Ένα μικρό "αλλά" κάνει τη διαφορά...

Πέρασε και το περίφημο ραντεβού. Τι ραντεβού δηλαδή...ήμουν εγώ, η φίλη μου με τον άντρα της , η κουμπάρα της με τον άντρα της και ο αδερφό της με τον οποίο υποτίθεται πάει να γίνει το κονέ (τη μισώ αυτή τη λέξη). Κόσμος και κοσμάκης δηλαδή. Είπαμε διάφορες χαζομάρες, ήπια και δυό κρασάκια, καλά ήταν. Ο "γαμπρός" βέβαια ήταν να τον κλαίνε οι ρέγγες. Υπερβολικά τρακαρισμένος και αγχωμένος, να ιδρώνει και να φουντώνει και λόγω της ζέστης. Γενικά ντροπαλός και συνεσταλμένος και λίγο απόκοσμος. Παλιά θα τρελαινόμουν για κάτι τέτοιο. Τώρα δεν ξέρω. Τα χρόνια με έχουν κάνει πιο πρακτική και δεν ξέρω κατα πόσο η συστολή και η αναποφασιστικότητα είναι χρήσιμο προσόν για έναν άντρα. Φαίνεται οτι είναι ντεφορμέ, αρκετό καιρό εκτός παιχνιδιού, φλέρτ και σχέσεων (μίλησε η βετερανα που τους αλλάζει σαν τα πουκάμισα!). Έχει επίσης ένα στοιχείο παιδικότητας και απο το τρακ είπε διάφορες σαχλαμάρες (ναι, σαν την Μπρίτζετ Τζόουνς). Γενικά δεν μου απήυθηνε το λόγο, ούτε με κοιτούσε ποτέ ευθέως αλλά έλαμψε ολόκληρος όταν του άνοιξα συζήτηση εγώ. Και του άνοιξα τη συζήτηση που ήθελα να ανοίξω απο την προηγούμενη φορά αλλά η φίλη μου είπε να μην το θίξω ΤΟ θέμα απο την πρώτη φορά καλύτερα. ΤΟ θέμα είναι το πιάνο και αυτό είναι το "αλλά" που μπαίνει στο τέλος της πρότασης "Υπο άλλες συνθήκες δεν νομίζω να με ενδιέφερε αυτός ο άντρας, αλλά...". Είναι πιανίστας (πρώην) και απο οτι έχω καταλάβει μιλάμε για μια ιδιοφυία. Οπότε αυτό το αλλά, στο μυαλουδάκι μιας πιανο-πορωμένης σαν εμένα, γίνεται ΑΛΛΑ. Ποτέ δεν έχω γνωρίσει άντρα πιανίστα (που να είναι στρέιτ). Πέρα απο αυτό βέβαια φαίνεται καλό παιδί και πολύ αθώο και δεν χάνω τίποτα να τον γνωρίσω καλύτερα αλλά δεν έγινε καμιά παραπάνω κίνηση. Αν δεν βρει το θάρρος να την κάνει δεν μπορώ να προχωρήσω. Πρέπει να κάνει την υπέρβαση μου φαίνεται, δεν θέλω να τον ταλαιπωρήσω φυσικά αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να τον νταντέψω κιόλας. Τώρα ειδικά που είμαι σε φάση βουδιστική όσον αφορά τις σχέσεις (όταν πάψουμε να προσδοκούμε θα τα έχουμε όλα) πρέπει να αναλάβει δράση αυτός.
Η δε αδερφή του με έχει εγκρίνει με τα χίλια. Στο μυαλό της πρέπει να είμαστε ήδη συνυφάδες. Ειδικά μετά απο την πιανιστική συζήτηση που άνοιξα, πείστηκε οτι είμαι δώρο Θεού για τον αδερφό της. Μου είναι και εμένα πολύ συμπαθής, φαίνεται πανέξυπνη και έχει αρκετή πλάκα. Προσπαθούσε να βοηθήσει την κατάσταση και έπιασα πολλες φορές τα αδέρφια να συνεννοούνται με τα μάτια κάτι που μου φάνηκε εξαιρετικά χαριτωμένο. Έγινε και μια μάλλον άγαρμπη κίνηση να κανονιστεί μπάνιο για την επόμενη ημέρα αλλά δεν κατέληξε κάπου. Φαντάζομαι οτι η όλη ιστορία θα προχωρήσει με ρυθμούς σαλιγκαριού αλλά δεν βιάζομαι. Είπαμε...Βούδας...Όβερ εντ άουτ...