Ξενύχτι

Αυτό το πόστ έπρεπε να το γράψω χτές όσο ήμουν ακόμα υπο το άγριο μεθύσι της Κικής Δημουλά στην ΝΕΤ. Σήμερα μου έχει μείνει ένα γλυκό hangover απο αυτόν τον καταπληκτικό άνθρωπο. Έχετε δει άνθρωπο να χαζεύει με ανοιχτό το στόμα μπροστά στην τηλεόραση; Πώς είναι τα παιδάκια όταν βλέπουν ένα έργο με φοβερά εφέ; Ούτε στις διαφημίσεις δεν τολμούσα να αλλάξω κανάλι, κάπως έτσι πρέπει να είναι η λήψη ναρκωτικών. Απόλυτη διάυγεια και ανικανότητα αντίδρασης.

Πώς να αντιδράσεις σε αυτό το Φαινόμενο; Σε αυτη τη σοφή γιαγιάκα που δεν υπήρχε ουτε ένα ΚΑΙ της που να μην ήταν γεμάτο απο αλήθεια; Γιατί δεν υπάρχουν περισσότεροι τέτοιοι άνθρωποι; Ή μάλλον, γιατί δεν είμαστε ΟΛΟΙ έτσι; Ωραία δεν θα ήτανε; Κάπως έτσι δεν ήταν η αρχαία Αθήνα; Να μπορούσαμε να σκεφτούμε όλοι έτσι. Να μπορούσαμε να μιλήσουμε όλοι έτσι. Να μπορούσαμε να γράψουμε όλοι έτσι. Θα χρειαζόμασταν τίποτα άλλο;; Να είμασταν όλοι σαν την Κική Δημούλα...

Και φυσικά επειδή δεν μπορώ χωρίς την γκρίνια (προφανώς απέχω πολύ απο το φιλοσοφικό μοντέλο) είναι δυνατόν τέτοιες εκπομπές να τις βάζουν τέτοια ώρα;;; Και με την σήμανση Επιθυμητή η γονική συναίνεση;;;; Έπρεπε να γράφει Επιβεβλημένη Θέαση ή κάτι τέτοιο. Μα σε τι κοινωνία ζούμε επιτέλους;;;

Το ποιήμα που διάβασε τελευταίο ήταν το Αφησα να μην ξέρω

Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

και κλείνοντας το βιβλίο με θόρυβο αναφώνησε " Ψεύδομαι!Καθόλου ψυχωμένη δεν πάω!"
Και αναρωτιέμαι....είναι δυνατόν να φοβάται το θάνατο κάποιος που είναι ήδη Αθάνατος;