ΜουΔουΝού

Όχι δεν είναι κάποιο είδος συντομογραφίας αλλά το όνομα μιας παραλίας της Χαλκιδικής και συγκεκριμένα της Αθύτου (ή Άφυτος, της Αθύτου).
Τα τελευταία χρόνια τείνω να γίνω εντελώς κολλημένη. Πρώτα ήταν το χτύπημα της Θάσου. Κάθε χρόνο θέλω να πηγαίνω Θάσο, στην οποία παρεπιπτόντως πέρασα όλες τις παιδικές μου διακοπές. Το φανατικό αναγνωστικό κοινό μου (και οι δυό σας δηλαδη) θα θυμάται οτι και πέρυσι πήγα Θάσο με τον μικρό. Η αντίδραση όλων όταν στην ερώτηση "Πού θα πας φέτος;" απαντώ "Θάσο" είναι "Πάααααλι;". Ο κολλητός μου εκτός απο αυτό το "πάλι" κάνει και μια πρόχειρη απαρίθμηση όλων των γκόμενων με τους οποίους έχω παραθερίσει στη Θάσο (με δική μου πρωτοβουλία φυσικά). Ε τι να κάνω;;;Αφού την λατρεύω, μου δίνει μια φοβερή σιγουριά και ασφάλεια οτι θα περάσω ωραία και επίσης ξέρω οτι αν -ω μη γένοιτο- χρειαστεί να φύγω μόνη μπορώ να τα καταφέρω χωρίς να βάλω τα κλάματα μετά απο 10 λεπτά περιπλάνησης.
Αυτό ακριβώς έχω πάθει και με την Αφυτο όσον αφορά τους αυθημερόν προορισμούς.

Καταρχήν το χωριό είναι πανεμορφο. Σαν να είσαι σε νησάκι. Χωριάτικα σπίτια, δρομάκια στενά, και σε κάποια φάση υπάρχει ένας γκρεμός οπου παρατάσσονται ταβερνάκια και καφετέριες απο οπου βλέπεις γαλάζιο όσο πιάνει το μάτι σου.

Οι παραλίες είναι υπέροχες, αμμουδερές με μια καταγάλανη και ζεστή θαλασσίτσα. Το μόνο μελανό σημείο είναι οτι υπάρχουν πολλά beach bar με ομπρέλες και μουσική τα οποία εγώ σιχαίνομαι αλλά έχω βρεί τη λύση. Σε ένα σημείο του συνόλου της παραλίας, στα 5 πρώτα μέτρα μέσα στη θάλασσα υπάρχουν βράχοι οπου υπάρχουν μικρές αποικίες αχινών. Ως εκ τούτου ο μυγιάγγιχτος Έλλην και αλλοδαπός τουρίστας θα προτιμήσει τις γειτονικές παραλίτσες οπου δεν έχει αχινό ούτε για δείγμα.

Εγώ τους αχινούς τους λατρεύω. Και να τους βλέπω και να τους τρώω. Και ενίοτε και να τους πιάνω και να τους βάζω στο χέρι μου για να νιώθω να περπατάνε με τα αγκαθάκια τους. Τη στιγμή λοιπόν που οι άλλοι ταλαιπωριούνται να προσπεράσουν τους αχινούς (και ενδόμυχα αποφασίζουν να μην ξαναπάνε σε εκείνη την παραλία) εγώ ήδη έχω μαζεψει για το βραδυνό τραπέζι.

Τις προάλλες μια κοπέλα πρέπει να πάτησε έναν και έπαθε σχεδόν υστερία. Ακουγόταν σε όλη την παραλία να περιγράφει τα συμπτώματα "πονάω" "εχω μουδιάσει " "δεν νιώθω το απ'αυτό μου" κλπ. Ήμαρτον. Κι εγώ πάτησα έναν χτές λιγάκι αλλά ούτε που το ανέφερα. Και καλύτερα γιατί ο Μάριος δεν θα ξαναέμπαινε ποτέ . Σου λέει αφού πάτησε κι αυτή που με τους αχινούς έχουν φάει ψωμι κι αλάτι, εγώ δεν την γλυτώνω. Ο Μάριος κάνει τουλάχιστον 30 λεπτά για να περάσει τα 5 μέτρα. Ούτε οι γιαγιάδες της Αιδηψού ήμαρτον. Βάλε κι άλλα 30΄ για να βγει και καταλάβαίνεις γιατί χτές κάτσαμε πάνω απο 7 ώρες εκεί και καψαλιστήκαμε καλά καλά. Και να τον έχω να με ρωτάει ποιός τους έβαλε τους αχινούς εκεί και γιατί δεν έχει σε όλες τις θάλλασες. Και επειδή βαρέθηκα να απαντάω συνέχεια "ο Θεός" χτές είπα να δώσω μια πιο πρωτότυπη απάντηση : "ο Ποσειδώνας"!