Χαριστέας και μετά όλοι τον κοιτούσαν λες και ήταν τουλάχιστον ο Χορταρέας. Εγώ λόγω της πανσελήνου και των δυσμενών, για την Εθνική, προβλέψεων γου Λεφάκη παρακολούθουσα (προκατειλλημένη για το αποτέλεσμα) κυρίως για να σταμπάρω κανένα καινούριο Ισπανό παικτάκι (όχι δεν είμαι πρόεδρος ομάδας ). Σε κάποια στιγμή ο Μάριος δίψασε και πετάχτηκε να πάρει ένα νεράκι. Δυο τρια λεπτά αργότερα ένιωσα ένα κούνημα στο παγκάκι. Ένα μεσήλικο ζευγάρι (50-60) αγκαλιά με δύο πιτόγυρα ίσα με τα κεφάλια τους είχε στρογγυλοκαθίσει δίπλα μου. "Συγνώμη" τους λέω, "η θέση είναι πιασμένη". (δηλαδή συγνώμη είδαν την ΘΕΑ εκεί να κάθεται μόνη της και τόλμησαν να σκεφτούν οτι ήταν ασυνόδευτη;;;). "Α ναι?" απάντησε η γυναίκα. "Πιασμένη;Αυτό ούτε στο σινεμά δεν συμβαίνει!" είπε ο άντρας με το στόμα μπουκωμένο. (ίσως πριν 1000 χρόνια που πήγαινες εσύ σινεμά να μην συνεβαίνε φιλαράκο αλλά τώρα συμβαίνει και παρασυμβαίνει!). Δεν είχα όρεξη για καβγά γι΄αυτό βρήκα το πιο Ζυγίστικο μου επιχείρημα "Ο φίλος μου πήγε να πάρει ένα νεράκι, τι να του πώ όταν γυρίσει δηλαδή;" . "Εντάξει κούκλα μου" γλύκανε η κυρία "θα σηκωθούμε σε λίγο". Γύρισα την πλάτη στα τζατζίκια και τα κρεμμύδια και χάζευα στην οθόνη οταν επέστρεψε ο Μάριος ο οποίος δεν είπε τίποτα αλλά στριμώχτηκε στα πόδια μου. "Είδες που χωρέσαμε;", τόλμησε να πει η κυρία για να πάρει ώς απάντηση το τίναγμα της αλογοουράς μου στη μούρη της. Τα χειρότερα για μένα θα επακολουθούσαν βέβαια. Αφού έφαγαν αρκούντως ηχηρα πληροφορώντας τον περίγυρο και για την ποιότητα του πιτόγυρου άρχισαν να κάνουν εκείνους τους θορύβους που κάνει κάποιος όταν θέλει να καθαρίσει τα δόντια του και δεν έχει οδοντογλυφίδα. Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή. Αυτό για ένα δεκάλεπτο περίπου. Ήμαρτον. Μετά, ο άντρας άναψε τσιγαρούκλα. ΄Οοοοολος ο καπνός στα μούτρα μου. Εγώ σου λέω οτι το έκανε επίτηδες. Καλά γενικά τραβάω τον καπνό, μάλλον επειδή δεν καπνίζω, αλλα το χτεσινό ήταν άλλο πράμα. Είδα όλο το δεύτερο ημίχρονο πίσω απο ένα παραπέτασμα καπνού.
Τεσπά, φάγαμε και τα δύο γκόλ,ο Μάριος πήρε πολύ προσωπικά την ήττα της εθνικής, τελείωσε ο αγώνας και ξεκουμπιστήκαμε παραμερίζοντας στο πέρασμα μας τα καλοταισμένα κουνούπια. Στο γυρισμό περάσαμε απο εκείνο το χλιδάτο εστιατόριο κάτω απο το Μακεδονία Παλλάς και κάναμε χαζές φάτσες πίσω απο το τζάμι σε κάτι γιαγιάδες που έτρωγαν χαζεύοντας την παραλία. Καβαλήσαμε το αμάξι και την κάναμε με ελαφρά. Αν πετύχετε ένα άσπρο αυτοκίνητο με το "Γειά σου μάνα Σαλονίκη" στη διαπασών, εμείς είμαστε. Είναι το νέο κόλλημα του Μάριου.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου