R.I.P Paul Newman

Πάει κι αυτός... Όταν ήμουν μικρούλα, σαν παιδάκι κι εγώ είχα γεμίσει τους τοίχους του δωματίου μου αφίσες απο Μανίνα, Σούπερ Κατερίνα και δε συμμαζεύεται. Είχα το συνήθειο μάλιστα να ξεκολλάω αφίσες του Παπάζογλου -με τον οποίο ήμουν τρελά ερωτευμένη τότε- απο τους δρόμους και να τις μεταφέρω με λατρεία στο δωμάτιο μου. Νίκο αν διαβάζεις αυτό το μπλόγκ συγνώμη για την μικρή επέμβαση στην διαφημιστική σου καμπάνια!

Είχα φουλάρει λοιπόν το δωμάτιο μου με αφίσες. Μόνο το ταβάνι ήταν άσπρο, σε σημείο που η μαμά μου δεν άντεχε να μπαίνει μέσα (και αυτό μπορώ να πώ ήταν αρκετά βολικό για μένα). Συγκροτήματα, ηθοποιοί, τραγουδιστές, οτι θές είχα!

Ξαφνικά το καλοκαίρι πριν την Τρίτη γυμνασίου πήρα ανάποδες. Τις ξεπάτωσα όλες και πήγα σε ένα μαγαζί με αφίσες για να διαλέξω μόνο δύο τις οποίες δεν θα κολλούσα με σελοτέιπ στον τοίχο αλλα θα τις είχα περιποιημένες με τα καρφάκια και τα πηχάκια τους. Ίσως ήταν το πρώτο σημάδι οτι γινόμουν γυναίκα ξέρω γω...

Στο μαγαζί λοιπόν σαν κλασσική Ζυγός έκανα περίπου 12 ώρες να αποφασίσω...μέχρι που το μάτι μου έπεσε πάνω σε αυτήν την τεράστια ασπρόμαυρη αφίσα με το πρόσωπο του Paul Newman σε όλο του το μεγαλείο. Πρέπει να μου έκανε φοβερή εντύπωση γιατί την αγόρασα αμέσως. Τότε θυμάμαι μόλις είχα αρχίσει να απορρίπτω τις γλυκερές φυσιογνωμίες και να περνάω στο πιο μάτσο στύλ. Απόδειξη οτι η άλλη αφίσα που πήρα ήταν μια μάγκικη του James Dean με καουμπόικο καπέλο. Αλλά το πρόσωπο του Newman πρέπει να μου έκανε κάτι παραπάνω απο κλίκ γιατί αυτός είχε την τιμή να κρεμαστεί απέναντι απο το κρεβάτι μου. Και έμεινε εκεί για πολλά χρόνια μέχρι που αντικαταστάθηκε απο έναν πίνακα του Νταλί (ήταν η εποχή που πέρασα στην κουλτουριάρικη φάση μου-οχι μη φοβάσαι ο Νταλί δεν αντικαταστάθηκε ακόμα απο καμιά αφίσα του Κιάμου παρόλο που έχω περάσει στη σκυλέ περίοδο μου!).
Ξυπνούσα και κοιμόμουν λοιπόν βλέποντας τον Paul και μου έβγαζε μια ηρεμία το πρόσωπο του. Δηλαδή δεν είχα τη σχέση που έχουν τα κοριτσάκια με τους όμορφους ηθοποιούς. Δεν πήγαινα να φιλήσω την αφίσα και τέτοια ας πούμε που έκανα με τις αφίσες του Παπάζογλου (ναι αυτές που ξεκολλούσα απο το δρόμο- ήταν πεταχτά φιλιά οκ;;;Αμέσως να σχολιάσεις...) Πιο πολύ μου έδινε την αισθηση ενός καλού φίλου που τυγχάνει να είναι εξαιρετικά όμορφος. Σαν ηθοποιό δεν είχα ακόμα αρκετά στοιχεία για να τον κρίνω. Εδώ που τα λέμε ούτε και τώρα έχω (θα πέσει πολύ κατέβασμα σήμερα πάντως!). Τον έχω δεί στον πύργο της κολάσεως που μου αρέσει πολύ σαν ταινία (και μάλιστα παλιά τον μπέρδευα με τον Στιβ Μακ Κουήν έλεος!), όπως και στο χρώμα του χρήματος που είναι μεγάλος και πήρε και το όσκαρ Πρέπει να ήταν καλός ηθοποιός πάντως αλλιώς δεν θα είχε τη φήμη που έχει. Ας αναπαυτεί η ψυχή του...