Νορμάλ;

Οκ έχει καιρό να πέσει κείμενο σε αυτό το μπλόγκιον. Όχι οτι δε συμβαίνουν πράγματα αλλά είμαι σε μια φάση "who the hell cares?". Είχα αρχίσει και ημερολόγιο πριν κανα δυο μήνες (κυρίως για να ξεπεράσω μια εμμονή μου με έναν καραγκιόζη) αλλα το παράτησα κι αυτό. Μάλλον η διαδικασία με κουράζει γιατί απο σκέψεις και ιδέες έχω άπειρες. Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να συνδέσεις κατευθείαν το μυαλό σου με έναν υπολογιστή και να γράφεται εκεί οτι σκέφτεσαι. Τέλειο;;;
Anywayyyy απόψε θα βγώ με μια παρέα. Η φίλη στην παρέα προσπαθεί να με "προξενέψει" με τον αδερφό της κουμπάρας της με τον οποίο έχουμε γνωριστεί μια φορα και απο οτι φαίνεται ενθουσιάστηκε και διακριτικά προσπαθεί να με ξαναδεί. Τι διακριτικά δηλαδή, έρχεται ένα μήνα νωρίτερα απο την Αθήνα και όπως έμαθα δεν υπάρχει κάποιος άλλος λόγος. Βέβαια υπερβολική την βρίσκω τη φίλη μου αλλά τεσπα. Έστω οτι ενδιαφέρεται το παιδί. Εμένα πάλι μου φάνηκε πολύ συμπαθητικός. Θα ήθελα να τον γνωρίσω καλύτερα. Αλλά είμαι εδώ και αρκετό καιρό σε μια φάση απόλυτης κούρασης απο καινούριους ανθρώπους στη ζωή μου. Για πρώτη φορά όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μουδιάζω στην ιδέα της σχέσης, της συναισθηματικής επένδυσης. Ποιός;; εγώ! Που έχω αναφέρει πολλάκις στο παρελθόν οτι όταν είμαι μόνη μου είμαι σαν λουλουδάκι που μαραίνεται. Κατάφεραν οι αποτυχημένες μου σχεσεις να με κάνουν κυνική και φοβισμένη; Έφτασα σε αυτο το σημείο που ορκιζόμουν οτι ποτέ δεν θα φτάσω; Εγώ;Μια αυθεντική Ζυγίνα, απέλπιδα οπαδός του ρομαντισμού, φανατισμένη της αγάπης, ατρόμητη μπροστά στον φόβο της πληγωμένης καρδιάς (μέσα στην υπερβολή!) Εγώ, μια σύγχρονη Λίζι Μπένετ πάντα στο κυνήγι της "αδελφής ψυχής", έχω καταθέσει τα όπλα και αισθάνομαι μια χαρά που κοιμάμαι και μόνη μου; Με τρομάζει ιδιαιτέρως αυτή η κατάσταση. Βέβαια, καλό είναι να κάνεις ένα διάλειμμα απο όλα αυτα και απλά να γουστάρεις τη μοναξιά σου αλλά να, τώρα που παρουσιάστηκε αυτή η ευκαιρία (τέτοιες ευκαιρίες για μια μονόχνωτη σαν εμένα είναι πολύ σπάνιες) δεν θα έπρεπε να χαρώ και να την εκμεταλλευτώ; Αλλά εγώ νιώθω μια κούραση, εσωτερικά, όπως τις μέρες που έχει πολύ ζέστη και ξυπνάς απο το μεσημεριανό ύπνο και ούτε απο το κρεβάτι δεν μπορείς να σηκωθείς. Να, κάτι τέτοιο αλλά σε συναισθηματικό επίπεδο. Μια βαρεμάρα ανάμεικτη με "ε καλά τώρα την ξέρουμε την ιστορία, μπλα μπλα..". Μια προκατάληψη!Τη βρήκα τη λέξη...μπράβο μου... Μια προκατάληψη (χωρίς καθόλου περηφάνεια) λοιπόν. Και το χειρότερο στις προκαταλήψεις είναι όταν φαίνονται. Ελπίζω οτι τουλάχιστον η δική μου δεν φαίνεται ακόμα. Είναι οτι χειρότερο ειδικά όταν ξεκινάει κάτι νέο.
Εγώ πάντως θα πάω χαλαρή και θα προσπαθήσω να είμαι ευχάριστη. Και να περάσω καλά...να μην ξεχάσω να περάσω καλά...θα σας πώ τι έγινε. :p