Summer is over

και δεν μπορώ να περιγράψω τη χαρά μου. Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα το καλοκαίρι και ειδικά το φετινό ήταν αχρωμο και άοσμο. Επιτέλους φθινόπωρο, αρχίζουν τα σίριαλ (i miss wolowitz so much!), ξαναμπαίνουμε στη ρουτίνα μας, μαθήματα, διαδρομές με τη βροχούλα, ζεστό τσαγάκι και ταινιούλες τα βράδια. Το μόνο που λείπει είναι κάποιος να τα μοιράζεσαι όλα αυτά μαζί του, αλλά ακόμα κι αυτός μου φαίνεται πιο εύκολο να βρεθεί κατα τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα.
Όσον αφορά το προξενιό, ε δεν τραβάει η ομάδα. Το διαβόητο "κλικ" που όλοι περιμένουμε να ακούσουμε στην καρδούλα μας δεν έγινε και για μένα είναι πολύ σημαντικό αυτό το καταραμένο κλικ. Εν τω μεταξύ πριν λίγο καιρό -που ήταν και ο Ερμής ανάδρομος, αχ ρε συνονόματε πλανήτη-έκανα ενα μεγάλο λάθος να περάσω μια νύχτα με μια παλιά ιστορία απο την οποία είχα πονέσει πολύ. Ήθελα προφανώς να το παίξω μάγκας στον εαυτό μου, οτι μπορώ να το ελέγξω, οτι το έχω ξεπεράσει και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες. Φυσικά η επόμενη ημέρα ήταν λες και δεν πέρασαν καθόλου οι έξι μήνες που έκανα για να ξεκολλήσω αυτή την εμμονή απο το μυαλό μου. Τώρα είμαι κάπως καλύτερα βέβαια, μπήκαν μπρος οι διαδικασίες αυτοάμυνας, εκλογίκευσης και δε συμμαζεύεται. Ούτε υπολογιστής να ήμουν, που κάνει Επαναφορά στην κατάσταση πριν το επιλεγμένο συμβάν. Ήθελα να 'ξερα, όταν είμαστε μικρά και ακουμπάμε κάτι που καίει, η αίσθηση του καψίματος εντυπώνεται στο μυαλό μας και ενστικτωδώς το αποφεύγουμε την επόμενη φορά. Γιατί είναι πιο δύσκολο να θυμάσαι τον ψυχικό πόνο και να τον αποφεύγεις;