Πρώτη μέρα στο σχολείο

...ή μάλλον στο Πανεπιστήμιο. Με τα χάλια που είδα κατα τις μέρες τις εγγραφής μου, με βαριά καρδιά σηκώθηκα απο το κρεβάτι στις 7 παρά 20 το πρωί.Έξω νύχτα ακόμα.Με λίγες ώρες ύπνο λόγω αγωνίας και ανυπομονησίας αλλά καθόλου κουρασμένη μάλλον πάλι για τον ίδιο λόγο. Ετοιμαζόμουν και έκανα διάφορα σενάρια για το πώς θα είναι τα πανεπιστημιακά μαθήματα και τι κουφό θα δώ πάλι.
Φαίνεται όμως οτι ο καλός θεούλης λυπήθηκε την γριά φοιτήτρια και έστειλε στο δρόμο της έναν καταπληκτικό καθηγητή ο οποίος είναι πολύ πιθανό να καταφέρει αυτό που τόσοι καθηγητές, ιστορικοί συγγραφείς και μυθιστοριογράφοι και η μάνα μου, απέτυχαν να καταφέρουν. Να με κάνουν να αγαπήσω την ιστορία.
Δεν θα αναφέρω το όνομα του γιατί δεν νομίζω οτι υπάρχει λόγος. Δεν θέλω να επηρεάσω κανέναν και εξάλλου αυτά είναι τόσο υποκειμενικά. Ίσως να είχα τέτοια δίψα να ξανακαθήσω στα θρανία που και και τον Τουίτι να μου έβαζες για καθηγητή να το απολάμβανα. Αλλά δεν νομίζω. (πώ ρε τον μισώ τον Τουίτι σε λέω...)Πάντως όλες μου οι αρνητικές εντυπώσεις για το Πανεπιστήμιο πήγαν στον κάλαθο. Ξαφνικά συγχώρεσα όλη την βρώμα και την κακομοιριά, συγχώρεσα τους γραμμένους με σπρέυ τοίχους και τα άθλια έδρανα, συγχώρεσα την αγένια και την μιζέρια του γραμματειακού χώρου. Το μόνο που δεν μπόρεσα να συγχωρήσω είναι η ηλιθιότητα κάποιων πρωτοετών οι οποίοι φαντάζομαι οτι δεν έχουν συνειδητοποιήσει οτι έχουν περάσει σε άλλο χώρο και πιστεύουν οτι βρίσκονται ακόμα στα λύκεια. Ευτυχώς ο καλός μας καθηγητής τους ενημέρωσε οτι αν δεν θέλουν να παρακολουθήσουν και θεωρούν αδύνατο το να κάθονται ακίνητοι και αμίλητοι για πάνω απο μια ώρα μπορούν να αποχωρήσουν και δεν θα τους κρατήσει κακία. Ωραία γιατί αλλιώς με βλέπω να βιαιοπραγώ απέναντι σε κανένα μικρό. Θα μου πείς αυτά τώρα έχουν την χαρά τους πρωτοετούς που σκέφτεται τα πάρτυ και τις γκόμενες κι εγώ του μιλάω για το θαυμαστό χώρο της γνώσης. Πόσο γριέντζω και φλώρα μπορεί να ακούγομαι;;;
Χέστηκον!