Εξεταστικής ανάβασις

Υπο την πίεση της πρώτης μου εξεταστικής (άμεση συνέπεια της οποίας ήταν την ημέρα που έμαθα το πρόγραμμα να αγοράσω τρία κουτιά πλαστελίνες απο το λιντλ και να ασχολούμαι όλη μέρα με το να φτιάχνω σπιτάκια απο πλαστελίνη :p) έχω βουτήξει με τα μπούνια στην μελέτη της ιστορίας του πανάρχαιου έθνους μας. Το αγαπημένο πανεπιστήμιο φρόντισε να μας δώσει τα απαραίτητα εφόδια για τις μελέτες μας (τα βιβλία) μόλις 2-3 βδομάδες πρίν την εξεταστική. Ορισμένα και 1 βδομάδα πριν. Με αποτέλεσμα να τρέχουμε και να μην φτάνουμε.

Περιπλανήθηκα απο την μινωική Κρήτη μέχρι το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Όλα αυτά μέσα σε 5 ημέρες. Πολλές φορές καταράστηκα την ώρα και την στιγμή που ανήκα στο τιμημένο ελληνικό έθνος. Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε καημός και ναυμαχία! Μην τυχόν και κουνιόταν κάνας γείτονας ή κάνας Πέρσης, κατευθείαν μάχη. Και κάθε φορά σε διαφορετικό μέρος βεεεβαια! Δηλαδή δεν μπορούσαν να λύνουν τις διαφορές τους σε έναν προκαθορισμένο χώρο; Να βρούν μια πεδιάδα ευρύχωρη και να μαλλιοτραβιούνται εκεί. Καμία πρόνοια πια για μας τους μεταγενέστερους με προβλήματα μνήμης;; Πολλάκις ζήλεψα τον Αμερικανικό λαό. Πεντακόσια κάτι χρόνια ιστορίας μια χαρούλα θα τα ξεπέταγα! Μετά θυμήθηκα οτι την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας την διδάσκονται και εκεί στα πανεπιστήμια.

Λίγο πριν μπώ στην Ελληνιστική εποχή και αποφασίσω να στηρίξω τους Σκοπιανούς στο δίκαιο αγώνα τους μειώνοντας αυτόματα την ύλη και οδηγώντας την μάνα μου στα σκληρά ναρκωτικά, έκανα ένα διάλειμμα. Για κάτσε...μπηκα στο πανεπιστήμιο γιατί το γουσταρα και όχι γιατι ήθελα να προσθέσω μία ακόμα πηγή άγχους στη ζωή μου. Τα περισσότερα απο αυτά τα πράγματα είναι πραγματικά ενδιαφέροντα, και κάποια απο τα βιβλία πραγματικά αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής και οχι απλής υπογράμμισης μέχρι τελικής πτώσεως! Αυτό με βοήθησε λιγάκι να χαλαρώσω και να συνεχίσω το διάβασμα με σκοπό την απόλαυση και όχι την απομνημόνευση. Το τι ωραία πράγματα μαθαίνω δεν λέγεται, και όσο μαθαίνω αρχίζει να γίνεται εντονότερη η ανάγκη μου να τα μεταδώσω ή να τα μοιραστώ με κάποιον. Ο μόνος που έχω είναι η μητέρα μου φυσικά με την οποία περάσαμε ώωωρες στο τηλέφωνο συζητώντας για διάφορα ιστορικά.
Τελικά θέλω πολύ να γίνω δασκάλα...ή έστω μάνα!